Repeat, please! Czyli o akcencie

Czyli mamy ka... Alarm. Alarm. Nie ma tam R, właśnie to jest szalone, ale okej, niech będzie. Ka alarm. I teraz, kiedy wymawiamy te oba słowa w izolacji, czyli osobno, mamy tam nieme A. Natomiast, kiedy chcemy powiedzieć... Chcesz powiedzieć po polsku? No spróbujmy. Normalnie powiedzielibyście, no gdzie jest ten najbliższy car park? A przynajmniej car park, ale nie ma tak łatwo. Będzie inaczej to brzmiało za chwilę. Albo car alarm, tak? Albo karelarm, dokładnie, tak. I w tym właśnie przy k-a-larm, kiedy połączymy oba słowa w szybkiej mowie, wychodzi nam karelarm, czyli to A. Karelarm. Tak jest, to A jednak nam się tam pojawia, ponieważ łączymy oba słowa, tak jakby z obu słów robimy jedno słowo i to nasze A znajduje się w tym momencie między dwoma samogłoskami.

No, jak wiemy, A przed samogłoską wymawiamy, czyli karelarm. Bardzo dobrze. Ładnie brzmi. Zakładam, że to jest do przećwiczenia tylko w Londynie. Gdybyś próbowała zrobić to w jakimkolwiek, nawet innym europejskim kraju i próbowała używać języka angielskiego, biorę tu dużo cudzysłów, chociaż pewnie tego Na łączach nie widać. No to siłą rzeczy myślę, że właśnie chcę użyć słowa, należałoby ten angielski spolszczyć, żeby ktoś, kto próbuje nas pokierować do odpowiedniego parkingu dla samochodów, wiedział, o czym mówimy. Tak właśnie, trzeba czasem zrobić. Podobnie jest w Stanach. Często Amerykanie proszą, żeby powtórzyć słowo jakieś konkretne w British English. Proszą o to Brytyjczyków, proszą o to osoby mówiące w British English, które niekoniecznie są native speakerami.