Szkło pod trampkiem. Patogastronomia po polsku

Rozglądał się za siebie, jakby czekał na kolegów. Gdy nikt nie przyszedł, wypił wszystkie, uderzył głową w bar, a potem mnie w twarz. Nie zapomnę końca zmiany, po której mój współpracownik miał jeden tatuaż więcej. Leżał półnagi na barze, a koleżanka z pracy tatuowała jego tors. Byłem prosto po liceum. Mogłem pracować w innych zawodach, jednak bar w centrum dużego miasta na południu Polski był pierwszym adresatem mojego niezgrabnego CV. Myślę, że mogły mieć z tym coś wspólnego gra bartender, filmy z Jamesem Bondem i dokumenty z Antonem Burdenem, który opowiadał o gastronomii tak, że brzmiała jak niesamowita przygoda.