Anna Kopańczyk - dieta po 40-stce

Na Tajwanie, na którym Ania mieszka, ale również w różnych tak zwanych blue zones, czyli tych strefach długowieczności. Rozmawiamy o ruchu, rozmawiamy o jedzeniu, rozmawiamy o tym wszystkim, co myślę, że jest dla nas ważne, kiedy wchodzimy w drugą połowę życia. Zapraszam Was bardzo gorąco do wysłuchania tej rozmowy z Anią. Dzień dobry albo dobry wieczór, tradycyjnie w zależności od tego, o której Państwo włączacie nasze nagrania. Ja dzisiaj z kolejną fantastyczną gościnią, o którą prosiliście w listach do redakcji Drogie Dziewczyny, wiedząc, że te nasze pola zainteresowań się bardzo zazębiają, chociaż z różnych perspektyw, bo ja nie mam zielonego pojęcia o medycynie, dietach, biologii, ale jestem tym żywo zainteresowana jako osoba,

Wchodzi w smugę cienia i drugą połowę życia. Natomiast Anna Kopańczyk, która jest edukatorką hormonalną, specjalistką od diety, która szkoli, trenuje, wyjaśnia, opowiada o transformacji menopauzalnej i jest autorką tej oto książki, którą przeczytałam bardzo skrupulatnie. Opowie nam dzisiaj o swoich doświadczeniach, o swojej ścieżce, no i o Tajwanie. A dlaczego o Tajwanie, to się dowiecie za chwilę. Dzień dobry, cześć Aniu. Dzień dobry, witam wszystkich ciepło. Która u Ciebie jest godzina? U mnie jest 15.30. Dobrze, ja mam 9.30, także udało się znaleźć jakieś okienko czasowe, w którym jesteśmy w stanie funkcjonować we dwie.

Aniu, ja chciałabym Cię zapytać na początek o taką osobistą perspektywę. To znaczy, co było dla Ciebie impulsem, żeby się w ogóle zająć tą tematyką, żeby też zacząć mówić publicznie o transformacji menopauzalnej? Wcale nie jest takie oczywiste. Jest sporo kobiet, dla których to jest nadal temat tabu, które nadal wolą ukrywać to przed światem i w ogóle same przed sobą również udawać, że ten temat ich nie dotyczy. Więc co takiego się zdarzyło w Twoim życiu, że zdecydowałaś się, że to właśnie to będzie ta kwestia? Kiedy skończyłam 44 lata, moje dzieci już były takie trochę podrośnięte i uznałam, że to jest właśnie, znaczy uwolniły mi się moim zdaniem, dzieci poszły do podstawowej szkoły, najmłodsze.

Nie warto czekać, wtedy właśnie zacznę chodzić na siłownię, czy w ogóle robić cokolwiek. To jest taka też psychologiczna pułapka odkładania tego na taki czas w dosyć dalekiej, przyjemnej przyszłości. Mamy takie poczucie, że jednak nie rezygnujemy, tylko sobie planujemy, ale na razie nie musimy podejmować żadnych decyzji ani działań, więc tak dobrze nam się właśnie tak umościć trochę. Ja Aniu chciałabym Cię jeszcze zapytać o ten Tajwan i o to Twoje miejsce, w którym żyjesz od 4 lat z całą rodziną. Wszyscy Państwo, którzy obserwujecie Anię na Instagramie widzicie czasami te niesamowite miejsca, w których bywasz, tę przyrodę.

Ale naprawdę jest w czym wybierać. Słuchajcie, ponieważ czas powoli nam się kończy, ja bym tylko chciała podsumować naszą rozmowę tak. Po pierwsze, polecam książkę Anny, naprawdę. Zajrzyjcie, przeczytajcie, zainspirujcie się, zadawajcie pytania swoim lekarzom, nie bójcie się pogłębiać wiedzy na temat stanu, w którym się znajdujemy. To jest w końcu nasze życie, to jest w końcu nasze zdrowie i najwyżej ktoś na nas krzywo spojrzy, ale od tego nie umrzemy, a od złego podejścia do swojego zdrowia możemy czuć się gorzej i szybciej umrzeć w gorszej formie. Aniu, czy ty byś na koniec chciała powiedzieć coś tym wszystkim osobom, które tak jak ja dopiero zaczynają tę wielką przygodę z perimenopauzą i tym okresem?

Słuchajcie, no as simple as that. Bardzo dużo naprawdę dzisiaj cennej wiedzy, rad i ciekawych myśli otrzymałyśmy od Ciebie, Aniu. Jeszcze raz polecam Twoją książkę. Mam nadzieję, że dzisiaj nie będzie tak strasznie upalnie i wilgotno u Was i że będziesz miała chwilę, żeby odsapnąć i że przyjemnie spędzisz resztę tego popołudnia. Bardzo Ci dziękuję za to, że przyjęłaś zaproszenie do mojego podcastu. To była wielka przyjemność. No i co? Widzimy się w sieci, gdzieś tam się widzimy. Ja bardzo dziękuję za rozmowę i pozdrawiam ciebie i wszystkie panie, które odsłuchają. Wszystkiego dobrego. Dzięki.