Mordercze pary | Maraton Dorwać Bestię

Gwendolyn Graham i Catherine Wood o kochankach, które mordowały starsze kobiety. Oraz o kanadyjskiej parze, której zbrodnie wstrząsnęły opinią publiczną na całym świecie. O Paulu Bernardo i Karli Homolce. Przedstawiamy najgłośniejsze sprawy morderczych związków Których czyny na zawsze zapisały się w historii kryminalistyki. Dorwać Bestię w RMF FM. Imię i nazwisko. Martha Jewel Beck i Raymond Martinez Fernandez. Znani jako... Zabójcy samotnych serc. Podejrzani o... Zamordowanie około 20 kobiet w latach 1947-1949. Finał sprawy. 8 marca 1951 roku na krześle elektrycznym.

I nazwiska. Gwendolyn Gwen Graham i Catherine Cathy Wood. Miejsce działalności. Dom opieki Alpine Manor. Walker w stanie Michigan. Liczba ofiar. 5. Wyrok. 5-krotne dożywocie dla Gwendolyn Graham. Od 20 do 40 lat więzienia dla Catherine Wood. Może gdyby Cathy Wood nie miała tak długiego języka i nie pochwaliła się byłemu mążowi co zrobiła ze wspólniczką. Albo gdyby Gwendolyn Graham nie znalazła sobie innej miłości. Może wtedy nie dowiedzielibyśmy się, że w 1987 roku w domu opieki w Walker w stanie Michigan działały dwie seryjne morderczynie kochanki.

Historia Graham i Wood oraz ich miłości i nienawiści rozpoczęła się w 1986 roku. Wtedy to obie kobiety, 23-letnia Gwen i o rok starsza Kathy, poznały się w pracy. Były asystentkami pielęgniarek w domu Alpine Manor. Dzieciństwo Gwendolyn Gail Graham było horrorem. Do 20 roku życia mieszkała na farmie w Teksasie, gdzie była molestowana seksualnie. By temu w jakiś sposób zapobiec, ciała się brzytwą. Jak później wyznała... Miałam nadzieję, że kiedy będę brzydka, nikt nie będzie chciał mnie krzywdzić. Dorosła Gwen nadal się okaleczała. Była zakompleksiona i nieustająco szukała akceptacji w oczach innych osób. Młodość Cathie Wood także nie przypominała się Lanki. Jej ojciec stacjonował w bazie wojskowej, a gdy Cathie była jeszcze małą dziewczynką, wyjechał do Wietnamu.

Kiedy wrócił, nie był już tym samym człowiekiem. Nie umiał poradzić sobie z wojenną traumą, skutek czego nadużywał alkoholu i znęcał się fizycznie oraz psychicznie nad rodziną. Kathy, podobnie jak Gwen, dorastała w poczuciu nieustającego zagrożenia i braku akceptacji. Jej siostra wspominała. Była bardzo inteligentna, ale to nie wystarczało. Z jej ogromnym wzrostem i otyłością szybko stała się szkolnym pośmiewiskiem. W życiu nastoletniej Kathy pewnego dnia pojawił się Ken. Mimo, że jej preferencje seksualne obejmowały bardziej kobiety niż mężczyzn, szybko zostali parą i wzięli ślub. Siedemnastoletnia Wood wyprowadziła się z domu, wkrótce też zaszła w ciążę. Małżeństwo z Kenem okazało się nieudane. Kathy szczerze przyznała po latach, że nie była dobrą żoną.

A to jeszcze nic, raz widziałam jak Gwen szarpie Cathy za włosy. Tak, ich związek to było prawdziwe tornado. Do tego wszystkiego starsza z kobiet uwielbiała kusić los i opowiadać ze śmiechem, że razem z koleżanką mordują podopieczne. Nikt jednak nie brał jej tekstów na poważnie. Na początku 1987 roku Graham i Wood zabiły po raz pierwszy. Dwa lata wcześniej pacjentką domu opieki Alpine Manor została 58-letnia Margaret Chambers, cierpiąca na chorobę Alzheimera. Jej córka, Jen Tenderman, wyznała później w specjalnym programie na kanale Oxygen. Oddaliśmy ją z ciężkim sercem, ale byłam spokojna, wiedząc, że się nią troskliwie zaopiekują.

Jednak po jakimś czasie Thunderman zaobserwowała, że jej matka jest brudna i czegoś się wyraźnie boi. Gdy córka chciała umyć jej twarz, pani Chambers była wręcz przerażona. Jen poszła z interwencją do personelu ośrodka, jednak uspokojono ją, że to normalne przy tej chorobie. Pielęgniarki obiecały Thunderman bardziej dbać o higienę pacjentki. Dwa lata po przyjęciu do domu opieki Margaret Chambers zmarła. O tym, że była pierwszą ofiarą Woody Graham rodzina dowiedziała się pół roku później. Kobieta została uduszona w podobny sposób jak kolejne ofiary. Jedna z morderczeń usiadła na jej klatce piersiowej, a druga za pomocą mokrej szmatki zatkała pacjentce usta, a drugą ręką nos. Użycie tej metody sprawiało, że akt morderstwa nie pozostawiał szczególnych śladów.

Później Katie twierdziła. To Quinn ją zabiła. Ja tylko pilnowałam, czy ktoś nie idzie. W ten sposób zrzuciła winę na wspólniczkę i kochankę także w pozostałych przypadkach. Kolejną ofiarą morderczego duetu była 95-letnia Myrtle Luce, która leżała w domu opieki po przebytym udarze. Gwen i Katie po raz pierwszy spróbowały ją zabić 3 lutego 1987 roku. Prawdopodobnie ktoś je wówczas przepłoszył. Myrtle zaczęła krwawić z nosa, a Graham i Wood uciekły. Tydzień później dopięły swego. Myrtle Luce straciła przez nie życie. Na kolejną ofiarę upatrzyły sobie 79-letnią May Mason. W przeciwieństwie do pani Luce była osobą w pełni świadomą, często odwiedzaną przez rodzinę.

Panią May opiekowała się Shawn Doherty, która pod koniec życia swojej podopiecznej zauważyła, że ta stała się podejrzanie bojaźliwa. Pewnego dnia Shawn miała problem z otworzeniem drzwi do pokoju pacjentki. Kiedy jej się udało, przy łóżku Mason stały Graham i Wood. Co wy tu robicie? Czemu blokujecie drzwi? Wydaje ci się. Sprawdzałyśmy jak się czuje twoja pacjentka. Swoją drogą, to raczej twój obowiązek. Shawn poskarżyła się na koleżanki władzą domu opieki, ale sprawa rozeszła się po kościach. Kilka dni później May Mason umarła. Następną ofiarą była 98-letnia Edith Cook. Podobnie jak w poprzednich przypadkach, jej śmierć uznano za zgon z przyczyn naturalnych. Kobieta była starsza i schorowana.

Nic dziwnego, że w końcu odeszła z tego świata. Piątą ofiarą została nielubiana przez Katie Wood 74-letnia Belle Buckhardt. Kobieta cierpiała na demencję, była hałaśliwa i nie chciała współpracować z Katie, gdy ta podawała jej leki lub zamierzała ją umyć. Wood traciła przy niej resztki cierpliwości. W końcu któregoś dnia około 4 nad ranem personel odkrył, że krnąbrna pacjentka nie żyje. Podczas procesu Katie Wood zeznała, Ja nawet nie wchodziłam do jej pokoju. Spytajcie Gwen, co zrobiła. Jednak znaleźli się świadkowie, którzy twierdzili, że poprzedniego wieczoru to właśnie Wood zajmowała się Belle Buckhart. Zanim postępki Katie i Gwen wyszły na jaw i poróżniły ostatecznie partnerki, uważały one, że morderstwa wzmacniają ich miłosną więź.

Przeprowadziła się z nią do Teksasu i rozpoczęła pracę w szpitalu na oddziale neonatologii. Być może straszna prawda o tym, co się działo w domu opieki Alpine Manor nigdy nie ujrzałaby światła dziennego, gdyby zraniona Katie nie pochwaliła się swoimi czynami Kenowi. 7 października 1988 roku mężczyzna udał się na komisariat policji w Walker ze zgłoszeniem. Moja była żona, Catherine May Wood, razem ze swoją partnerką dokonała serii zabójstw w domu opieki. Jeden z detektywów, którzy zajął się sprawą, Roger Kaliniak wyznał we wspomnianym programie na kanale Oxygen. Wtedy w ogóle w to nie uwierzyłem. Kto zabijałby starsze, niepełnosprawne osoby? Śledztwo przeprowadzone w Alpine Manor początkowo nie wykryło niczego niepokojącego.

Ale detektywi drążyli temat. Doprowadzili do konfrontacji Cathy Wood z jej byłym mężem. Kobieta przez długi czas twierdziła, że to wszystko to tylko jakiś żart, ale w końcu się załamała. No dobra, powiem prawdę. Moja ówczesna kochanka i współpracownica Gwendolyn udusiła kilka pacjentek. Tak było. Katie skarżyła się, że była zupełnie zdominowana przez partnerkę, zarówno seksualnie, jak i emocjonalnie. I że to ona uwikłała ją w szereg zbrodni. W podobnym tonie wypowiadała się także aresztowana Gwen. Mówiła, że nienawidzi Wood za to, że zniszczyła życie jej i niewinnych ofiar. Dlaczego zabijały? Sąd nie miał wątpliwości. Robiły to głównie z nudów, z chęci urozmaicenia sobie życia.

Finalnie to Cathy Wood wynegocjowała sobie niższy wyrok, idąc na współpracę z organami ścigania. Gwen pogrążyła jej nowa partnerka, która powiedziała, że Graham przyznała jej się do popełnienia pięciu morderstw. Po dziś dzień nie brakuje jednak opinii, że to Wood była prowodyrką oraz mózgiem tych zbrodni. Przez wspólnych znajomych pary była określana jako patologiczna kłamczucha i cyniczna manipulatorka. Ponadto testy psychologiczne wykazały, że Gwen bardzo łatwo ulega manipulacji i nie potrafiłaby skonstruować misternej intrygi. Była też mikrej postury w porównaniu z potężną Wood, a uduszenie wymagało sporej siły fizycznej. Mimo to Gwendolyn Graham otrzymała wyrok pięciokrotnego dożywocia, a Wood oskarżono tylko o jedno morderstwo drugiego stopnia.

Została skazana na 20 do 40 lat więzienia. Tymczasem według Lowella Coffila, autora książki Forever and Five Days, traktującej o dwóch morderczyniach, Wood opowiadała w więzieniu dwie historie. Wszystko wymyśliłam. Po to, że Graham dostała do żywocie. Wsadziłam ją za kratki, bo mnie porzuciła dla innej. Druga wersja brzmiała tak. To ja zabiłam te wszystkie kobiety, ale wyrobiłam w to Graham. Taka mała zemsta za to, co mi zrobiła. Catherine Wood po ośmiokrotnym złożeniu wniosku o przedterminowe zwolnienie wyszła na wolność w styczniu 2020 roku. Gwendolyn do dziś odsiaduje dożywotni wyrok. Rodziny kilku ofiar pozwały właścicieli domu seniorów Walker, oskarżając ich m.in.