Mordercze pary | Maraton Dorwać Bestię

Przed Wami wyjątkowa kompilacja archiwalnych odcinków podcastu Dorwać Bestię pod tytułem Mordercze pary. Tym razem skupiamy się na duetach, dla których miłość i zaufanie były pretekstem i podłożem do popełniania potwornych zbrodni. Poznacie historię par, dla których wspólne życie oznaczało również wspólne zadawanie bólu i śmierci. Od zabójców samotnych serc przez sadystycznych Freda i Rosemary Westów, aż po słynnych angielskich morderców z rzosowisk, Iana Brady'ego i Myra Hindley. Usłyszycie także o Davidzie i Catherine Birnie, których związek przetrwał aresztowanie, bo wymienili za sobą około 2600 listów. Usłyszycie o Rayu i Faye Copeland, czyli krwawej parze najstarszych seryjnych morderców świata.

Oboje mnie wykorzystywali, torturowali, bili, kopali. Ojciec gwałcił mnie kilkaset razy. Pozwalali na to też wujowi i ojcowi Rosemary, ale pierwsza była macocha. Mówili, że jestem ich ukochaną dziewczynką i że powinnam być im wdzięczna. Miałam osiem lat. Cała Wielka Brytania była wstrząśnięta makabrycznymi dokonaniami Westów. Nawet sędzia nie potrafił powstrzymać emocji, ogłaszając wyrok w sprawie Rosemary. Jesteś potworem. Potworem, którego zamkniemy na zawsze. Słyszysz mnie, Rosemary? Nigdy nie wyjdziesz z więzienia. Imiona i nazwiska. Ian Brady i Myra Hindley. Znani jako mordercy z wrzosowisk.

Liczba ofiar. 5. Teren działalności. Wrzosowiska w okolicach Manchesteru. Skazanina. Karę dożywotniego pozbawienia wolności. Obecny status. Nie żyją. 16 listopada 2002 roku, na zajutrz po śmierci Myry Hindley, którą to media określiły jako najbardziej odrażającą kobietę w całej historii Wielkiej Brytanii, dziennik News of the World ogłosił na pierwszej stronie. Nareszcie ten potwór Myra Hindley poszedł tam, gdzie jego miejsce, do wszystkich diabłów! Zanim Myra i jej ówczesny chłopak Ian Brady zostali jedną z najsłynniejszych pary morderców w historii Anglii, wiedli dość przeciętne życie.

Urodzona 23 lipca 1942 roku Hindley w dzieciństwie uważana była za miłą i spokojną osobę. Miała burzę blond włosów, uwielbiała zwierzęta, taniec Elvisa Presleya i dzieci. Często dorabiała jako opiekunka. Jej ojciec był wojskowym. Zdarzało mu się nadużywać alkoholu, ale rodzina Myry nie wyróżniała się niczym szczególnym na tle innych robotniczych rodzin w Manchesterze. Gdy w 1946 roku urodziła jej się młodsza siostra Maureen, rodzice Myry ze względu na trudną sytuację materialną postanowili oddać dziewczynkę pod opiekę mieszkającej tuż obok babci. Przełomową datą w życiu 18-letniej Hindley okazał się styczeń 1961 roku.

Tymczasem w Bradym kiełkowały coraz brutalniejsze pomysły. W 1963 roku zaproponował Mayrze, by razem napadli na bank. Plan zakładał, że dziewczyna będzie kierować pojazdem potrzebnym do tego robunku. Jako, że Hindley nie miała prawa jazdy, postanowiła iść na kurs, a następnie kupiła furgonetkę. Nie było rzeczy, której nie zrobiłaby dla swojego chłopaka. Ian doskonale o tym wiedział i postanowił iść jeszcze o krok dalej. Wtajemniczył Myra w swój morderczy plan. W nocy z 12 na 13 lipca 1963 roku Hindley zaczepiła na ulicy swoją 16-letnią sąsiadkę, Pauline Reed. Hej Pauline, gdzie lecisz? Hej, na imprezę, tu niedaleko w klubie.

Słuchaj, bo jest taka głupia sprawa. Zgubiłam drogą rękawiczkę na pikniku tam na wrzosowisku. Nie pomogłabyś mi jej szukać, bo sama boję się tam iść. Dam Ci w zamian parę świetnych płyt. Niczego nie podejrzewająca, Pauline chętnie zgodziła się pomóc sąsiadce. Razem pojechały na wrzosowiska. Po godzinie dojechał tam także na motocyklu Ian. Następnie zgwałcił Reed i poderznął jej gardło. Według późniejszych zeznań Hindley, Myra została w samochodzie i nie uczestniczyła bezpośrednio w zbrodni. Dopiero po jakimś czasie chłopak miał ją zawołać i poprosić, by pomogła mu zakopać ciało dziewczyny. Z kolei, według Iana, Myra brała udział i w napaści, i w gwałcie.

Jedno jest pewne. Pauline nie żyła, a jej zwłoki zostały porzucone na wrzosowiskach. Od miejsca mordu Reed i kolejnych ofiar oraz ukrycia ich ciał morderczą parę nazwano później mordercami z wrzosowisk. Zabójstwo połączyło Myra i Iana niezwykle silną, choć chorą więzią. Adrenalina po jego dokonaniu była tak wielka, że oboje postanowili iść za ciosem i poszukać nowej ofiary. 23 listopada 1963 roku, jadąc do miasteczka Ashton-Under-Lyne, Hindley i Brady zaproponowali podwózkę 12-letniemu Johnowi Kilbrightowi. Następnie wywieźli chłopca na wrzosowiska. Tam dziecko zostało wykorzystane seksualnie i uduszone sznurowadłem.

Do zabicia Keitha Ian przyznał się dopiero po kilkunastu latach odsiadki. Ciała dziecka nigdy nie odnaleziono. W 2002 roku, tuż przed śmiercią Hindley, matka Kieffa napisała do morderczyni list. Ujawniła jego treść w Guardianie. Błagałam ją, żeby mi powiedziała, gdzie leży mój syn, ale nie miałam nadziei, że mi to zdradzi. Wiedziałam, że jest chorą sadystką, która zabierze ten sekret do grobu. W Boże Narodzenie 1964 roku para wpadła na kolejny, koszmarny pomysł. Zwabiła do auta dziesięcioletnią Leslie Ann Downey. Tym razem, zanim wywieźli dziewczynkę na wrzosowiska, postanowili torturować ją w domu należącym do babci Hindley.

6 października 1965 roku para zaprosiła Davida do mieszkania Myry. Tam mężczyzna stał się świadkiem morderstwa 17-letniego Edwarda Evansa. Para poznała Edwarda w pobliskim barze i po postawieniu mu drinka zaprosiła do domu. Gdy Myra gościła szwagra w kuchni, z salonu dobiegły ich rozpaczliwe krzyki. Hindley rzuciła tylko. Dave, no pomóż mu! Smith otworzył drzwi do salonu, gdzie jego oczom ukazał się makabryczny widok. Ian zadawał nastolatkowi ciosy toporem, krzycząc przy tym... Ty cholerny, brudny draniu! David stał jak sparaliżowany. Kiedy ofiara przestała się ruszać, Brady dał Smithowi do potrzymania topór, by, jak to powiedział, poczuł jego ciężar.

Tym samym odciski palców mężczyzny znalazły się na narzędziu zbrodni. Zszokowany Smith nie zachował się jednak tak, jak przewidywała para morderców. Nie został ich wspólnikiem. Potem jak wrócił do domu, opowiedział o wszystkim żonie i razem postanowili zgłosić to na policję. Tym samym wydali wyrok na Hindley i Brady'ego. Następnego dnia do domu Myry, w którym przebywał też jej partner, zapukali śledczy. Proszę otworzyć, mamy nakaz przeszukania. No ale o co chodzi? Przypuszczamy, że doszło tu do morderstwa. Podczas przeszukiwania mieszkania okazało się, że jeden z pokoi jest zamknięty na klucz. Po naciskach policjantów pokój został otwarty. Znajdowały się tam zwłoki Evansa, zapakowane w plastikową torbę.

Brady i Hindley byli jednak przygotowani na tę wersję wydarzeń. Był u nas niejaki David Smith. Opuściły mu nerwy. Sami widzicie. Odciski palców na toporze mogły potwierdzać tę wersję. Davida aresztowano. Wtedy Smith w obranie własnej zaczął sypać. Przyznał, że jakiś czas temu, podczas zakrapianej imprezy, Ian spytał go. Ej, Dave, a ty kogoś zabiłeś? Bo ja albo trzy, albo cztery osoby... Zakopałem ja na wrzosowisku. No serio, no. Brady przyznał się także mężczyźnie do trzymania w przechowalni bagażu na dworcu w Manchesterze dwóch tajemniczych walizek. Ich zawartość pogrążyła morderców. Były w nich notatki dotyczące popełnianych przestępstw.

Było nagranie głosu Leslie Ann Downey, błagającej o wypuszczenie jej. Były książki o seksie, pornograficzne zdjęcia, peruki itp. Śledczy zwrócili uwagę, że niektóre fotografie były zrobione na wrzosowiskach. Przeszukanie tego terenu przyniosło odnalezienie dwóch ciał. 27 kwietnia 1966 roku para morderców stanęła przed sądem. Oboje plątali się w zeznaniach, próbując zrzucić winy a to na siebie nawzajem, a to na Davida Smitha. Prowadzący rozprawę sędzia przed ogłoszeniem wyroku powiedział. Oboje jesteście sadystycznymi mordercami o najwyższym stopniu zdeprawowania. Ostatecznie Myra Hindley i Ian Brady zostali skazani na dożywocie za zabójstwo czterech osób.

Dopiero niemal 20 lat później, w 1985 roku, Brady przyznał się dziennikarzowi The Sunday People, że zamordowali jeszcze dwie ofiary, w tym Pauline Reed. Jej ciało zostało znalezione dwa lata później. Niedługo po udzielonym wywiadzie, w którym Brady wyznał również, że żałuje tego, co zrobił, morderca zaczął mieć omamy. Wykryto u niego schizofrenię i umieszczono go w szpitalu psychiatrycznym w Magal. Pod koniec życia Brady wielokrotnie prosił, by pozwolono mu umrzeć. Miał na swoim koncie także kilka prób samobójczych. Zmarł 15 maja 2017 roku na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Natomiast jego partnerka Myra Hindley przez wszystkie lata spędzona w izolacji utrzymywała, że jest niewinna i że została zmanipulowana przez Iena.

Wielokrotnie starała się o warunkowe zwolnienie. Tak naprawdę ja też byłam ofiarą Brady'ego. Teraz jestem w pełni zresocjalizowana. Sąd nigdy nie uwierzył Hindley i do końca życia pozostała ona w zamknięciu. Zmarła 15 listopada 2002 roku w wieku 60 lat na serce. Pochowano ją gdzieś na północy Anglii. Gdy urnę z jej prochami wkładano do furgonetki, by wywieźć ją w nieznane miejsce, żegnał ją jedynie oparty o ogrodzenie krematorium napis – smaż się w piekle. Imiona i nazwiska. David i Catherine Birnie. Czas i miejsce działalności. Jesień 1986 roku.