Mordercze pary | Maraton Dorwać Bestię

Przed Wami wyjątkowa kompilacja archiwalnych odcinków podcastu Dorwać Bestię pod tytułem Mordercze pary. Tym razem skupiamy się na duetach, dla których miłość i zaufanie były pretekstem i podłożem do popełniania potwornych zbrodni. Poznacie historię par, dla których wspólne życie oznaczało również wspólne zadawanie bólu i śmierci. Od zabójców samotnych serc przez sadystycznych Freda i Rosemary Westów, aż po słynnych angielskich morderców z rzosowisk, Iana Brady'ego i Myra Hindley. Usłyszycie także o Davidzie i Catherine Birnie, których związek przetrwał aresztowanie, bo wymienili za sobą około 2600 listów. Usłyszycie o Rayu i Faye Copeland, czyli krwawej parze najstarszych seryjnych morderców świata.

Wielokrotnie starała się o warunkowe zwolnienie. Tak naprawdę ja też byłam ofiarą Brady'ego. Teraz jestem w pełni zresocjalizowana. Sąd nigdy nie uwierzył Hindley i do końca życia pozostała ona w zamknięciu. Zmarła 15 listopada 2002 roku w wieku 60 lat na serce. Pochowano ją gdzieś na północy Anglii. Gdy urnę z jej prochami wkładano do furgonetki, by wywieźć ją w nieznane miejsce, żegnał ją jedynie oparty o ogrodzenie krematorium napis – smaż się w piekle. Imiona i nazwiska. David i Catherine Birnie. Czas i miejsce działalności. Jesień 1986 roku.

Dom przy Moorhouse Street 3, Villagie, Australia. Liczba ofiar. Cztery. Wyrok. Poczwórne dożywocie dla każdego z morderców. Poznali się w wieku 12 lat. Wielokrotnie związywali się ze sobą i rozstawali. Połączyło ich trudne dzieciństwo, a następnie uczucie lub, jak twierdzą inni, chora więź. I zamiłowanie do przestępstwa w końcu zbrodni. Już po osadzeniu w więzieniach wymienili ze sobą około 2600 listów. David i Catherine Birnie, australijscy seryjni mordercy, należą po dziś dzień do najokrutniejszych par w historii. Urodzili się w odstępie kilku miesięcy od siebie w 1951 roku.

David był najstarszym z pięciorga dzieci w rodzinie, która cieszyła się złą sławą na przedmieściach Wattle Grove, na północ od Perth. Jego ojciec był niepełnosprawny fizycznie, a o matce alkoholiczce krążyły nieprzychylne plotki. Stara Bernie to tylko umiała przeklinać i wyzywać te dzieciaki. Ha! I nigdy nie płaciła za kurs taksówkami inaczej niż seksem. Na początku lat 60. rodzina Davida przeprowadziła się w inne miejsce pod Perth, gdzie chłopak poznał niejaką Catherine Harrison. Dziewczynka miała zaledwie 2 lata, kiedy jej matka zmarła przy porodzie kolejnego dziecka. Mała Catherine wraz z ojcem zamieszkali w RPA. Jednak surowy Harold Harrison nie potrafił sobie poradzić z opieką nad dzieckiem. Według niektórych źródeł dochodziło wręcz do znęcania się nad dziewczynką.

Catherine wróciła zatem do Australii, a jej wychowaniem zajęli się dziadkowie, a następnie, gdy babcia zaczęła cierpieć na epilepsję, ciotka z wujkiem. Jednak gdy Catherine miała 10 lat, Harold wywalczył prawo do pełnej opieki nad córką. Od początku nie był zadowolony ze znajomości dziewczynki z Davidem Birnie. Jednak przeciwności losu tylko wzmocniły przyjaźń, a od momentu, gdy oboje ukończyli 14 lat, związek Davida i Catherine. Chłopaka fascynowała polityka i nauka i potrafił zaczarować Catherine opowieściami np. o egipskich piramidach. Ale wkrótce młodzi zostali rozdzieleni po raz pierwszy, ponieważ opieka społeczna odebrała dzieci państwu Birnie i wysłała do pięciu różnych rodzin zastępczych. Piętnastoletni David porzucił jednak szkołę i postanowił zostać dżokejem.

Także David próbował ułożyć sobie życie, żeniąc się z kobietą o imieniu Carrie, która urodziła mu dziecko. Jednak w 1983 roku para przestępców ponownie nawiązała ze sobą kontakt. Zostaw Donalda i dzieci, jesteśmy sobie przeznaczeni. Sama wiesz, kotku. W 1985 roku Catherine rzeczywiście porzuciła męża oraz sześcioro dzieci i zamieszkała z Davidem. Kobieta zmieniła też nazwisko na Birnie, choć para nigdy nie wzięła ślubu. Zamieszkali razem na Moorhouse Street 3 w Willitsch. David zaczął pracę jako sprzedawca części samochodowych na pobliskim złomowisku, gdzie był uważany za godnego zaufania pracownika. Także sąsiedzi nie mogli powiedzieć obiurnik złego słowa.

To spokojni i życzliwi ludzie. Trochę się izolują, no ale to w końcu ich sprawa. Ci spokojni, życzliwi ludzie zamknięci w czterech ścianach brali heroinę i inne narkotyki oraz snuli fantazję o morderstwie, a uzależniono od seksu David, także o gwałcie. Pewnego dnia Birnie rzucił swojej partnerce propozycję. Jak pomożesz mi uprowadzić i zgwałcić jakąś młodą dziewczynę, to obiecuję, że też będziesz mieć z tego korzyści. Catherine zgodziła się. Być może ten pomysł przypadł jej do gustu, choć najprawdopodobniej chciała przede wszystkim zadowolić wiecznie niezaspokojonego Davida. 6 października 1986 roku 22-letnia studentka Mary Nilsson wybrała się na złomowisko, na którym pracował Birnie po nowe opony.

Eee, tutaj mam tylko takie, ale jak pani przyjedzie do mnie do domu, to sprzedam pani lepsze i w korzystnej cenie. Gdy tylko Mary przestąpiła próg domu Birnie'ch, została przykuta łańcuchem do łóżka, a David kilkakrotnie, grożąc kobiecie nożem, zgwałcił ją na oczach partnerki. W końcu oboje zapakowali ją do auta i wywieźli około 50 km na zachód do lasu, gdzie została jeszcze raz zgwałcona. Kiedy błagała o litość, Birnie udusił ją nylonowym sznurkiem i dźgnął w serce. Razem z Catherine pochowali Nilsson w płytkim, wykopanym przez siebie grobie. Dokładnie dwa tygodnie później popełnili kolejne morderstwo. Piętnastoletnia Susanna Candy, córka ocenionego chirurga z Perth, wracała z restauracji, gdzie pracowała na pół etatu.

Po kilku dniach Catherine zrobiła się zazdrosna. Przyłożyła nóż do gardła kobiety i zażądała, by Birnie dokonał wyboru. Albo ona, albo ja. Patterson została pochowana obok ciał dwóch poprzednich ofiar. Cztery dni później życie straciła 21-letnia Denise Brown, która czekała na autobus przy Stirling Road. Po znęcaniu się nad nią w domu, David i Catherine wywieźli ją do lasu, gdzie kobieta otrzymała kilka ciosów nożem. Mimo to podniosła się, wykazując oznaki życia. Wtedy Birnie wyjął siekierę i rozłupał jej czaszkę. Ostatnią ofiarą Birnie i zarazem jedyną, która przeżyła ich atak, była 17-letnia Kate Moyer. 9 listopada dziewczynka wracała z imprezy z przyjaciółmi i chętnie skorzystała z propozycji podwózki.

Następnie zaczepiła stojącego przed pobliskim sklepem mężczyznę. Pomóż mi! Zostałam zgwałcona! Wezwij policję, proszę! Mężczyzna zawiózł ją na komisariat. Po złożeniu pierwszych zeznań policjanci udali się na Moorhouse Street 3 i aresztowali Catherine. David został zatrzymany w pracy. Początkowo para nie przyznawała się do winy twierdząc, że nastolatka przyszła do nich z własnej woli. Po całodziennym przesłuchaniu Davida, prowadzący je śledczy, Vince Katicz, powiedział... Dobra, David, robi się ciemno. Czemu po prostu nie powiesz, gdzie są te ciała? Okej, powiem. Są cztery. Cztery kobiety. Ostatecznie, Catherine i David Birnie przyznali się do wszystkich zarzutów. W lutym 1987 roku oboje zostali skazani na poczwórne dożywocie.

Gdy Catherine zrozumiała, że nie ma szans na zwolnienie warunkowe, deklarując wciąż przywiązanie do partnera, zaczęła twierdzić, że wszystkich zbrodni, których była współsprawczynią, dokonała pod wpływem uczucia i że są one poniekąd winą Davida. 7 października 2005 roku David Birnie został znaleziony martwy w swojej celi w więzieniu w Casuarina. Popełnił samobójstwo, wieszając się na prześradle. Catherine Birnie do dziś pracuje w więziennej bibliotece w Bandiap i bezskutecznie próbuje uzyskać zwolnienie warunkowe. Jej prośby są odrzucane co kilka lat. Prowadzący śledztwo w sprawie morderstw z Moorhouse Street, Paul Ferguson utrzymuje, że kobieta jest pasożytem, bezwzględnie złym człowiekiem, który wciąż próbuje oszukać wszystkich udając łagodną owieczkę.