Mordercze pary | Maraton Dorwać Bestię

Po wszystkim Brady urządził Myra makabryczną sesję zdjęciową. Lata później Myra wyznała, że powiedział wtedy do niej. Co się stało, to się nie odstanie. Teraz jesteśmy związani na dobre i złe. Ponad pół roku po tej zbrodni 16 czerwca nadarzyła się kolejna okazja do morderstwa. Tym razem para upatrzyła sobie na ulicy dwunastoletniego Keitha Bennetta. Ej młody, pomożesz mi wnieść te okna do furgonetki? Jasne, o faktycznie, ciężkie. Podczas gdy chłopiec dźwigał okna, Brady ukrywał się z tyłu furgonetki. Gdy Keith skończył pracę, Myra powiedziała, że odwiezie go do domu. Dziecko spotkał taki sam los jak jego rówieśnika, Johna Kilbride'a.

Do zabicia Keitha Ian przyznał się dopiero po kilkunastu latach odsiadki. Ciała dziecka nigdy nie odnaleziono. W 2002 roku, tuż przed śmiercią Hindley, matka Kieffa napisała do morderczyni list. Ujawniła jego treść w Guardianie. Błagałam ją, żeby mi powiedziała, gdzie leży mój syn, ale nie miałam nadziei, że mi to zdradzi. Wiedziałam, że jest chorą sadystką, która zabierze ten sekret do grobu. W Boże Narodzenie 1964 roku para wpadła na kolejny, koszmarny pomysł. Zwabiła do auta dziesięcioletnią Leslie Ann Downey. Tym razem, zanim wywieźli dziewczynkę na wrzosowiska, postanowili torturować ją w domu należącym do babci Hindley.

Tam zrobiono jej pornograficzne zdjęcia, a para morderców sadystów nagrała na dektafon jej krzyki i prośby o wypuszczenie. W końcu udusili Leslie i porzucili jej ciało na wrzosowiskach. W późniejszych zeznaniach Myra znów próbowała się wybielić twierdząc, że nie widziała jak Ian zabija dziecko, bo brała wtedy kąpiel. Brady przedstawił tę sytuację zupełnie inaczej. Wręcz prosiła mnie, że sama chce zabić Leslie Downey. Chciała to zrobić za pomocą jedwabnego paska. Myra, szczególnie Ianowi, wciąż było za mało adrenaliny i wciąż pozostawali bezkarni. Brady postanowił wciągnąć do morderczej spółki męża siostry Myry, Davida Smitha, który miał już na swoim koncie i napady i włamanie.

6 października 1965 roku para zaprosiła Davida do mieszkania Myry. Tam mężczyzna stał się świadkiem morderstwa 17-letniego Edwarda Evansa. Para poznała Edwarda w pobliskim barze i po postawieniu mu drinka zaprosiła do domu. Gdy Myra gościła szwagra w kuchni, z salonu dobiegły ich rozpaczliwe krzyki. Hindley rzuciła tylko. Dave, no pomóż mu! Smith otworzył drzwi do salonu, gdzie jego oczom ukazał się makabryczny widok. Ian zadawał nastolatkowi ciosy toporem, krzycząc przy tym... Ty cholerny, brudny draniu! David stał jak sparaliżowany. Kiedy ofiara przestała się ruszać, Brady dał Smithowi do potrzymania topór, by, jak to powiedział, poczuł jego ciężar.

Tym samym odciski palców mężczyzny znalazły się na narzędziu zbrodni. Zszokowany Smith nie zachował się jednak tak, jak przewidywała para morderców. Nie został ich wspólnikiem. Potem jak wrócił do domu, opowiedział o wszystkim żonie i razem postanowili zgłosić to na policję. Tym samym wydali wyrok na Hindley i Brady'ego. Następnego dnia do domu Myry, w którym przebywał też jej partner, zapukali śledczy. Proszę otworzyć, mamy nakaz przeszukania. No ale o co chodzi? Przypuszczamy, że doszło tu do morderstwa. Podczas przeszukiwania mieszkania okazało się, że jeden z pokoi jest zamknięty na klucz. Po naciskach policjantów pokój został otwarty. Znajdowały się tam zwłoki Evansa, zapakowane w plastikową torbę.

Brady i Hindley byli jednak przygotowani na tę wersję wydarzeń. Był u nas niejaki David Smith. Opuściły mu nerwy. Sami widzicie. Odciski palców na toporze mogły potwierdzać tę wersję. Davida aresztowano. Wtedy Smith w obranie własnej zaczął sypać. Przyznał, że jakiś czas temu, podczas zakrapianej imprezy, Ian spytał go. Ej, Dave, a ty kogoś zabiłeś? Bo ja albo trzy, albo cztery osoby... Zakopałem ja na wrzosowisku. No serio, no. Brady przyznał się także mężczyźnie do trzymania w przechowalni bagażu na dworcu w Manchesterze dwóch tajemniczych walizek. Ich zawartość pogrążyła morderców. Były w nich notatki dotyczące popełnianych przestępstw.

Było nagranie głosu Leslie Ann Downey, błagającej o wypuszczenie jej. Były książki o seksie, pornograficzne zdjęcia, peruki itp. Śledczy zwrócili uwagę, że niektóre fotografie były zrobione na wrzosowiskach. Przeszukanie tego terenu przyniosło odnalezienie dwóch ciał. 27 kwietnia 1966 roku para morderców stanęła przed sądem. Oboje plątali się w zeznaniach, próbując zrzucić winy a to na siebie nawzajem, a to na Davida Smitha. Prowadzący rozprawę sędzia przed ogłoszeniem wyroku powiedział. Oboje jesteście sadystycznymi mordercami o najwyższym stopniu zdeprawowania. Ostatecznie Myra Hindley i Ian Brady zostali skazani na dożywocie za zabójstwo czterech osób.

Wielokrotnie starała się o warunkowe zwolnienie. Tak naprawdę ja też byłam ofiarą Brady'ego. Teraz jestem w pełni zresocjalizowana. Sąd nigdy nie uwierzył Hindley i do końca życia pozostała ona w zamknięciu. Zmarła 15 listopada 2002 roku w wieku 60 lat na serce. Pochowano ją gdzieś na północy Anglii. Gdy urnę z jej prochami wkładano do furgonetki, by wywieźć ją w nieznane miejsce, żegnał ją jedynie oparty o ogrodzenie krematorium napis – smaż się w piekle. Imiona i nazwiska. David i Catherine Birnie. Czas i miejsce działalności. Jesień 1986 roku.

Dom przy Moorhouse Street 3, Villagie, Australia. Liczba ofiar. Cztery. Wyrok. Poczwórne dożywocie dla każdego z morderców. Poznali się w wieku 12 lat. Wielokrotnie związywali się ze sobą i rozstawali. Połączyło ich trudne dzieciństwo, a następnie uczucie lub, jak twierdzą inni, chora więź. I zamiłowanie do przestępstwa w końcu zbrodni. Już po osadzeniu w więzieniach wymienili ze sobą około 2600 listów. David i Catherine Birnie, australijscy seryjni mordercy, należą po dziś dzień do najokrutniejszych par w historii. Urodzili się w odstępie kilku miesięcy od siebie w 1951 roku.

David był najstarszym z pięciorga dzieci w rodzinie, która cieszyła się złą sławą na przedmieściach Wattle Grove, na północ od Perth. Jego ojciec był niepełnosprawny fizycznie, a o matce alkoholiczce krążyły nieprzychylne plotki. Stara Bernie to tylko umiała przeklinać i wyzywać te dzieciaki. Ha! I nigdy nie płaciła za kurs taksówkami inaczej niż seksem. Na początku lat 60. rodzina Davida przeprowadziła się w inne miejsce pod Perth, gdzie chłopak poznał niejaką Catherine Harrison. Dziewczynka miała zaledwie 2 lata, kiedy jej matka zmarła przy porodzie kolejnego dziecka. Mała Catherine wraz z ojcem zamieszkali w RPA. Jednak surowy Harold Harrison nie potrafił sobie poradzić z opieką nad dzieckiem. Według niektórych źródeł dochodziło wręcz do znęcania się nad dziewczynką.

Catherine wróciła zatem do Australii, a jej wychowaniem zajęli się dziadkowie, a następnie, gdy babcia zaczęła cierpieć na epilepsję, ciotka z wujkiem. Jednak gdy Catherine miała 10 lat, Harold wywalczył prawo do pełnej opieki nad córką. Od początku nie był zadowolony ze znajomości dziewczynki z Davidem Birnie. Jednak przeciwności losu tylko wzmocniły przyjaźń, a od momentu, gdy oboje ukończyli 14 lat, związek Davida i Catherine. Chłopaka fascynowała polityka i nauka i potrafił zaczarować Catherine opowieściami np. o egipskich piramidach. Ale wkrótce młodzi zostali rozdzieleni po raz pierwszy, ponieważ opieka społeczna odebrała dzieci państwu Birnie i wysłała do pięciu różnych rodzin zastępczych. Piętnastoletni David porzucił jednak szkołę i postanowił zostać dżokejem.

Zatrudnił się na torze wyścigowym Ascot w Perth, gdzie szybko zyskał reputację ekshibicjonisty. Pewnego dnia włamał się do domu starszej kobiety, nagi i w nylonowych pończochach na głowie i próbował ją zgwałcić. Tego było już za wiele dla cierpliwego do tej pory szefa. Po opuszczeniu Escort, David żył przede wszystkim z drobnych kradzieży. Został też kilkukrotnie ukarany za napady. Uzależnił się od pornografii i seksu. Uskarżał się na to też jego młodszy brat, który po latach wyznał. Gdyby David nie uprawiał seksu każdej nocy, chyba by zwariował. Raz był tak zdesperowany, że proponował stosunek nawet mnie. Odmówiłem, ale kiedy obudziłem się w nocy, zobaczyłem, że się do mnie dobiera. Tymczasem Catherine porzuciła szkołę i pracowała w fabryce rolet okiennych.

Pod koniec lat 60. para znów się zeszła i od razu wkroczyła na przestępczą ścieżkę. W 1969 roku osiemnastolatkowie stanęli przed sądem w Perth oskarżeni o włamanie i kradzież sejfu w kinie samochodowym. Catherine była wówczas w ciąży z innym mężczyzną i ze względu na swój stan dostała wyrok w zawieszeniu. David natomiast trafił do więzienia na rok. Jednak zaraz po wyjściu oboje znowu zaczęli kraść i poszli za kratki. Opieka społeczna odebrała Catherine dziecko. Jeden z pracowników więzienia, widząc uzależnienie kobiety od Davida, próbował ją przekonać, by zerwała z nim kontakt. Twoje życie będzie dużo lepsze bez tego degenerata. Zobaczysz. Kiedy ja go kocham.

Także David próbował ułożyć sobie życie, żeniąc się z kobietą o imieniu Carrie, która urodziła mu dziecko. Jednak w 1983 roku para przestępców ponownie nawiązała ze sobą kontakt. Zostaw Donalda i dzieci, jesteśmy sobie przeznaczeni. Sama wiesz, kotku. W 1985 roku Catherine rzeczywiście porzuciła męża oraz sześcioro dzieci i zamieszkała z Davidem. Kobieta zmieniła też nazwisko na Birnie, choć para nigdy nie wzięła ślubu. Zamieszkali razem na Moorhouse Street 3 w Willitsch. David zaczął pracę jako sprzedawca części samochodowych na pobliskim złomowisku, gdzie był uważany za godnego zaufania pracownika. Także sąsiedzi nie mogli powiedzieć obiurnik złego słowa.

To spokojni i życzliwi ludzie. Trochę się izolują, no ale to w końcu ich sprawa. Ci spokojni, życzliwi ludzie zamknięci w czterech ścianach brali heroinę i inne narkotyki oraz snuli fantazję o morderstwie, a uzależniono od seksu David, także o gwałcie. Pewnego dnia Birnie rzucił swojej partnerce propozycję. Jak pomożesz mi uprowadzić i zgwałcić jakąś młodą dziewczynę, to obiecuję, że też będziesz mieć z tego korzyści. Catherine zgodziła się. Być może ten pomysł przypadł jej do gustu, choć najprawdopodobniej chciała przede wszystkim zadowolić wiecznie niezaspokojonego Davida. 6 października 1986 roku 22-letnia studentka Mary Nilsson wybrała się na złomowisko, na którym pracował Birnie po nowe opony.

Eee, tutaj mam tylko takie, ale jak pani przyjedzie do mnie do domu, to sprzedam pani lepsze i w korzystnej cenie. Gdy tylko Mary przestąpiła próg domu Birnie'ch, została przykuta łańcuchem do łóżka, a David kilkakrotnie, grożąc kobiecie nożem, zgwałcił ją na oczach partnerki. W końcu oboje zapakowali ją do auta i wywieźli około 50 km na zachód do lasu, gdzie została jeszcze raz zgwałcona. Kiedy błagała o litość, Birnie udusił ją nylonowym sznurkiem i dźgnął w serce. Razem z Catherine pochowali Nilsson w płytkim, wykopanym przez siebie grobie. Dokładnie dwa tygodnie później popełnili kolejne morderstwo. Piętnastoletnia Susanna Candy, córka ocenionego chirurga z Perth, wracała z restauracji, gdzie pracowała na pół etatu.

Uciekłam do Queensland z przyjaciółmi. Pisz! To zobaczymy co dalej. Gdy David próbował założyć dziewczynie na szyję nelenową żyłkę, ta historycznie wjeżdżała i walczyła z nim. W końcu para morderców wepchnęła Susanach tabletki nasenne do gardła. Gdy zasnęła, David zwrócił się do partnerki. Udowodnij, że mnie kochasz i uduś ją. Catherine zrobiła to, a następnie zabójcy wywieźli ciało dziewczyny do lasu i pochowali w płytkim grobie w pobliżu miejsca, gdzie spoczywały zwłoki ich pierwszej ofiary. Po kilku dniach wysłali jeden, a potem drugi list Susanna. Jednak nie przekonały one rodziny Candy, która wszczęła poszukiwania nastolatki.

1 listopada mordercza para zaatakowała po raz kolejny. Tym razem ich ofiarą została 31-letnia Noeline Patterson. Była stewardessa, która pracowała w klubie golfowym. Kobieta wracała z pracy autostradą Canning, gdy zauważyła, że skończyło jej się paliwo. Szlak. Akurat teraz? Dzień dobry, pani Paterson. Może pomóc? Nowlin znała Birnich, bo kilka tygodni wcześniej zatrudniła ich do położenia tapet w domu. Odetchnęła więc z ulgą, która okazała się przedwczesna. David zaciągnął ją do auta, a następnie spotkał ją ten sam los, co poprzednie ofiary. Z jedną różnicą. David zaczął się angażować emocjonalnie w relacje z kobietą i coraz trudniej było mu myśleć o tym, że powinien ją zabić.

Po kilku dniach Catherine zrobiła się zazdrosna. Przyłożyła nóż do gardła kobiety i zażądała, by Birnie dokonał wyboru. Albo ona, albo ja. Patterson została pochowana obok ciał dwóch poprzednich ofiar. Cztery dni później życie straciła 21-letnia Denise Brown, która czekała na autobus przy Stirling Road. Po znęcaniu się nad nią w domu, David i Catherine wywieźli ją do lasu, gdzie kobieta otrzymała kilka ciosów nożem. Mimo to podniosła się, wykazując oznaki życia. Wtedy Birnie wyjął siekierę i rozłupał jej czaszkę. Ostatnią ofiarą Birnie i zarazem jedyną, która przeżyła ich atak, była 17-letnia Kate Moyer. 9 listopada dziewczynka wracała z imprezy z przyjaciółmi i chętnie skorzystała z propozycji podwózki.

Później wspominała. Ta kobieta powiedziała do mężczyzny, mam przekąski, a ty masz przekąski? To było hasło pary, dzięki któremu mordercy upewniali się między sobą, że znaleźli kolejną ofiarę. Nastolatka została wielokrotnie zgwałcona przez Davida na oczach Catherine. Dostała papier i długopis, by mogła napisać listy pożegnalne do rodziny. W wywiadzie z 2017 roku wyznała. Miałam 200% szans na śmierć, tylko 5% szans na ucieczkę. Mordercy dali jej też tabletki nasenne, ale udało jej się ukryć je pod językiem. Gdy David następnego dnia poszedł do pracy, Kate wyłamała zabezpieczenie w oknie sypialni i uciekła na ulicę w samych leginsach i podkoszulku.

Następnie zaczepiła stojącego przed pobliskim sklepem mężczyznę. Pomóż mi! Zostałam zgwałcona! Wezwij policję, proszę! Mężczyzna zawiózł ją na komisariat. Po złożeniu pierwszych zeznań policjanci udali się na Moorhouse Street 3 i aresztowali Catherine. David został zatrzymany w pracy. Początkowo para nie przyznawała się do winy twierdząc, że nastolatka przyszła do nich z własnej woli. Po całodziennym przesłuchaniu Davida, prowadzący je śledczy, Vince Katicz, powiedział... Dobra, David, robi się ciemno. Czemu po prostu nie powiesz, gdzie są te ciała? Okej, powiem. Są cztery. Cztery kobiety. Ostatecznie, Catherine i David Birnie przyznali się do wszystkich zarzutów. W lutym 1987 roku oboje zostali skazani na poczwórne dożywocie.

Sędzia Alkin Wallace uzasadniając wyrok w sprawie Davida powiedział. Każda z tych okropnych zbrodni została popełniona z premedytacją i przeprowadzona w sposób okrutny i bezwzględny w stosunkowo krótkim czasie. Ten człowiek nigdy nie powinien opuścić więzienia. Catherine pozwolono ubiegać się o zwolnienia warunkowe dopiero w 2007 roku. Po ogłoszeniu wyroku kobieta kopała i opluwała funkcjonariuszy, którzy zawieźli ją do więzienia w Bandiap. Za to David, który miał trafić do więzienia o zaostrzonym rygorze, uśmiechał się do otaczającego furgonetkę tłumu i rozdawał buziaki. Przez długie lata para wymieniała listy, ale w końcu ich przywiązanie osłabło.

Gdy Catherine zrozumiała, że nie ma szans na zwolnienie warunkowe, deklarując wciąż przywiązanie do partnera, zaczęła twierdzić, że wszystkich zbrodni, których była współsprawczynią, dokonała pod wpływem uczucia i że są one poniekąd winą Davida. 7 października 2005 roku David Birnie został znaleziony martwy w swojej celi w więzieniu w Casuarina. Popełnił samobójstwo, wieszając się na prześradle. Catherine Birnie do dziś pracuje w więziennej bibliotece w Bandiap i bezskutecznie próbuje uzyskać zwolnienie warunkowe. Jej prośby są odrzucane co kilka lat. Prowadzący śledztwo w sprawie morderstw z Moorhouse Street, Paul Ferguson utrzymuje, że kobieta jest pasożytem, bezwzględnie złym człowiekiem, który wciąż próbuje oszukać wszystkich udając łagodną owieczkę.

Nie zabawił długo za kratkami. 19 października 1993 roku umarł śmiercią naturalną w więziennym szpitalu. Tymczasem Faye żyła nadal i walczyła o zmianę wyroku. 6 sierpnia 1999 r. sędzia Arthur Smith zamienił cztery wyroki skazujące panią Copeland na karę śmierci, na karę dożywocia, bez możliwości wcześniejszego wyjścia na wolność. 10 sierpnia 2002 r. Faye przebyła udar, w wyniku którego została częściowo sparaliżowana i nie mogła mówić. Ze względu na stan zdrowia gubernator Bob Holden zwolnił ją warunkowo, by mogła umrzeć poza więzieniem. Tak też się stało. Niespełna osiemdziesięciodwuletnia Faye Copeland trafiła do domu opieki w Chicotli w stanie Missouri, gdzie zmarła 23 grudnia 2003 roku.