Mordercze pary | Maraton Dorwać Bestię

Przed Wami wyjątkowa kompilacja archiwalnych odcinków podcastu Dorwać Bestię pod tytułem Mordercze pary. Tym razem skupiamy się na duetach, dla których miłość i zaufanie były pretekstem i podłożem do popełniania potwornych zbrodni. Poznacie historię par, dla których wspólne życie oznaczało również wspólne zadawanie bólu i śmierci. Od zabójców samotnych serc przez sadystycznych Freda i Rosemary Westów, aż po słynnych angielskich morderców z rzosowisk, Iana Brady'ego i Myra Hindley. Usłyszycie także o Davidzie i Catherine Birnie, których związek przetrwał aresztowanie, bo wymienili za sobą około 2600 listów. Usłyszycie o Rayu i Faye Copeland, czyli krwawej parze najstarszych seryjnych morderców świata.

Gwendolyn Graham i Catherine Wood o kochankach, które mordowały starsze kobiety. Oraz o kanadyjskiej parze, której zbrodnie wstrząsnęły opinią publiczną na całym świecie. O Paulu Bernardo i Karli Homolce. Przedstawiamy najgłośniejsze sprawy morderczych związków Których czyny na zawsze zapisały się w historii kryminalistyki. Dorwać Bestię w RMF FM. Imię i nazwisko. Martha Jewel Beck i Raymond Martinez Fernandez. Znani jako... Zabójcy samotnych serc. Podejrzani o... Zamordowanie około 20 kobiet w latach 1947-1949. Finał sprawy. 8 marca 1951 roku na krześle elektrycznym.

Zaczął życie z drobnych przestępstw. Przejawiał też coraz większe skłonności do przemocy. Gdy osiągnął pełnoletność wziął ślub z 18-letnią prostytutką Catherine Costello. Ogłaszam Was mężem i żoną. Catherine Costello w chwili ślubu z Fredem była już w zaawansowanej ciąży. Fred nie był biologicznym ojcem dziecka, ale tuż po narodzinach adoptował malutką Charmaine. Rok później do rodziny dołączyła kolejna dziewczynka, Anne Marie. W przyczepie kempingowej, w której mieszkali, powoli robiło się ciasno, ale nie powstrzymało to Freda przed sprowadzeniem do domu kolejnej dziewczyny. Iza Magnil nie była jednak córką pary, a kochanką Freda Westa. Zresztą niedługo później West sprowadził do przyczepy kolejną kochankę, Ann McFall.

Im więcej kobiet sprowadzał do domu, tym mocniej okazywał swoje sadystyczne skłonności. I co? Znowu rozbiłaś talerz? Może trzeba ci uciąć rączki, skoro nie umiesz nawet pozmywać. A ty co się gapisz? Bierzesz jej stronę? Może wyłupię ci oczy tą łyżką, żebyś nie musiała się gapić. Co? Catherine Costello i Iza McNeil przerażone coraz większą brutalnością Westa uciekły. Zostawiły z nim niestety córki i Ann McFall. Niedługo później McFall zaszła w ciążę i chciała zostać nową żoną Westa. Jednak gdy była w ósmym miesiącu ciąży, zaginęła bez śladu. W rzeczywistości była pierwszą osobą, którą zabił Fred West.

A wierzcie mi, Rosemary potrafiła się znęcać. To jedyne, co potrafiła. Wiem, bo sama tego doświadczyłam. W czerwcu 1971 roku Rosemary morduje 8-letnią Charmaine. Niedługo potem Fred wychodzi z więzienia i dowiaduje się o śmierci adoptowanej córki. Jej zwłoki ćwiartuje, pakuje we worki, które wrzuca do dziury w kuchennej podłodze, którą następnie betonuje. Sąsiedzi zauważyli nieobecność dziewczynki i często o nią pytali. Odpowiedź zawsze była ta sama. Charmaine już nie chciała z nami mieszkać. Przeprowadziła się do Szkocji, do swojej biologicznej matki. Wszechświat chyba usłyszał powtarzaną jak mantrę wymówkę Rosemary i sprowadził pod próg Westów Catherine Costello, matkę Charmaine i Anne Marie. Catherine zaniepokojona losem swoich córek chciała je zobaczyć.

Wielokrotnie starała się o warunkowe zwolnienie. Tak naprawdę ja też byłam ofiarą Brady'ego. Teraz jestem w pełni zresocjalizowana. Sąd nigdy nie uwierzył Hindley i do końca życia pozostała ona w zamknięciu. Zmarła 15 listopada 2002 roku w wieku 60 lat na serce. Pochowano ją gdzieś na północy Anglii. Gdy urnę z jej prochami wkładano do furgonetki, by wywieźć ją w nieznane miejsce, żegnał ją jedynie oparty o ogrodzenie krematorium napis – smaż się w piekle. Imiona i nazwiska. David i Catherine Birnie. Czas i miejsce działalności. Jesień 1986 roku.

Dom przy Moorhouse Street 3, Villagie, Australia. Liczba ofiar. Cztery. Wyrok. Poczwórne dożywocie dla każdego z morderców. Poznali się w wieku 12 lat. Wielokrotnie związywali się ze sobą i rozstawali. Połączyło ich trudne dzieciństwo, a następnie uczucie lub, jak twierdzą inni, chora więź. I zamiłowanie do przestępstwa w końcu zbrodni. Już po osadzeniu w więzieniach wymienili ze sobą około 2600 listów. David i Catherine Birnie, australijscy seryjni mordercy, należą po dziś dzień do najokrutniejszych par w historii. Urodzili się w odstępie kilku miesięcy od siebie w 1951 roku.

David był najstarszym z pięciorga dzieci w rodzinie, która cieszyła się złą sławą na przedmieściach Wattle Grove, na północ od Perth. Jego ojciec był niepełnosprawny fizycznie, a o matce alkoholiczce krążyły nieprzychylne plotki. Stara Bernie to tylko umiała przeklinać i wyzywać te dzieciaki. Ha! I nigdy nie płaciła za kurs taksówkami inaczej niż seksem. Na początku lat 60. rodzina Davida przeprowadziła się w inne miejsce pod Perth, gdzie chłopak poznał niejaką Catherine Harrison. Dziewczynka miała zaledwie 2 lata, kiedy jej matka zmarła przy porodzie kolejnego dziecka. Mała Catherine wraz z ojcem zamieszkali w RPA. Jednak surowy Harold Harrison nie potrafił sobie poradzić z opieką nad dzieckiem. Według niektórych źródeł dochodziło wręcz do znęcania się nad dziewczynką.

Catherine wróciła zatem do Australii, a jej wychowaniem zajęli się dziadkowie, a następnie, gdy babcia zaczęła cierpieć na epilepsję, ciotka z wujkiem. Jednak gdy Catherine miała 10 lat, Harold wywalczył prawo do pełnej opieki nad córką. Od początku nie był zadowolony ze znajomości dziewczynki z Davidem Birnie. Jednak przeciwności losu tylko wzmocniły przyjaźń, a od momentu, gdy oboje ukończyli 14 lat, związek Davida i Catherine. Chłopaka fascynowała polityka i nauka i potrafił zaczarować Catherine opowieściami np. o egipskich piramidach. Ale wkrótce młodzi zostali rozdzieleni po raz pierwszy, ponieważ opieka społeczna odebrała dzieci państwu Birnie i wysłała do pięciu różnych rodzin zastępczych. Piętnastoletni David porzucił jednak szkołę i postanowił zostać dżokejem.

Zatrudnił się na torze wyścigowym Ascot w Perth, gdzie szybko zyskał reputację ekshibicjonisty. Pewnego dnia włamał się do domu starszej kobiety, nagi i w nylonowych pończochach na głowie i próbował ją zgwałcić. Tego było już za wiele dla cierpliwego do tej pory szefa. Po opuszczeniu Escort, David żył przede wszystkim z drobnych kradzieży. Został też kilkukrotnie ukarany za napady. Uzależnił się od pornografii i seksu. Uskarżał się na to też jego młodszy brat, który po latach wyznał. Gdyby David nie uprawiał seksu każdej nocy, chyba by zwariował. Raz był tak zdesperowany, że proponował stosunek nawet mnie. Odmówiłem, ale kiedy obudziłem się w nocy, zobaczyłem, że się do mnie dobiera. Tymczasem Catherine porzuciła szkołę i pracowała w fabryce rolet okiennych.

Pod koniec lat 60. para znów się zeszła i od razu wkroczyła na przestępczą ścieżkę. W 1969 roku osiemnastolatkowie stanęli przed sądem w Perth oskarżeni o włamanie i kradzież sejfu w kinie samochodowym. Catherine była wówczas w ciąży z innym mężczyzną i ze względu na swój stan dostała wyrok w zawieszeniu. David natomiast trafił do więzienia na rok. Jednak zaraz po wyjściu oboje znowu zaczęli kraść i poszli za kratki. Opieka społeczna odebrała Catherine dziecko. Jeden z pracowników więzienia, widząc uzależnienie kobiety od Davida, próbował ją przekonać, by zerwała z nim kontakt. Twoje życie będzie dużo lepsze bez tego degenerata. Zobaczysz. Kiedy ja go kocham.

Kocham go, rozumiesz? Mimo tych uczuć, Catherine postanowiła spróbować odciąć się od swego dawnego życia i mężczyzny, który miał na nią ogromny wpływ. Po wyjściu z więzienia zatrudniła się jako gospodyni domowa u rodziny McLaughlin. Odzyskała także prawa do opieki nad dzieckiem. Gdy miała 21 lat, zaszła w ciążę z Donaldem McLaughlinem i wyszła za niego za mąż. Para doczekała się siedmiorga dzieci, przy czym najstarsze z nich zginęło potrącone przez samochód. Catherine była świadkiem tego wypadku, Który zdarzył się na podjeździe ich domu. Mimo tego nieszczęścia, małżeństwo McLaughlin przez około dekadę żyło dość zgodnie. Dopiero kontuzja kręgosłupa, przez którą Donald stracił pracę, a Catherine musiała bardziej skupić się na dzieciach i domu, położyła się cieniem na ich związku.

Także David próbował ułożyć sobie życie, żeniąc się z kobietą o imieniu Carrie, która urodziła mu dziecko. Jednak w 1983 roku para przestępców ponownie nawiązała ze sobą kontakt. Zostaw Donalda i dzieci, jesteśmy sobie przeznaczeni. Sama wiesz, kotku. W 1985 roku Catherine rzeczywiście porzuciła męża oraz sześcioro dzieci i zamieszkała z Davidem. Kobieta zmieniła też nazwisko na Birnie, choć para nigdy nie wzięła ślubu. Zamieszkali razem na Moorhouse Street 3 w Willitsch. David zaczął pracę jako sprzedawca części samochodowych na pobliskim złomowisku, gdzie był uważany za godnego zaufania pracownika. Także sąsiedzi nie mogli powiedzieć obiurnik złego słowa.

To spokojni i życzliwi ludzie. Trochę się izolują, no ale to w końcu ich sprawa. Ci spokojni, życzliwi ludzie zamknięci w czterech ścianach brali heroinę i inne narkotyki oraz snuli fantazję o morderstwie, a uzależniono od seksu David, także o gwałcie. Pewnego dnia Birnie rzucił swojej partnerce propozycję. Jak pomożesz mi uprowadzić i zgwałcić jakąś młodą dziewczynę, to obiecuję, że też będziesz mieć z tego korzyści. Catherine zgodziła się. Być może ten pomysł przypadł jej do gustu, choć najprawdopodobniej chciała przede wszystkim zadowolić wiecznie niezaspokojonego Davida. 6 października 1986 roku 22-letnia studentka Mary Nilsson wybrała się na złomowisko, na którym pracował Birnie po nowe opony.

Eee, tutaj mam tylko takie, ale jak pani przyjedzie do mnie do domu, to sprzedam pani lepsze i w korzystnej cenie. Gdy tylko Mary przestąpiła próg domu Birnie'ch, została przykuta łańcuchem do łóżka, a David kilkakrotnie, grożąc kobiecie nożem, zgwałcił ją na oczach partnerki. W końcu oboje zapakowali ją do auta i wywieźli około 50 km na zachód do lasu, gdzie została jeszcze raz zgwałcona. Kiedy błagała o litość, Birnie udusił ją nylonowym sznurkiem i dźgnął w serce. Razem z Catherine pochowali Nilsson w płytkim, wykopanym przez siebie grobie. Dokładnie dwa tygodnie później popełnili kolejne morderstwo. Piętnastoletnia Susanna Candy, córka ocenionego chirurga z Perth, wracała z restauracji, gdzie pracowała na pół etatu.

Uciekłam do Queensland z przyjaciółmi. Pisz! To zobaczymy co dalej. Gdy David próbował założyć dziewczynie na szyję nelenową żyłkę, ta historycznie wjeżdżała i walczyła z nim. W końcu para morderców wepchnęła Susanach tabletki nasenne do gardła. Gdy zasnęła, David zwrócił się do partnerki. Udowodnij, że mnie kochasz i uduś ją. Catherine zrobiła to, a następnie zabójcy wywieźli ciało dziewczyny do lasu i pochowali w płytkim grobie w pobliżu miejsca, gdzie spoczywały zwłoki ich pierwszej ofiary. Po kilku dniach wysłali jeden, a potem drugi list Susanna. Jednak nie przekonały one rodziny Candy, która wszczęła poszukiwania nastolatki.

Po kilku dniach Catherine zrobiła się zazdrosna. Przyłożyła nóż do gardła kobiety i zażądała, by Birnie dokonał wyboru. Albo ona, albo ja. Patterson została pochowana obok ciał dwóch poprzednich ofiar. Cztery dni później życie straciła 21-letnia Denise Brown, która czekała na autobus przy Stirling Road. Po znęcaniu się nad nią w domu, David i Catherine wywieźli ją do lasu, gdzie kobieta otrzymała kilka ciosów nożem. Mimo to podniosła się, wykazując oznaki życia. Wtedy Birnie wyjął siekierę i rozłupał jej czaszkę. Ostatnią ofiarą Birnie i zarazem jedyną, która przeżyła ich atak, była 17-letnia Kate Moyer. 9 listopada dziewczynka wracała z imprezy z przyjaciółmi i chętnie skorzystała z propozycji podwózki.

Później wspominała. Ta kobieta powiedziała do mężczyzny, mam przekąski, a ty masz przekąski? To było hasło pary, dzięki któremu mordercy upewniali się między sobą, że znaleźli kolejną ofiarę. Nastolatka została wielokrotnie zgwałcona przez Davida na oczach Catherine. Dostała papier i długopis, by mogła napisać listy pożegnalne do rodziny. W wywiadzie z 2017 roku wyznała. Miałam 200% szans na śmierć, tylko 5% szans na ucieczkę. Mordercy dali jej też tabletki nasenne, ale udało jej się ukryć je pod językiem. Gdy David następnego dnia poszedł do pracy, Kate wyłamała zabezpieczenie w oknie sypialni i uciekła na ulicę w samych leginsach i podkoszulku.

Następnie zaczepiła stojącego przed pobliskim sklepem mężczyznę. Pomóż mi! Zostałam zgwałcona! Wezwij policję, proszę! Mężczyzna zawiózł ją na komisariat. Po złożeniu pierwszych zeznań policjanci udali się na Moorhouse Street 3 i aresztowali Catherine. David został zatrzymany w pracy. Początkowo para nie przyznawała się do winy twierdząc, że nastolatka przyszła do nich z własnej woli. Po całodziennym przesłuchaniu Davida, prowadzący je śledczy, Vince Katicz, powiedział... Dobra, David, robi się ciemno. Czemu po prostu nie powiesz, gdzie są te ciała? Okej, powiem. Są cztery. Cztery kobiety. Ostatecznie, Catherine i David Birnie przyznali się do wszystkich zarzutów. W lutym 1987 roku oboje zostali skazani na poczwórne dożywocie.

Sędzia Alkin Wallace uzasadniając wyrok w sprawie Davida powiedział. Każda z tych okropnych zbrodni została popełniona z premedytacją i przeprowadzona w sposób okrutny i bezwzględny w stosunkowo krótkim czasie. Ten człowiek nigdy nie powinien opuścić więzienia. Catherine pozwolono ubiegać się o zwolnienia warunkowe dopiero w 2007 roku. Po ogłoszeniu wyroku kobieta kopała i opluwała funkcjonariuszy, którzy zawieźli ją do więzienia w Bandiap. Za to David, który miał trafić do więzienia o zaostrzonym rygorze, uśmiechał się do otaczającego furgonetkę tłumu i rozdawał buziaki. Przez długie lata para wymieniała listy, ale w końcu ich przywiązanie osłabło.

Gdy Catherine zrozumiała, że nie ma szans na zwolnienie warunkowe, deklarując wciąż przywiązanie do partnera, zaczęła twierdzić, że wszystkich zbrodni, których była współsprawczynią, dokonała pod wpływem uczucia i że są one poniekąd winą Davida. 7 października 2005 roku David Birnie został znaleziony martwy w swojej celi w więzieniu w Casuarina. Popełnił samobójstwo, wieszając się na prześradle. Catherine Birnie do dziś pracuje w więziennej bibliotece w Bandiap i bezskutecznie próbuje uzyskać zwolnienie warunkowe. Jej prośby są odrzucane co kilka lat. Prowadzący śledztwo w sprawie morderstw z Moorhouse Street, Paul Ferguson utrzymuje, że kobieta jest pasożytem, bezwzględnie złym człowiekiem, który wciąż próbuje oszukać wszystkich udając łagodną owieczkę.

I nazwiska. Gwendolyn Gwen Graham i Catherine Cathy Wood. Miejsce działalności. Dom opieki Alpine Manor. Walker w stanie Michigan. Liczba ofiar. 5. Wyrok. 5-krotne dożywocie dla Gwendolyn Graham. Od 20 do 40 lat więzienia dla Catherine Wood. Może gdyby Cathy Wood nie miała tak długiego języka i nie pochwaliła się byłemu mążowi co zrobiła ze wspólniczką. Albo gdyby Gwendolyn Graham nie znalazła sobie innej miłości. Może wtedy nie dowiedzielibyśmy się, że w 1987 roku w domu opieki w Walker w stanie Michigan działały dwie seryjne morderczynie kochanki.

Przeprowadziła się z nią do Teksasu i rozpoczęła pracę w szpitalu na oddziale neonatologii. Być może straszna prawda o tym, co się działo w domu opieki Alpine Manor nigdy nie ujrzałaby światła dziennego, gdyby zraniona Katie nie pochwaliła się swoimi czynami Kenowi. 7 października 1988 roku mężczyzna udał się na komisariat policji w Walker ze zgłoszeniem. Moja była żona, Catherine May Wood, razem ze swoją partnerką dokonała serii zabójstw w domu opieki. Jeden z detektywów, którzy zajął się sprawą, Roger Kaliniak wyznał we wspomnianym programie na kanale Oxygen. Wtedy w ogóle w to nie uwierzyłem. Kto zabijałby starsze, niepełnosprawne osoby? Śledztwo przeprowadzone w Alpine Manor początkowo nie wykryło niczego niepokojącego.

Została skazana na 20 do 40 lat więzienia. Tymczasem według Lowella Coffila, autora książki Forever and Five Days, traktującej o dwóch morderczyniach, Wood opowiadała w więzieniu dwie historie. Wszystko wymyśliłam. Po to, że Graham dostała do żywocie. Wsadziłam ją za kratki, bo mnie porzuciła dla innej. Druga wersja brzmiała tak. To ja zabiłam te wszystkie kobiety, ale wyrobiłam w to Graham. Taka mała zemsta za to, co mi zrobiła. Catherine Wood po ośmiokrotnym złożeniu wniosku o przedterminowe zwolnienie wyszła na wolność w styczniu 2020 roku. Gwendolyn do dziś odsiaduje dożywotni wyrok. Rodziny kilku ofiar pozwały właścicieli domu seniorów Walker, oskarżając ich m.in.