Ale wciąż mam wrażenie, że jednak z pewną dozą sympatii patrzy na wszystkie strony tej wydawniczej branży. Nie wiem, czy pani też miała takie wrażenie, że to nie jest taka bardzo konkretna postawa, którą być może tutaj uosabiałby Gunnar, czyli takiego starszego spojrzenia na tą wielką, piękną literaturę. Która kontruje tym młodym patrzącym na słupki sprzedaży. Tutaj też jest chyba taki ukłon w stronę jednak tych młodych ludzi zmieniającego się świata. Jak pani to odczytywała tłumacząc? No właśnie w ten sposób to czytałam, że jest w tym jakaś taka fascynacja tym światem, to na pewno.
Bo jakby w książce jest właśnie tych wiele momentów, ale jest tam też to, co niestety, ale w dzisiejszych czasach robi się najmniej ważne w tej książce, to znaczy literatura. A dla niej literatura jest najważniejsza. Dla niej i dla Gunnara. Tak, to prawda. I ona tutaj wchodzi do tego świata właśnie z jakąś taką niewielką wiedzą i z fascynacją, z takim dużym zaciekawieniem i trochę eksploruje to. I ona eksploruje to w takim kierunku, który mnie się wydaje bardzo ciekawy, bo ja podobnie jak Sophie i Gunnar, tylko że ja jestem chyba bardziej pokoleniowo z Sophie związana, jakoś cały czas mam takie przekonanie, że w pewnym momencie jednak te wyższe wartości znowu będą w cenie, że one znowu będą na podium, że nie będzie
Spotkałam się z taką opinią na Instagramie, że Buman pisze wyższościowo w Andromedzie. Ktoś to odczytał, mam wrażenie, że tak bardzo jednostronnie, właśnie z tej perspektywy Gunnara, takiego silnego przekonania, że wszystko to, co nadeszło później jest złe. I bardzo, bardzo źle się z tym czuję, szczerze powiedziawszy. Trochę polemizowałam w swoim tekście z tym stwierdzeniem, bo ja mam wrażenie, że ta ciekawość, o której pani powiedziała, ta próba przyglądnięcia się, ta sytuacja, kiedy mamy tutaj do czynienia na przykład z chłopakiem chcącym pracować w literaturze non-fiction, Ale udaje mu się sprzedać książkę o ogrodnictwie, czyli coś z czym mamy do czynienia teraz, kiedy influencerzy wydają książki, osoby medialne, niekoniecznie specjaliści, czy niekoniecznie osoby pisarskie.
Ja nie za bardzo wiem, kto miałby mieć jakiś wyższościowy stosunek do kogoś. Opowiadając tylko fabułę, można by było powiedzieć, że jest tu taka Taka relacja władzy ze strony Gunnara do młodszej, podwładnej, którą on po prostu uczy pracy i życia przy okazji. Natomiast my dosyć szybko się orientujemy, że jednak to nie jest tak. Tym bardziej, że mamy jej wersję wydarzeń przedstawianą jako pierwszą. I nawet jeżeli wydaje nam się, że może tam jest coś z jego strony niejasne, to to się wyjaśnia w bardzo taki, powiedziałabym, kruchy i taki rozdrapany sposób ze strony Gunnara, bo on się okazuje właśnie takim
Zastanawiam się, czy w taki sposób możemy gloryfikować podejście do literatury, czy faktycznie osoby, które rzucają studia, porzucają, tu ktoś porzuca filozofię i na nią nie wraca, tutaj zostaje po stażu i stwierdza, że to jest właśnie ten kierunek, że wychodzą z zupełnie innych środowisk, tak jak zwłaszcza w przypadku Gunnara, który wprost mówi, że On marzył, marzył o świecie, który zobaczył w świecie literatury. Pewnie wielu się teraz uśmiechnie, że drogie garnitury i dobre wino to niekoniecznie ten kierunek. Ale zastanawiam się, czy ten rodzaj idei, po prostu takiego głębokiego ludzkiego przekonania może wrażliwości, pozwala na to, żeby być po prostu doskonałym redaktorem albo redaktorką?
Chciałabym, żeby tak było, to znaczy oni oboje są, oni oboje właściwie, nawet ta Sophie, która jest wydaje się taka trochę roztargniona, niepewna siebie, oni jednak mają jakąś, znaczy nawet ona ma jakąś mądrość życiową. I tutaj teraz Bowman moim zdaniem po prostu wraca do swojego stałego tematu, który Który drąży z książki na książkę, mianowicie klasowość. W tym sensie ta książka jest bardzo polityczna. To znaczy to, że Gunnar pochodzi znikąd, od chłopów, którzy jedyne co po sobie zostawili to kamienie, które wyciągali z ziemi, żeby ją użyźnić i budując z tych kamieni murki dookoła tych pól.
Bo ich spotkania zaczynają się jesienią i to jest bardzo pięknie opowiedziane. Jakaś taka jasność w tym wszystkim jest. Potem taki drugi, bardzo ważny dla nich moment, to jest wiosna, kiedy Gunnar ma swoje 65. urodziny i Sophie jest zaproszona i w ogrodzie wszyscy stoją, prawda? I wtedy jest opisana ta wiosna wybuchająca nagle. Jest tam jednak dużo światła i takiego Takiego budowania, ponieważ tam jest kilka relacji, które się po drodze jeszcze budują, prawda? Budują i dekonstruują, a niektóre po prostu budują i rozpraszają. Ale chciałam powiedzieć jeszcze o jednej rzeczy, dlatego że ja tę książkę przeczytałam, co może być ciekawostką.
Piękną recenzję, muszę pani powiedzieć, zrobiłyśmy tej książce. Tak? Tak, kiedy teraz się przysłuchuje, bo faktycznie niewielka objętość, ale to też jest siła chyba jej opowieści, że ona nie przegaduje. Nie zabiera w jakieś niesamowite przestrzenie. Opisuje wnętrza tylko wtedy, kiedy trzeba. Tak jak w przypadku fascynacji Gunnara restauracją. To były dosłownie trzy epitety. Albo wydawnictwem, czy tym sławnym tarasem, na którym każdy chce się znaleźć, oczywiście w znakomitym, najlepszym towarzystwie literatów i literatek świata literatury szwedzkiej. No ale tak sobie myślę, że to jest bardzo w gruncie rzeczy oszczędne.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Justyna Czechowska rozmawia z tłumaczką i tłumaczką-translatorką Teresą Buman o jej nowej książce Andromeda, opisując emocje związane z premierą i oczekiwania na reakcje czytelników.
Rozmowa skupia się na emocjach i perspektywach Teres Buman wobec świata wydawnictwa, jego problemów i zderzeń z tradycjami literackimi.
Justyna Czechowska i Teresa Buman dyskutują o krytyce książki i jej perspektywach, w tym relacjach władzy i klasowych aspektach w branży wydawnictwa.
Rozmowa skupia się na znaczeniu książki dla autorki, jej inspiracjach i inspiracji, a także na jej relacjach z redaktorami i autorytetami w branży wydawnictwa.
Justyna Czechowska porównuje Andromedu z innymi książkami Buman i dyskutuje o perspektywach i planach autorki w dalszej karierze literackiej.
Justyna Czechowska zamyka rozmowę, zwracając się do czytelników o ich reakcje i oczekiwania na dalsze publikacje Teres Buman.
Wspomniana o przyszłych planach autorki i jej rozwijającej się kariery.
Wyrażenia zadowolenia z recenzji i zainteresowanie reakcjami czytelników.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.