Nostalgia

Babcia była w tym czasie moją wspaniałą przyjaciółką i mogła mi się naprawdę z wielu, wielu rzeczy zwierzyć. Ale to fajne, bo to dosyć niezwykłe, że się ma babcie za przyjaciółkę, bo jednak różnica pokoleń bywa zbyt duża bardzo często. Ale widziałam, jak Wojtek podniósł głowę i zrobił wielkie oczy, jak usłyszał... Sentyment za chorobą? Za chorobą. Bo tu chodziło o to, wiesz... O proces chorowania. Tak, że kichanko, kaszlanko i jakieś takie zupełnie, wiesz, rzeczy, przez które nie możemy iść do szkoły, a jak jesteś u babci, to ta choroba mija zupełnie. Zupełnie inaczej. Boże, stawianie baniek, matko, nigdy mi nikt baniek nie postawił. Naprawdę? Znaczy jeden chiński lekarz kiedyś tak, ale myślałam, że się zesram z bólu.

Boże, wygooglam. Kolejny odcinek nagramy o fantazjach, a nie tylko o nostalgiach. Pokażę ci, zaraz wygooglam ci, jak wygląda bułka z przedziałkiem, ale opowiem wam dla kontrastu do tej historii o tym kupowaniu chleba, pukając w okienko nad ranem. Taką historię, nie wiem, sprzed może dwóch lat, jak jechałam na poranek kiedyś do radia. I poranek zaczynał się od szóstej, no więc logiczne, że jechałam wcześniej, czyli tam, nie wiem, za piętnaście szósta. I jest po drodze, dosłownie już na ostatniej prostej do mojej byłej firmy, jest piekarnia. I bardzo lubię te piekarnie, bardzo lubię tam stamtąd pieczywo. No i widzę, że już wszyscy są, krzątają się, a ja naprawdę od prawie doby nie jadłam nic, byłam zalatana i mówię, kurde, na pewno mi sprzedadzą, no przecież co za problem sprzedać mi jedną bułkę czy jedną kanapkę, które już mają gotowe.

To jest w ogóle coś kompletnie innego. Rzeczywiście, pamiętam takie greckie wakacje jeszcze z mężem i zapijaliśmy się winem, które nazywało się na Krecie imiglikoslato. I ja po powrocie, nawet nie, po powrocie ono po prostu było w Polsce, więc kupiliśmy sobie i mówię, boże, jakie ono jest ohydne, słodkie. No bo jakby wszystkie rzeczy, które smakują, po pierwsze masz dookoła zapachy lokalne, masz jedzenie lokalne, masz temperaturę inną, wszystko to wpływa. To prawda. Boję się tej głosówki, bo ktoś nostalgicznie wspomina dzieci. Dawaj, odwagi. Nostalgia dopada mnie w dwóch sytuacjach najczęściej. Pierwsza, to kiedy spotykam się z moimi kuzynkami, bliźniaczkami z rocznika 94, a ja jestem 95 i gdy byłyśmy...

Ja mogę powiedzieć, że Mam to szczęście, że moi synowie się urodzili w momencie, kiedy świętował, wiesz, wchodziły kolejne serie Carsów, czyli Out oraz Toy Story, w związku z czym mogłem sobie z nimi oglądać wszystkie te filmy. Z Toy Story mam taką historię, jak kiedyś... Sąsiad puścił nam film. Woody, po polsku Hudy, czyli główny bohater Toy Story, okradł mnie kiedyś w Nowym Jorku. Boże, naprawdę?

On tak brzmiał jakby tak naprawdę... Wziął hałsta świeżego powietrza. Tak. No, mnie się tutaj od razu przypomniało, co ja też sobie kiedyś uświadomiłam i myślę, że my ze słuchaczem do podobnych wniosków doszliśmy. Zapomnieć, co złe? Jasne, że tam nie wywalisz tego z głowy nigdy do końca, ale zapomnieć, co złe? Jak mówiłam o tym chłopaku, który używał tych perfum, które kiedyś kochałam, bo kochałam jego, a potem nienawidziłam, bo mnie zranił, zdradził i w ogóle, to pomyślałam sobie, Boże, ale to To była piękna relacja i przez bardzo długi czas wydarzały się wspaniałe rzeczy, więc ja mam masę wspomnień, cudownych wspomnień i są rzeczywiście takie rzeczy, które gdzieś tam nastrajają mnie właśnie w tej kwestii nostalgicznie, a więc no może tak, może się troszkę trzeba czasami pozbyć tych negatywnych emocji i zapomnieć co złe, a czerpać z tego, co było dobre, bo we wszystkim coś tam dobrego było, nie?