Rafał Szymczyk - dziennikarz Radia Kielce

Rzucało się na grzbiet takiemu zwierzęciu jakiś koc i dziadek trzymając gdzieś tam po podwórku sobie Jeździłem. Dziadek generalnie uważał, że prawdziwy gospodarz musi mieć konie, a najlepiej dwa, więc tych koni w gospodarstwie zawsze co najmniej dwa były. Najczęściej były to konie płci męskiej, czyli ogiery. Także jeździłem, jeździłem. Będziemy, Rafale, jeszcze poruszać się w tej strefie twojego dzieciństwa. Jakieś ulubione danie, które kojarzy ci się z domem, które jak degustujesz po latach, to mówisz, że to jest smak mojego dzieciństwa albo mojego domu? Jakieś takie pierwsze skojarzenie z zdaniem, które mi się kojarzy, jak byłem małym, to bukiet z jarzy. Wiem, że smakowało mi to niezmiernie, nie wszystkie dzieci lubiły, a ja lubiłem i marchewkę, i groszek, do tego ziemniaki, jajko sadzone, ponieważ mama wiedziała, że lubię to, dosyć często to robiła.

Ponieważ Ty jeszcze nie masz takiej siły w płucach, to one będą pasować Ci tak, że bardzo Cię cieszę, Panie Profesorze, oczywiście z przyjemnością spróbuję. Wziąłem, no ale okazało się, że to też na niewiele się zdało. Później zaczęły się moje opuszczania lekcji. Profesor Skotnicki, spotkaliśmy się kiedyś w szkole, wówczas jeszcze szedłem na jakieś inne zajęcia i mówi, słuchaj, bo ja to się chyba dawno nie na zajęciach nie widziałem. Ja mówię, a no Panie Profesorze, jakoś tak nie po drodze mi ostatnio z klarnetem. Na co się stało? No bo przecież nikt na siłę cię tutaj nie przyciąga. Ja mówię, panie profesorze, ja to wiem, ale jakby pan rodzicom wytłumaczył, to byłoby dobrze. No i zadzwonił do moich rodziców, poprosił ich o spotkanie, poszli i profesor grzecznie wytłumaczył, że być może rzeczywiście muzyka to nie całe życie Rafała i nie ma sensu go przymuszać. No i rodzice zrozumieli, że to koniec kariery muzycznej ich syna.

Też bym pojechał, ale pewnie nie będę miał czasu. Pamiętam jak sześć lat temu spotkałam właśnie twoich rodziców podczas Międzynarodowego Dnia Białej Laski w Końskich. Podeszła do mnie twoja mama i tak na ucho mi powiedziała, jak zobaczyła oczywiście mikrofon Radia Kielce, jesteśmy rodzicami Rafała Szymczyka. No i bardzo było słychać taką dumę w jej głosie. Czy ty czujesz tą dumę tak z ich strony? Trudno nie czuć, bo dają takie poczucie właśnie tego, że są bardzo dumni, że robię to, co robię i że robię to z taką pasją. Ja widzę na co dzień to ich zadowolenie. Myślę, że chyba przez to, że słyszą mnie gdzieś tam codziennie.

Że znajomi dzwonią, mówią słyszeliśmy Rafała. Tata często opowiada, że z różnych stron polski znajomi dzwonią, a gdzieś tam na antenie Polskiego Radia Jedynki jestem. Kiedyś zadzwonił jego kolega z Australii i mówił, że też mnie słyszał, więc ja wiem, że ich duma rozpiera, co mnie niezmiernie cieszy, bo może muzykiem nie zostałem, ale jednak jakąś tam satysfakcję z tej mojej pracy czerpią także. No i właśnie przy okazji tego Międzynarodowego Dnia dowiedziałam się, że twój tata, Mirosław Szymczyk, wtedy był wiceprezesem, później był prezesem Świętokrzyskiego Oddziału Polskiego Związku Niewidomych. Wcześnie dość stracił wzrok, ale jednak skończył szkołę, założył rodzinę, jest społecznikiem, pomaga też innym niewidomym.

I ja mówię, dobra, to ja tu rozbijam ostatni obóz, to jest atak szczytowy przed wami, ja tu sobie poczekam. No bo tam zaczyna się już to przejście takimi schodkami dziwnymi, wbitymi w skałę, po której już może gdyby nie było kolejki do tych lin. I tak jakbym ze strzała tak od razu poszedł. Ale nie, była, przemyślałem, powiedziałem, dobrze, to nie dla mnie. Ale góry tak, bardzo lubię. Dzień dobry, to ja. Dziś naszym gościem jest Rafał Szymczyk. Witamy, Rafale. Dzień dobry, to ja raz jeszcze. Rozmawialiśmy o Twoim dzieciństwie, o Twojej młodości, pierwszej miłości. No i myślę, że teraz moment, żebyśmy przeszli do pracy zawodowej, do tego etapu Twojego życia, z którym wszyscy Cię kojarzymy tutaj. Kiedy po raz pierwszy zauważyłeś, że Twój głos jako narzędzie może być właśnie narzędziem pracy?

Nie czuć się zdołowanym, że nie mam żadnej nagrody, tak? Więc mam takie swoje małe sukcesiki. Cieszę się, jeżeli ktoś podejdzie i powie, Panie Rafale, się Pana fajnie słuchało. Albo dostaje smsy czasami w przerwie od słuchaczy i Panie Rafale, dalej taki ogień i tak. To jest taki mój sukces. Marka Niedźwickiego kiedyś zapytano, czy istnieje życie pozaradiowe. Istnieje. Kiedyś wydawało mi się, że nie istnieje. Natomiast z biegiem czasu sam powoduję, żeby ono istniało, bo nie można się zatracić tylko w pracy. Spotykasz się z młodymi ludźmi. Ja to wiem, imponujesz im jako dziennikarz, bo wiele młodych osób chciałoby być na twoim miejscu. Spotykasz się z młodymi ludźmi i co im mówisz? Takie trzy złote rady dla tego pokolenia, które dopiero dorasta.

Przede wszystkim jak rozmawiam z młodymi ludźmi i to mówię, bądź sobą, rób to co kochasz, ale rób to dobrze. Wykonuj swoją pracę z zamiłowaniem, ale dokładnie poszerzaj swoją wiedzę, pogłębiaj, czytaj, dowiaduj się, rozmawiaj. Z tego wszystkiego można wykuć w przyszłości sukces w postaci. Pracy, która będzie naprawdę miłą i dającą satysfakcję. Rafale, przygotowując się do dzisiejszego naszego spotkania, podpytywaliśmy wiele osób, które chciało Cię namówić na taki wywiad. I my czujemy się niezwykle szczęśliwi, że Ty po tylu latach dałeś się namówić na taki wywiad, w którym poznajemy Rafała Szymczyka troszkę z innej strony. I mam nadzieję, że Magda czujesz to samo, że Rafał jest niezwykle inspirującym

Mam nadzieję, że z naszymi słuchaczami zostanie to, co powiedziałeś dzisiaj. Wiele inspirujących historii, których na pewno niewiele osób znało. To ja, panie Rafale, zacytuję tego smsa. Niezwykle miło się pana słuchało. Dziękuję bardzo, to była bardzo przyjemna rozmowa. Pierwsza tego typu rozmowa, gdyż uwierzcie mi, nie czuję się osobą na tyle interesującą, żeby udzielać tak długiego wywiadu tak miłym pytającym. Dzień dobry, to ja! Rozmowy inne niż wszystkie w Radiu Kielce.