MP 174: Jak zwiększyć poczucie własnej wartości?

O Boże, jak ja jadę, co ja wyrabiam? Głupia jestem? Dlaczego nie uważasz? I to był ten moment, kiedy skarciłam siebie. Ale gdy chwilę potem zasygnalizowałam przeprosiny i one zostały miło przyjęte, to moje poczucie wartości podjechało do góry. O, fajnie, że umiesz się zachować. No, super jesteś. Dobrze zrobiłaś. Pięknie. Podobasz mi się. Tak trzeba. Czyli widzi pan, to jest cały czas ja z mną, bo tu nawet nie mam oceny z zewnątrz, tylko ja sama monitoruję. No i jak na przykład spóźniam się gdzieś, to jestem zła na siebie i myślę sobie jestem niechluj, nie dbam o jakieś tam swoje zobowiązania i tak dalej.

Panie Stasiu, chcę panu powiedzieć, że właściwie ile razy się tu mijamy na korytarzu, zawsze myślę, Boże, jaka ja byłam Przezorna i jak wspaniałą decyzję podjęłam, kiedy Pana zatrudniłam. Fantastycznie, że Pan w nami pracuje. Dziękuję Panu bardzo za to. Ale wie Pan co, wczoraj przyszło mi na myśl, że musimy porozmawiać, bo ostatnią prezentację zrobił Pan fatalnie. I zabrakło tego, zabrakło tego, zabrakło tego. Możliwe, że za późno Pan się zaczął przygotowywać. Więc premie Panu obetnę. Ale gratuluję Pana dotychczasowych innych wyników. Tak w klasycznym modelu powinna wyglądać nawet reprymenda.

Natomiast no nie chcę powiedzieć nie daj Boże, ale czasami wręcz do granic karnych nie wolno ci samodzielnie myśleć. Więc w tym sensie to ma Pan rację, że to jest bardzo zarezerwowane dla Specyficznych umysłowości, ludzi, którzy są otwarci na przeżycia, na analizowanie, na zastanawianie się, na refleksję. Pamiętam, że mnie to bardzo w liceum denerwowało. Tak jak pani mówi o szkole, to bardzo walczyłem z tym, co autor miał na myśli, bo nasza pani polonistka wręcz wymuszała tę jedyną słuszną interpretację wierszy.