Mentionsy Mentionsy
Casefile Polska: Prawdziwe Zbrodnie
Casefile Polska: Prawdziwe Zbrodnie

Sprawa 111: Rayna Rison

14.11.2026 ·1 godz 7 min · 4 rozdziały · 1 sponsor

16-letnia Rayna Rison była ogromną miłośniczką zwierząt i marzyła o tym, by pewnego dnia zostać weterynarzem. 26 marca 1993 roku umówiła się ze swoim chłopakiem, Mattem Elserem, przy lecznicy weterynaryjnej, w której pracowała dorywczo, w niewielkim mieście LaPorte w północnej Indianie. Kiedy jednak Matt przyjechał po Raynę, w budynku były zgaszone światła, a po dziewczynie nie było ani śladu.Po zgłoszeniu zaginięcia Rayny policja odnalazła jej samochód porzucony przy drodze około 14,5 kilometra od lecznicy. Maska była podniesiona, ale kluczyki nadal tkwiły w stacyjce, a silnik uruchomił się bez najmniejszego problemu, co wskazywało, że ktoś celowo upozorował awarię pojazdu. Gdy śledczy podążali za kolejnymi tropami, śledztwo zaprowadziło ich w zupełnie nieoczekiwanym kierunku.Przetłumaczone z Case 79: Rayna Risonhttps://casefilepodcast.com/case-79-rayna-risonProdukcja:Anna Priestland - przygotowanie materiału, scenariuszMike Migas - narracja, dźwięk, muzykaJarosław Grabias - tłumaczenieNumery Telefonów Wsparcia i Zaufania116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA) ⁠800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie 888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

0:46 · Shopify 9

W piątek 26 marca 1993 roku 16-letnia Rayna Rison, uczennica pierwszej klasy liceum La Porte High School, wstała rano do szkoły. Grała na klarnecie, flecie i oboju oraz była oddaną członkinią szkolnej orkiestry marszowej. Była też wyjątkowo bystra. Podczas gdy inni ciężko pracowali na swoje oceny, Rayna zdawała się osiągać świetne wyniki z niezwykłą łatwością. Szkoła nie była jedynym zajęciem Rayny. Miała trzy dorywcze prace, z których najbardziej lubiła te w miejscowej lecznicy weterynaryjnej Pine Lake Veterinary Hospital, gdzie sprzątała boksy i karmiła zwierzęta. Była to dla niej wymarzona praca, ponieważ po ukończeniu szkoły chciała zostać weterynarzem i każdego dnia pracować ze zwierzętami.

W rzeczywistości był to but należący do rozkładającego się ciała przykrytego pniem drzewa i gałęziami. Jej rodzice pobiegli po pomoc i zadzwonili pod numer alarmowy 911. Dwóch członków policyjnej grupy nurkowej wydobyło z wody w pełni ubrane ciało. Gdy ułożono je na noszach, zauważyli na lewej dłoni dwa pierścionki. Na jednym wygrawerowano napis Matt Elsner, a na drugim Rayna Rison. Rodzinę Risonów poinformowano o odnalezieniu ciała. Choć konieczna była formalna identyfikacja, praktycznie nie było wątpliwości, że to Rayna. Gdy jej szczątki przewożono na sekcję zwłok do szpitala w pobliskim South Bend, zamówiono kopię dokumentacji dentystycznej Rayny.

Rayna wiedziała, czego chce od życia i starała się otwierać sobie drogę do realizacji swoich marzeń. Każdy, kto ją znał, darzył ją sympatią. Nikt nie potrafił zrozumieć, kto mógł skrzywdzić tak dobrą i życzliwą osobę. 1 maja 1993 roku Rayna Rison została oficjalnie pożegnana w kościele Rolling Prayer United Methodist Church. Do kościoła przybyły setki ludzi. Świątynia wypełniła się po brzegi, a żałobnicy stali także przed wejściem. Z przodu kościoła ustawiono białą trumnę z różowymi wykończeniami i szczotkowanymi niklowymi okuciami ozdobioną kwiatami. Wciąż pogrążeni w szoku uczestnicy pogrzebu patrzyli na nią w milczeniu.

Obok ustawiono pamiątki tworzące niewielkie miejsce pamięci. Zniszczono lalkę z dzieciństwa Rayny, pluszowego misia oraz klarnet. Jedna po drugiej kolejne osoby podchodziły do trumny i kładły na niej pomarańczową wstążkę na znak szacunku. Rodzina Risonów siedziała w pierwszych rzędach. Rodzice Rayny i jej dziadkowie nie potrafili pogodzić się z tym, że przyszło im żegnać córkę i wnuczkę. Obok siedziały jej siostry, Wendy i Lori, mąż Lori, Ray oraz chłopak Rayny, Matt Elsner. Wszyscy byli całkowicie rozbici. Policjanci, choć pozwalali rodzinie i przyjaciołom przeżywać żałobę, pozostawali niezwykle czujni. Obserwowali wszystkich.

Mimo popełnionych przestępstw, Lori i Ray pozostali razem, mieszkając po drugiej stronie miasta. Jego okres próbny dobiegał końca, a oni próbowali poskładać swoje życie i małżeństwo. Pracowali nad tym zarówno oni, jak i cała rodzina Risonów. Ray McCarty rozmawiał już z detektywami sześć tygodni wcześniej, kiedy Rayna po raz pierwszy została uznana za zaginioną. Wówczas utrzymywał, że przebywał w sąsiednim mieście South Bend na fermie świn, gdzie miał odebrać należne mu pieniądze. To wzbudziło niepokój śledczych. South Bend leży na północny wschód od La Porte, a miejsce, w którym odnaleziono Raynę, znajdowało się mniej więcej na tej samej trasie.

Oprócz prób porwania istniały również podejrzenia, że Larry Hall miał związek z zabójstwem Jessica Roach z Illinois, której ciało odnaleziono po drugiej stronie granicy stanowej w Indianie. Po zatrzymaniu furgonetki i po twierdzeniu, że kierowcą jest Larry Hall, policja natychmiast aresztowała go pod zarzutem usiłowania porwania. Krótko po jego zatrzymaniu policja w La Porte otrzymała telefon. Podczas przeszukania tylnej części furgonetki Halla funkcjonariusze znaleźli wycinki prasowe dotyczące wielu zaginionych i zamordowanych dziewcząt oraz kobiet. Wśród nich znajdowały się również artykuły o zaginięciu Rayny Rison. Następnie znaleziono opakowanie tabletek antykoncepcyjnych na receptę z etykietą, na której widniał napis R. Rison.

Podczas przesłuchania Larry Hall przyznał się do porwania i zamordowania Rayny. Policja z La Porte uznała, że wreszcie nastąpił przełom. Hall poszedł jeszcze dalej. Oświadczył, że zabił więcej kobiet niż był w stanie zliczyć. Twierdził, że wszystkie wyglądały podobnie i z tego powodu miał trudności z odróżnianiem swoich ofiar. Następnie jednak odwołał swoje przyznanie się do winy. Taki schemat powtarzał się wielokrotnie. Hall przyznawał się, po czym wycofywał swoje zeznania. Na razie pozostawał jednak w areszcie w związku z zarzutami usiłowania porwania, a śledczy mieli czas by budować sprawy dotyczące innych przestępstw, o które był podejrzewany, w tym zabójstw Jessica Roach i Rayna Rison.

Śledczy mieli wycinki prasowe, odwołane przyznanie się do winy i opakowanie tabletek antykoncepcyjnych z nazwiskiem Rayny znalezione w furgoneczce Halla. Jednak po sprawdzeniu wszystkich aptek w okolicy żaden farmaceuta nie potwierdził, że recepta należała do Rayny. Żadna apteka nigdy nie wydała jej takich tabletek, a wielu uznało, że etykieta wyglądała zbyt prymitywnie, by mogła być autentyczna. Przez krótki czas śledczy rozważali możliwość, że Hall porwał Raynę wspólnie z Rayem McCartin, ale ostatecznie nie potrafili pogodzić tej teorii z zebranymi dowodami. Larry Hall podpisał później przyznanie się do porwania i zamordowania Jessica Roach oraz trzech innych dziewcząt. W sprawie Rayna Rison konsekwentnie utrzymywał jednak, że jest niewinny.

W czerwcu 1995 roku Hall został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia. Choć przyznał się jedynie do czterech zabójstw, przypuszcza się, że rzeczywista liczba jego ofiar mogła przekraczać 50. Mimo to, elementy układanki w sprawie Rayny Rison wciąż do siebie nie pasowały. Śledczy doszli do wniosku, że Hall wykorzystywał wycinki prasowe i sfałszowane opakowanie tabletek antykoncepcyjnych z nazwiskiem Rayny, aby snuć fantazję na temat tej sprawy. Sprawiało mu satysfakcję przypisywanie sobie jej śmierci, ale nie była jego ofiarą. Policja potrafiła wykazać, że w czasie zabójstwa Rayny nie przebywał w La Porte.

43:55 · Odsłonięcie prawdy 10

Po spędzeniu 15 miesięcy w areszcie, nowo wybrany prokurator hrabstwa La Porte, Robert Beckham, ponownie przeanalizował sprawę. W sierpniu 1999 roku uznał, że materiał dowodowy jest niewystarczający do skazania Raya i wszystkie zarzuty zostały wycofane. Ray mógł wrócić do domu. W oświadczeniu złożonym przez prokuraturę napisano Żaden świadek nigdy nie przedstawił bezpośredniego dowodu na to, że Raymond McCarthy brał udział w zaginięciu i zabójstwie Rayny Rison. Nikt również nie zgłosił się z informacją, że Raymond McCarthy kiedykolwiek przyznał się do udziału w zaginięciu lub zabójstwie Rayny Rison. Rodzina Rayny od samego początku stanowczo utrzymywała, że McCarthy jest niewinny.

Biorąc pod uwagę jego przeszłość, wiele osób było zszokowanych faktem, że rodzina Risonów nie wierzyła w winę Raya. Policjanci z La Porte byli zdruzgotani. Byli przekonani, że ujęli właściwego człowieka, a mimo to pozwolono mu wyjść na wolność. Po raz kolejny wrócili do punktu wyjścia. Zbiegając się z 10. rocznicą zabójstwa Rayny w 2003 roku, sprawa nabrała nowego tempa w ramach ponownego przeglądu niewyjaśnionych spraw, jednak nie udało się odkryć niczego nowego. Aż do 2008 roku, 15 lat po zabójstwie i 5 lat od wznowienia śledztwa, gdy policja z La Porte odebrała telefon.

Z więzienia w stanie Indiana zgłosił się osadzony, odbywający karę za nierozwiązane z tą sprawą zabójstwo. Chciał porozmawiać ze śledczymi o morderstwie Rayny Rison. Ricky Hammonds, pochodzący z La Porte, powiedział policjantom, że chce oczyścić sumienie z czegoś, o czym wie. Myślał o swojej siostrzenicy i doszedł do wniosku, że gdyby kiedyś spotkało ją coś podobnego, chciałby, aby każdy, kto posiada jakiekolwiek informacje, zgłosił się na policję. Detektyw Williamson z Policji Stanowej Indiany oraz detektyw Erie z Policji w La Porte pojechali przesłuchać Rikeya. Ricky oświadczył, że przekazuje tę informację, ponieważ uważa, iż tak należy postąpić.

Obaj byli od niego starsi. On się bał, że go zabiją, jeśli cokolwiek powie. Przez 15 lat zachował tę tajemnicę dla siebie. Do tej pory nie wyznał jej nikomu. Policja odnalazła Erika Freemana w Karolinie Południowej, dokąd udali się detektywi Eri i Williamson. Zapukali do jego drzwi i zapytali, czy zgodzi się odpowiedzieć na kilka pytań. Erik skinął głową, ciekawe o czym chcą z nim rozmawiać. Jednak gdy tylko detektywi wspomnieli nazwisko Rayny Rison, jego zachowanie natychmiast się zmieniło i odmówił dalszej rozmowy. Ówczesny prokurator uznał, że bez przyznania się do winy lub twardych dowodów nie ma podstaw do aresztowania.

Gdy dyktafon został wyłączony, detektywi wiedzieli już, że mają wystarczające podstawy do aresztowania Jasona Tibbsa. 23 sierpnia 2013 roku, ponad 20 lat po zabójstwie Rayny, policjanci udali się do domu Jasona Tibbsa, tego samego, w którym mieszkał w 1993 roku. Miał wówczas 38 lat, żonę i dzieci. Kiedy wyszedł na podjazd, funkcjonariusze podeszli do niego, obezwładnili go i aresztowali pod zarzutem zamordowania Rayny Rison. Do przełomu nie doprowadził żaden obciążający dowód DNA, wymaz ani fiolka z płynem zbadana w nowoczesnym laboratorium kryminalistycznym.

Rodzice Rayny, Benny i Karen Risonowie, byli w domu w La Porte, w którym mieszkali jeszcze za życia córki. Kiedy zadzwonił telefon, Benny odebrał. Detektyw po drugiej stronie przekazał mu wiadomość, na którą czekał od dwóch dekad. Rodzina Rayny wiedziała kim był Jason. Pamiętali, że przyjaźnił się z nią w gimnazjum. Wiedzieli, że jako nastolatkowie przez krótki czas byli parą, a także, że Jason od pierwszego poranka po zaginięciu Rayny uczestniczył w jej poszukiwaniach. To Jason był jednym z młodych ludzi, którzy zgłosili się do wożenia innych podczas poszukiwań. Jeden z kolegów Rayny ze szkolnej orkiestry pojechał z nim tamtego ranka poza miasto, aby jej szukać. Jednak Jason zawrócił samochód, zanim zbliżyli się do miejsca, w którym później odnaleziono auto Rayny.

Jeśli chodzi o immunitet Erika, rodzina Rayny zgodziła się, że policja powinna zrobić wszystko co konieczne, aby rozwiązać sprawę zabójstwa ich córki. Jeśli oznaczało to przyznanie immunitetu wspólnikowi, byli gotowi to zaakceptować. Przynajmniej poznaliby odpowiedzi i mogli zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy. Wiadomość o aresztowaniu Jasona Tibbsa błyskawicznie rozeszła się po La Porte. Miasto, które nigdy nie zapomniało Rayny Rison musiało teraz pogodzić się z faktem, że odpowiedzialna była osoba z ich własnej społeczności. Ktoś należący do świata Rayny, kto przez kolejne 20 lat nadal żył pośród nich. Ludzie cieszyli się, że sprawa wreszcie zmierza ku rozwiązaniu i pojawiają się odpowiedzi.

Cytując, Ray powiedział, że jeśli nie zrobię tego, czego ode mnie chce, to mnie skrzywdzi, a jeśli kiedykolwiek komuś powiem, to mnie zabije. 7 listopada 2014 roku ława przysięgłych obradowała przez ponad 5 godzin. Sala sądowa wypełniona rodziną Risonów po jednej stronie i rodziną Tipsów po drugiej odczuwała ciężar zbliżającego się rozstrzygnięcia. Dwie rodziny z tej samej społeczności. Obie na zawsze odmienione. Zgromadzeni pośpiesznie wrócili na salę, aby usłyszeć werdykt. Winny. Rodzina Tibbsów głośno szlochała, podczas gdy Risonowie płakali cicho, obejmując się nawzajem.

Miesiąc później, 19 grudnia 2014 roku, Jason Tibbs usłyszał wyrok. Kolejni członkowie rodziny Risonów stawali przed nim i opowiadali o bólu oraz cierpieniu, jakie sprowadził na ich bliskich. Ojciec Rayny odtworzył przed sądem montaż domowych filmów pokazujących Raynę na różnych etapach jej pełnego energii życia. Na zakończenie powiedział Jasonowi, że przez to, co zrobił, pozostały mu wyłącznie wspomnienia. Cytat. Mam nadzieję, że teraz moja rodzina odnajdzie choć odrobinę spokoju po tym, przez co przechodziliśmy przez ostatnie 20 lat. Starsza siostra Rayny, Lori, spojrzała Jasonowi Tibbsowi prosto w oczy i powiedziała, że bez wahania przestawiłaby przełącznik albo pociągnęła za spust, aby go stracić.

Zarzucono również, że Ricky Hammons otrzymał korzyść w zamian za zeznania, mimo że prokuratura temu zaprzeczała. Obrona twierdziła, że Ricky otrzymał skrócenie kary. Sąd przeprowadził rozprawę dowodową w sprawie obu wniosków i oba odrzucił. Rodzina Risonów utworzyła stypendium muzyczne imienia Rayny, The Rayna Rison Memorial Scholarship. Każdego roku fundusz przyznaje stypendium jednemu członkowi orkiestry. W wywiadzie dla lokalnej stacji telewizyjnej ojciec Rayny, Benny, powiedział na głos to, o czym myśleli wszyscy, którzy ją kochali. Tak naprawdę niewiele się zmieniło. Nadal nie możemy jej przytulić. Nie możemy jej odzyskać.

Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.