Sprawa 111: Rayna Rison
16-letnia Rayna Rison była ogromną miłośniczką zwierząt i marzyła o tym, by pewnego dnia zostać weterynarzem. 26 marca 1993 roku umówiła się ze swoim chłopakiem, Mattem Elserem, przy lecznicy weterynaryjnej, w której pracowała dorywczo, w niewielkim mieście LaPorte w północnej Indianie. Kiedy jednak Matt przyjechał po Raynę, w budynku były zgaszone światła, a po dziewczynie nie było ani śladu.Po zgłoszeniu zaginięcia Rayny policja odnalazła jej samochód porzucony przy drodze około 14,5 kilometra od lecznicy. Maska była podniesiona, ale kluczyki nadal tkwiły w stacyjce, a silnik uruchomił się bez najmniejszego problemu, co wskazywało, że ktoś celowo upozorował awarię pojazdu. Gdy śledczy podążali za kolejnymi tropami, śledztwo zaprowadziło ich w zupełnie nieoczekiwanym kierunku.Przetłumaczone z Case 79: Rayna Risonhttps://casefilepodcast.com/case-79-rayna-risonProdukcja:Anna Priestland - przygotowanie materiału, scenariuszMike Migas - narracja, dźwięk, muzykaJarosław Grabias - tłumaczenieNumery Telefonów Wsparcia i Zaufania116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA) 800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie 888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
W piątek 26 marca 1993 roku 16-letnia Rayna Rison, uczennica pierwszej klasy liceum La Porte High School, wstała rano do szkoły. Grała na klarnecie, flecie i oboju oraz była oddaną członkinią szkolnej orkiestry marszowej. Była też wyjątkowo bystra. Podczas gdy inni ciężko pracowali na swoje oceny, Rayna zdawała się osiągać świetne wyniki z niezwykłą łatwością. Szkoła nie była jedynym zajęciem Rayny. Miała trzy dorywcze prace, z których najbardziej lubiła te w miejscowej lecznicy weterynaryjnej Pine Lake Veterinary Hospital, gdzie sprzątała boksy i karmiła zwierzęta. Była to dla niej wymarzona praca, ponieważ po ukończeniu szkoły chciała zostać weterynarzem i każdego dnia pracować ze zwierzętami.
Po południu 26 marca 1993 roku Rayna wróciła ze szkoły do domu, by przebrać się przed rozpoczynającą się o 16 zmianą w lecznicy, którą wszyscy nazywali po prostu kliniką. Miała pracować zaledwie dwie godziny, a potem czekała ją randka z chłopakiem, Mattem. Rayna i Matt Elsner spotykali się z przerwami od szóstej klasy. Niedawno się rozstali, ale szybko zrozumieli, że nie potrafią bez siebie żyć, więc znowu się zeszli i oboje z niecierpliwością czekali na wieczorną randkę. Rodzina Rayny bardzo lubiła Matta, miał na nią dobry wpływ. Wychodząc do pracy, Rayna miała na sobie niebieskie dżinsy, bluzę i czarne buty. Zabrała też licealną kurtkę Letterman należącą do Matta, charakterystyczną bomberkę z wyhaftowanym na ramionach nazwiskiem Elsner.
Matt dał jej ją jako symbol tego, że są razem i Rayna praktycznie się z nią nie rozstawała. Wychodząc tylnymi drzwiami domu, pożegnała się ze swoją młodszą siostrą Wendy, która tamtego wieczoru wybierała się do kina. Następnie wsiadła do swojego wysłużonego 10-letniego beżowego Forda LTD i pojechała do pracy, parkując na parkingu przed kliniką. Gdy zapadł zmierzch, nad La Porte opadła gęsta mgła. Około godziny 19.00 Matt Elsner przyjechał do domu Rayny, żeby zabrać ją na randkę. W domu byli jej mama Karen i ojciec Benny, ale Rayna nie wróciła jeszcze z pracy. Benny zaprosił Matta do środka, a po chwili czekania Matt zadzwonił do kliniki.
Nikt nie odebrał, więc postanowił pojechać na miejsce i sprawdzić, czy Rayna wciąż tam jest. Kiedy dotarł do lecznicy, budynek był zamknięty, a po Raynie jej samochodzie nie było śladu. Z każdą godziną Matt i Benny coraz bardziej się niepokoili. Rayna nie była typem osoby, która zmieniała plany nikogo o tym nie informując, a na randkę z Mattem czekała przez cały tydzień. Benny zadzwonił do starszej siostry Rayny, Lori, która była od niej o 10 lat starsza i mieszkała po drugiej stronie miasta z mężem, Rayem McCartin. Rayna często ich odwiedzała, więc pomyśleli, że mogła z jakiegoś powodu pojechać właśnie tam. Lori i Ray również jednak nic nie wiedzieli. Kiedy młodsza siostra Rayny, Wendy, wróciła z kina, weszła do salonu i od razu wyczuła, że coś jest nie tak.
Atmosfera była napięta, a wszyscy wyglądali na zaniepokojonych. O 22.30 Benny i Wendy pojechali na komisariat policji w La Porte. Benny rozważał, czy by po prostu nie zadzwonić, ale uznał, że woli porozmawiać z funkcjonariuszami osobiście. Choć było jasne, że rodzina Rayny ma powody do obaw, policja nie mogła nic zrobić. Od ostatniego kontaktu z dziewczyną minęło zaledwie kilka godzin, a szesnastolatkom zdarzało się zmieniać plany bez informowania bliskich. Jeśli po upływie 24 godzin Rayna nadal nie wróci do domu, Benny będzie mógł zgłosić jej zaginięcie. Następnego ranka łóżko Rayny wciąż było pościelone tak jak dzień wcześniej.
Jej pokój pozostawał nietknięty. Samochodu nie było na podjeździe, a od niej samej nadal nie było żadnych wieści. Benny zadzwonił do wszystkich, którzy przyszli mu do głowy. Wkrótce grupy rodziny i przyjaciół jeździły po całym mieście, próbując znaleźć jakikolwiek ślad Rayny albo jej samochodu. Członkowie szkolnej orkiestry marszowej również zorganizowali poszukiwania, wsiadając do samochodów z innymi ochotnikami i przeczesując okoliczne drogi. Wydrukowano ulotki, które rozwieszano w lokalnych firmach i sklepach, jednak wszystkie te działania nie przyniosły żadnych rezultatów. Widząc skalę prowadzonych poszukiwań, policja w La Porte zrozumiała, że musi się zaangażować. Coraz bardziej prawdopodobne wydawało się, że Rayna nie zniknęła z własnej woli.
Po opublikowaniu apelu do mieszkańców zgłosiła się pewna osoba. Ktoś, kto uważał, że mógł widzieć Raynę. Około godziny 18, 26 marca, w wieczór zaginięcia Rayny, pewien mężczyzna zgłosił, że widział samochód stojący na parkingu przed kliniką weterynaryjną Pine Lake. Na przednich siedzeniach siedziało dwóch mężczyzn, a obok auta stała młoda dziewczyna, z którą jeden z nich najwyraźniej kłócił się jak z partnerką. Dziewczyna odpowiadała rysopisowi Rayny. Niedługo później zgłosił się drugi świadek z bardzo podobną relacją. Wiedząc, że chłopak Rayny, Matt Elsner, pojechał do kliniki jej szukać, detektywi natychmiast postanowili z nim porozmawiać. Był najbardziej oczywistą osobą, którą należało przesłuchać.
W niedzielny poranek 28 marca, gdy Matt był przesłuchiwany na komendzie policji w La Porte, do jednostki wpłynęło kolejne zgłoszenie. Ktoś zauważył beżowego Forda LTD stojącego przy bocznej odludnej drodze około 14,5 km na północny wschód od La Porte. Na miejsce, przy drodze County Road 200 East, wysłano funkcjonariusza Timothy'ego Shorta z biura szeryfa hrabstwa La Porte. Zastał tam samochód odpowiadający opisowi auta Rayny. Sprawdzenie numerów rejestracyjnych potwierdziło, że należał do niej. Samochód Rayny stał na poboczu z uniesioną maską, jakby uległ awarii. Drzwi było otwarte, kluczyki tkwiły w stacyjce, a torebka leżała na fotelu pasażera.
Schowek był otwarty, a jego zawartość walała się po podłodze. Na ziemi obok drzwi kierowcy leżała połamana spinka do włosów. Śledczym przez głowę przechodziło wiele możliwych scenariuszy. Czy Rayna rzeczywiście miała awarię? Ktoś zatrzymał się, by jej pomóc, a następnie ją uprowadził? Czy została potrącona przez przejeżdżający samochód i odciągnięta z miejsca zdarzenia? Najbardziej niepokoiła ich jednak torebka pozostawiona na widoku w niezamkniętym samochodzie. Gdyby Rayna rzeczywiście utknęła na drodze i przyjęła ofertę podwózki albo poszła szukać pomocy, z pewnością zabrałaby ją ze sobą. Policjanci zajrzeli pod maskę, ale nie zauważyli niczego podejrzanego. Następnie przekręcili kluczyk w stacyjce.
Silnik zapalił od razu. Nic nie wskazywało na to, by z samochodem cokolwiek było nie tak. Gdy na miejsce wezwano mechanika, który to potwierdził, obawy śledczych tylko się nasiliły. Awaria została upozorowana. Przeszukanie okolicy nie przyniosło żadnych rezultatów. Nie znaleziono śladu szarpaniny ani żadnego tropu prowadzącego do Rayny. Rodzina Rayny stanowczo twierdziła, że dziewczyna nigdy nie pojechałaby tam sama w mglisty wieczór. Była to okrężna droga, prowadząca z kliniki weterynaryjnej do domu i nie była trasą, którą by wybrała. A nawet gdyby z jakiegoś powodu tamtędy jechała, nigdy nie zostawiłaby torebki w samochodzie. Gdy Larry Mitchell, technik kryminalistyki z policji w La Porte, zbadał samochód Rayny, nie znalazł ani śladów krwi, ani żadnych innych dowodów wskazujących na udział osób trzecich.
Samochód nie stał w pobliżu żadnego zbiornika wodnego, a choć panowała gęsta mgła, nie padał deszcz. W schowku znajdował się także szkolny sygnet, który nie wyglądał na pierścień należący do 16-letniej dziewczyny. Pierwszą osobą, do której zwrócono się w sprawie sygnetu, był chłopak Rayny, Matt Elsner. Potwierdził, że podarował Raynie swój szkolny pierścień, ale ten, który pokazali mu policjanci, nie należał do niego. Jego sygnet miał wygrawerowane nazwisko. Przyglądając się pierścieniowi jeszcze raz, Matt nabrał przekonania, że wie, do kogo mógł należeć. Nie potrafił jednak zrozumieć, jak znalazł się w schowku samochodu Rayny.
Jason Tibbs był przyjacielem Rayny. Chodzili ze sobą krótko w siódmej klasie. Choć od kilku lat nie byli już parą, pozostali przyjaciółmi, mimo że Matt i inne bliskie Raynie osoby nie pochwalały tej znajomości. Jason Tibbs porzucił szkołę i miał problemy z prawem. Powszechnie wiadomo było, że Jason chciał być dla Rayny kimś więcej niż tylko przyjacielem. Próbował odzyskać jej względy i namawiał ją, by zostawiła Matta. Matt nie uważał Jasona za zagrożenie. Jednak teraz, gdy jego sygnet znaleziono w schowku samochodu Rayny, zaczął się zastanawiać, czy nie działo się coś, o czym nie miał pojęcia. Nie dysponując praktycznie żadnymi dowodami rzeczowymi, policja skupiła się na wydarzeniach poprzedzających zaginięcie Rayny oraz na osobach z jej najbliższego otoczenia.
Śledczy musieli też rozważyć możliwość, że w skrzywdzeniu Rayny mogły uczestniczyć dwie osoby. Mieli już trzy niezależne relacje świadków, którzy widzieli drugi samochód stojący przed kliniką weterynaryjną mniej więcej w czasie, gdy Rayna kończyła pracę. Wszyscy trzy świadkowie widzieli dwóch mężczyzn siedzących z przodu pojazdu i wszyscy byli świadkami jakiejś sprzeczki. Czy ci dwaj mężczyźni pojechali za Rayną, gdy skończyła pracę? A może sama dobrowolnie z nimi odjechała? Odtwarzając przebieg tamtego wieczoru, policjanci porozmawiali z koleżanką Rayny z pracy, Cheryl. Cheryl powiedziała, że tamtego wieczoru Rayna rzuciła uwagę, która wydawała jej się nietypowa. Powiedziała, że nikogo nie potrzebuje i potrafi sama o siebie zadbać.
Cheryl wyszła z pracy wcześniej, ponieważ źle się czuła. W normalnych okolicznościach skończyłaby zmianę o tej samej porze co Rayna. Minęło już 6 dni, a śledztwo nadal nie przyniosło żadnego przełomu. Mieszkańcy byli coraz bardziej zaniepokojeni i zadawali coraz więcej pytań, dlatego komendant policji w La Porte, Gene Samuelson oraz kapitan policji John Miller wystąpili przed mediami, prosząc społeczeństwo o pomoc. Samuelson potwierdził, że w sprawie nie nastąpił żaden postęp i choć Rayna wciąż była oficjalnie uznawana jedynie za osobę zaginioną, z każdym kolejnym dniem malały szanse na odnalezienie jej żywej. Do tamtego czasu do działań włączyło się już kilka służb, w tym policja hrabstwa La Porte oraz policja stanowa Indiany, która skierowała do poszukiwań śmigłowiec.
O sprawie poinformowano również FBI. Ogłoszono nagrodę za informacje prowadzące do bezpiecznego odnalezienia Rayny. Jej rodzina zebrała 1000 dolarów, a anonimowy darczyńca podniósł pulę do 6000 dolarów. Mając nadzieję, że perspektywa nagrody pieniężnej skłoni kogoś do przekazania istotnych informacji. Tydzień po zaginięciu sprawa Rayny została przedstawiona w programie America's Most Wanted, po czym pojawił się kolejny trop. Anonimowy rozmówca skierował policję na Fail Road. Drogę położono około 3 km na wschód od La Porte i około 10 km na południe od miejsca, gdzie odnaleziono samochód Rayny. Na drzewie, około 6 metrów od drogi, wisiała czarna, skórzana kurtka.
Gdy funkcjonariusze podeszli bliżej, zauważyli wyszyte na plecach nazwisko Elsner. Była to kurtka Matta Elsnera, chłopaka Rayny. Wisiała na drzewie w taki sposób, jakby ktoś wyrzucił ją z przejeżdżającego samochodu. Był to zalesiony teren, który dzień wcześniej został już przeszukany przez funkcjonariusza policji stanowej. Potwierdził on, że kurtki wtedy tam nie było. Podczas kolejnej konferencji prasowej policja poinformowała opinię publiczną o tym odkryciu. Ogłoszono również, że miejscowa piekarnia dołożyła do nagrody kolejne 5 tysięcy dolarów, a Charlie Finley, były właściciel drużyny bejsbolowej Oakland's Ace, który po przejściu na emeryturę zamieszkał niedaleko miasta, przekazał następne 25 tysięcy dolarów.
Łączna nagroda za informację wzrosła tym samym do 36 tysięcy dolarów. Komendant oświadczył, że jest przekonany, iż mieszkańcy ukrywają przed śledczymi ważne informacje. Potwierdził również, że trzy osoby, wszystkie z hrabstwa La Porte, dobrowolnie poddały się badaniu wariografem. Najbardziej oczywistą osobą, na której skupili się śledczy, był starszy od Rayny chłopak z liceum, Matt Elsner. Przyjechał do domu Rayny około godziny 19 w wieczór jej zaginięcia, niemal godzinę po tym, jak świadkowie po raz ostatni widzieli ją przed kliniką. Gdyby to on odpowiadał za zaginięcie Rayny, musiałby odprowadzić jej samochód około 14,5 km od miejsca, w którym go odnaleziono, a następnie w jakiś sposób wrócić do domu Rayny.
Gdyby działał sam, wydawało się to mało prawdopodobne, jednak wszyscy trzej świadkowie widzieli przed kliniką dwóch mężczyzn rozmawiających z młodą kobietą. Po przyjeździe do domu Rayny, Matt spędził resztę wieczoru z jej rodziną. Nie było dłuższego okresu, którego nie potrafiłby rozliczyć i w którym mógłby wrócić, by upozorować miejsce zdarzenia lub zrobić cokolwiek innego. Gdyby był zamieszany w zaginięcie Rayny, miał na to bardzo niewiele czasu, choć teoretycznie było to możliwe. Detektywi zapytali Matta, czy wiedział, że Rayna ponownie utrzymywała kontakt z Jasonem Tibbsem. Zastanawiali się, czy był tego świadomy i czy mogło to wywołać zazdrość prowadzącą do kłótni. Matt odpowiedział, że wiedział o kontaktach Rayny z Jasonem, ale czuł się pewnie w swoim związku i w ogóle mu to nie przeszkadzało.
Kolejną osobą przesłuchaną przez policję był Jason Tibbs. Rodzina i znajomi Rayny dobrze go znali. On i Rayna byli parą zaledwie przez sześć miesięcy, jeszcze w siódmej klasie. Od tamtej pory Rayna praktycznie cały czas była związana z Mattem. Większość osób wiedziała jednak, że Jason nadal był w niej zakochany. Sam przyznał, że po rozstaniu wysyłał jej listy miłosne. Rayna za każdym razem odrzucała jego zaloty i mówiła, że jest szczęśliwa z Mattem. Mimo nieudanych prób odzyskania Rayny pozostali przyjaciółmi. Zdarzało się, że Rayna prosiła Jasona, by przyszedł do kliniki weterynaryjnej i dotrzymał jej towarzystwa do końca zmiany. Jason porzucił szkołę, miał kartotekę kryminalną i z punktu widzenia rodziny Rayny nie był kimś, z kim chcieliby widzieć swoją córkę.
Zapytany o szkolny sygnet znaleziony w schowku samochodu Rayny, Jason bez wahania przyznał, że należał do niego. Wyjaśnił, że Rayna miała ostatnio problemy z radiem w samochodzie i poprosiła go, by się tym zajął. Podczas sprawdzania usterki sygnet mu przeszkadzał, więc zdjął go i schował do schowka, żeby go nie zgubić. Otwarcie przyznał detektywom, że nadal żywił do Rayny silne uczucia i że wiadomość o jej zaginięciu go zdruzgotała. Był jedną z pierwszych osób, które zgłosiły się do poszukiwań. To właśnie Jason wraz z kolegą Rayny z Orkiestry Marszowej, Scottem, przeszukiwał okoliczne drogi hrabstwa. Jason powiedział detektywom, że w wieczór zaginięcia Rayny przebywał na osiedlu domów mobilnych przy Fail Road, na północny wschód od La Porte.
Gra trwała do momentu odnalezienia Lisa. W alibi Jasona dwie rzeczy szczególnie zwróciły uwagę śledczych. Po pierwsze, osiedle domów mobilnych, gdzie, jak twierdził, udzielał korepetycji dwóm nastolatkom, znajdowało się bardzo blisko miejsca odnalezienia samochodu Rayny. Po drugie, dlaczego osoba, która rzuciła szkołę, miała problemy z prawem i nie słynęła z osiągnięć naukowych, udzielała komukolwiek korepetycji? Detektywi natychmiast skontaktowali się z obiema nastolatkami, aby zweryfikować jego alibi. Dziewczyny potwierdziły, że Jason rzeczywiście był u nich. Okazało się, że gdy jeszcze chodził do szkoły, matematyka i przedmioty ścisłe należały do jego mocnych stron. Śledczy przesłuchali również pozostałych uczestników bawiących się tamtej nocy w polowanie na lisa.
Wszyscy potwierdzili, że Jason brał w niej udział. Jego alibi się zgadzało. Po zakończeniu gry jego kolega Scott zawiózł go do domu innego znajomego, gdzie oglądali telewizję i grali wrzutki aż do około drugiej lub trzeciej nad ranem w sobotę. Kiedy Jason wrócił do domu, czekali na niego rodzice i siostra. Następnie poszedł spać. Po przebudzeniu matka powiedziała mu, że zadzwoniła mama Rayny i poinformowała, że dziewczyna zaginęła. Wyglądało na to, że miejsce pobytu Jasona przez całą noc było dokładnie ustalone. Śledczy postanowili jeszcze raz zweryfikować jego wersję wydarzeń i przesłuchali jego kolegę Chad'a, aby potwierdzić, że rzeczywiście odebrał Jasona z osiedla domów mobilnych po zakończeniu korepetycji.
Początkowo Chad zaprzeczył, ale później zmienił zeznania i potwierdził, że tamtej nocy odebrał Jasona. Był nastolatkiem i obawiał się, że sam zostanie powiązany z zaginięciem Rayny. Policjanci byli przyzwyczajeni do tego, że młodzi ludzie w takim wieku zmieniają swoje relacje. Ponieważ wszyscy pozostali świadkowie potwierdzili alibi Jasona, nie uznali tego za nic podejrzanego. Policja rozważała, że dwoma mężczyznami widzianymi przed kliniką z młodą kobietą mogli być Matt Elsner i Jason Tibbs, którzy kłócili się z Rayną. Hipoteza ta nie wydawała się jednak zbyt przekonująca. Matt i Jason nie byli przyjaciółmi, dlatego mało prawdopodobne było, by przyjechali tam razem jednym samochodem. Matt i Jason byli kluczowymi osobami w śledztwie i obaj dobrowolnie poddali się badaniu wariografem.
Do środy zaliczasz pierwszą sprzedaż. Twoje biuro przestaje być biurem. Od miesięcy budzisz się z uśmiechem, a poniedziałki po prostu smakują inaczej. Nic nie może się z tym równać. Tak wygląda codzienność z Shopify. Zacznij za darmo na Shopify.com. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Z upływem kolejnych tygodni rodzice Rayny każdej nocy zostawiali zapalone światło na ganku, mając nadzieję, że córka wróci do domu. Każdego dnia kontynuowali jej poszukiwania, odmawiając sobie odpoczynku, dopóki jej nie odnajdą.
We wtorek 27 kwietnia, miesiąc po zaginięciu Rayny, jej sprawa była już dwukrotnie przedstawiana w programie America's Most Wanted. Mieszkańcy miasta nie mogli uwierzyć, że po dziewczynie dosłownie nie było żadnego śladu. Nie istniał ani jeden dowód wskazujący, gdzie mogła się znajdować. W końcu, po ustąpieniu zimowych mrozów, nadszedł ciepły i słoneczny wiosenny dzień. Po lekcjach 14-letnia Tracy wybrała się z rodziną na ryby nad staw w pobliżu Range Road, około 3 km od La Porte. Około godziny 16.30 znudzona Tracy odeszła sama wzdłuż brzegu stawu. W wodzie dostrzegła coś, co wzięła za żółwia i podeszła bliżej. Kiedy się zbliżyła, zorientowała się, że to nie był żółw.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do historii zaginięcia 16-letniej Rayny Rison w 1993 roku w La Porte, Indiana.
Opisano poszukiwania Rayny przez jej rodziców oraz odnalezienie jej ciała wiosną 1993 roku. Wyjaśniono, że Ray McCarthy, szwagier Rayny, był podejrzewany w jej zabójstwie, ale jego alibi było niepewne. Podano informacje o zatrzymaniu Larry'ego Halla w związku z zabójstwem Rayny, choć Hall utrzymywał, że jest niewinny.
Zacznij za darmo na Shopify.com.
Śledztwo prowadziło do Jasona Tibbsa, który zeznał o zabójstwie Rayny. Proces potwierdził winność Tibbsa, choć obrona próbowała skierować uwagi na Raya McCartiego.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Zacznij za darmo na Shopify.com."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
16-letnia Rayna Rison była ogromną miłośniczką zwierząt i marzyła o tym, by pewnego dnia zostać weterynarzem. 26 marca 1993 roku umówiła się ze swoim chłopakiem, Mattem Elserem, przy lecznicy weterynaryjnej, w której pracowała dorywczo, w niewielkim mieście LaPorte w północnej Indianie. Kiedy jednak Matt przyjechał po Raynę, w budynku były zgaszone światła, a po dziewczynie nie było ani śladu.
Po zgłoszeniu zaginięcia Rayny policja odnalazła jej samochód porzucony przy drodze około 14,5 kilometra od lecznicy. Maska była podniesiona, ale kluczyki nadal tkwiły w stacyjce, a silnik uruchomił się bez najmniejszego problemu, co wskazywało, że ktoś celowo upozorował awarię pojazdu. Gdy śledczy podążali za kolejnymi tropami, śledztwo zaprowadziło ich w zupełnie nieoczekiwanym kierunku.
Przetłumaczone z Case 79: Rayna Rison
https://casefilepodcast.com/case-79-rayna-rison
Produkcja:
Anna Priestland - przygotowanie materiału, scenariusz
Mike Migas - narracja, dźwięk, muzyka
Jarosław Grabias - tłumaczenie
Numery Telefonów Wsparcia i Zaufania
116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)
116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę)
800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA)
800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie
888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)
800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.