MAREK CITKO: BAWIŁEM SIĘ NA STO PROCENT I TRENOWAŁEM NA STO PROCENT

Dlatego do tej pory, jak mnie kibice spotykają, to mi dziękuję za te emocje, za to, że byłem normalny z Teraz mam podziękowania, jak na Instagramie się troszeczkę obudziłem, uaktywniłem, to ludzie mi piszą, dziękuję panu Marku, bo pan mi kiedyś odpisał na autograf, więc to jest miłe, więc naprawdę dużo czasu poświęciłem kibicom wtedy, nikomu nie odmawiałem, bo miałem świadomość, że to takie jest moje obowiązek. Wiesz, to miłe, poświęcałeś swój czas, a nie każdy sportowiec tak robi. Czasami niektórzy twierdzą, że zaczyna być to męczące. Powiedz, a jak dużą rolę właśnie w twoim młodym życiu odegrało to, co było w juniorach Jagiellonii? Bo miałem wrażenie, czytając twoją biografię, czy to, co było napisane o tym, że ta szkoła życia przez Ryszarda Kararusa, wprowadzona te zasady o szacunku, o skromności, o drużynie, to było coś, co myślisz potrzebne jest młodemu chłopakowi, żeby go właśnie tak doprowadzić do takiego pionu?

Ja pamiętam, w czwartki nie chodziłem do liceum, bo wtedy był Bazar w Białymstoku i sobota, niedziela. I wtedy rzeczywiście ja, mając lat 17, to tak naprawdę ubierałem się w Rembertowie, oryginalne ciuchy. Czyli to było tak jak Pewex, tak na grubo. Tak, dokładnie. W Hortexie na obiady chodziłem, drogie, taksówkami jeździłem. Więc de facto ja naprawdę miałem wtedy duże pieniądze, że byłem w stanie nawet z rodzicom pomóc. Później kwestia okazji, jak wyjeżdżaliśmy z Jagiellonią w juniorach na Litwę, Łotwę, to też się brało jakiś towar, z powrotem się kupowało alkohol. Jak się jechało do Berlina, to z fajkami. Właśnie, a jak fajki przemycaliście? Tak, tak, tu trzymaliśmy na sobie bandaże i wtedy, pamiętasz, były takie oddalone dresy, takie, wiesz, szerokie i to nie było widać.