Radość czy religia?

Nieprawo jest drogą do zbawienia. Po prostu. Tylko Jezus. Więc jeżeli występowali w imieniu Boga, to przysparzali Mu złej sławy i tak naprawdę psuli Jego dzieło. To tak jak dzisiaj ludzie, którzy się powołują na Chrystusa, ale gdzieś tam budują swoje zasady, swoje dzieło, tak naprawdę psują Ewangelię, tak naprawdę psują dobre imię Boga i dobre imię Kościoła. Więc byli złymi pracownikami, chociaż w swoim mniemaniu robili wszystko jak najlepiej. I to są ludzie, o których Jezus mówi, dlaczego mówicie do mnie Panie, Panie, a nie czynicie tego co mówię. Jako trzecią przyganę Paweł wymienia przesadę w obrzezywaniu.

Paweł cały czas jakby w swoich listach przeciwstawia się tym tendencjom obowiązującym, tym tendencjom panującym, idzie pod prąd cały czas i rzeczywiście wygląda tak, że wcale nie wszyscy podzielają jego zdanie w ówczesnym kościele. On ciągle musi się z kimś zmagać, jakby przeciwstawiać się tym, którzy chcą jednak budować ten kościół po swojemu. Więc jego listy są świadectwem tego z jakim trudem Paweł się przebija przez mur tego oporu, przez mur tych przyzwyczajeń, zasad religijnych, utartych schematów i robi to nierzadko narażając się wszystkim w oku i obrywa raz po raz dosyć mocno, co widać w jego różnych listach. I po tym, co wcześniej pisał o unikaniu pychy, o pokonywaniu braku jedności, co pisał do nich, do Filipian w pierwszym, drugim rozdziale, pokazując też na przykład Jezusa, później pokazując na przykład Tymoteusza, Epafrodyta, teraz z kolei jakby demaskuje fałszywe chrześcijaństwo.

Mówi o tym, uważajcie, żebyście się nie stali tacy właśnie. Fałszywe chrześcijaństwo, czyli takie, które wolność w Chrystusie chce zastąpić jarzmem zakonu. Dzisiaj powiedzielibyśmy ciężarem religii. I w tym ostatnim, co jest właśnie przykładem ciężaru religii, daje za przykład właśnie, daje za wzór jakby samego siebie. I to jest takie zaskakujące, te trzy następne wersety, które czytamy i na nich poprzestaniemy dzisiaj. Chociaż ja mógłbym pokładać ufność w ciele, jeśli ktoś inny sądzi, że może pokładać ufność w ciele, to tym bardziej ja, obrzezany dnia ósmego z rodu izraelskiego, z pokolenia beniaminowego, hebrajczyk z hebrajczyków, co do zakonu faryzeusz, co do żarliwości prześladowca kościoła, co do sprawiedliwości opartej na zakonie człowiek beznagany.

Oni uważali się za tę elitę dążącą do oczyszczenia judaizmu ze złych wpływów. To samo określenie faryzeusz pochodzi od hebrajskiego słowa perushim, co znaczy oddzieleni. To właśnie byli ci oddzieleni od tego byle jakiego judaizmu, od tej byle jakiej religii, bo oni ją pielęgnowali na najwyższym możliwym poziomie. Co do żarliwości prześladowca Kościoła, Paweł mówi o sobie. Nie był jedynie takim żydowskim intelektualistą, który siedział w księgach, studiował ten zakon dzień i noc bez przerwy, ale nie wyściubiał nosa poza to miejsce. Jego gorliwość w dochowaniu wierności Bogu na sposób religijny pchnęła go do prześladowania chrześcijan, których uważał wtedy w swoim życiu za tych, którzy zagrażają Bożej prawdzie, którzy są jej wrogami.

Natomiast czego chce zaoszczędzić nam, Paweł, nam współczesnym Filipianom, jakbyśmy na te słowa spojrzeli właśnie współcześnie? No więc, tak jak to już staram się przedstawiać, chcę nam zaoszczędzić życia budowanego na mechanicznym wypełnianiu zasad religii, na chlubieniu się czymś, co w istocie jest bez znaczenia dla Boga. Na przykład tego, z jakiego kościoła jesteśmy, żeby z góry patrzeć na innych chociażby. W ogóle szukanie jakichkolwiek innych powodów do chluby, Z tego kim się jest albo jak się żyje, innych niż te, które są wynikiem prawdziwego związku z Chrystusem.