Radość czy religia?

Wielkie dzięki i do zobaczenia Zanim przejdę do tego, co jest moim tematem dzisiaj. Czy jesteście zadowoleni z tego, kim jesteście? Jakie jest wasze dziedzictwo rodzinne? Czy się zastanawialiście nad tym? Czy się zastanawiacie nad tym? Niektórzy są zadowoleni, inni nie są. Oczywiście są różne historie rodzinne. Niektórzy nie widzą powodu, inni widzą powód nawet tam, gdzie go nie ma. Czytałem niedawno wywiad z córką Ericha von den Bacha-Żelewskiego. Dla tych, którzy wiedzą albo nie wiedzą, to był człowiek, który pacyfikował Powstanie Warszawskie. Jego córka, pani już 90-letnia, nazywała go w tym wywiadzie Czule Fatih, czyli tatuś.

Więc zupełnie nie przyjmując do wiadomości, że Fatih Tatuś robił coś złego w swoim życiu. To był jej Fatih. I koniec. Dlaczego od tego zacząłem, jeszcze się okaże. Wchodzimy dzisiaj w trzeci rozdział listu do Filipian. Kończyliśmy drugi rozdział takim długim wywodem Pawła na temat pełnej poświęcenia postawy Epafrodyta. I teraz rozpoczyna on nowy ważny wątek w tym trzecim rozdziale, czyli mówi o czymś, co jest jakby takim głównym motywem przewodnim całego listu. Pierwszy werset przeczytajmy. Ponadto, bracia moi, radujcie się w Panu.