Sam jak palec - Marcin Chabowski

No bo w środowisku panuje taka opinia, myślę, że większość słuchaczy zna historię Twoją biegową, wie o tym, że osiągałeś fantastyczne wyniki już jako junior, szczególnie jeśli chodzi o 3000 metrów z przeszkodami, potem się przedłużyłeś, ale że na samym początku Twojej takiej poważniejszej kariery biegowej byłeś podopiecznym szefa bloku wytrzymałościowego Zbigniewa Rolbieckiego, który jakby trochę roztoczył nad tobą taki parasol, że ty miałeś właśnie super warunki jak na polskie wtedy realia do trenowania i trochę tak potem jak się rozstały wasze drogi i to też nie będzie tajemnicą, że raczej oponowałeś potem, jeżeli chodzi o Polski Związek Lekkiej Atletyki.

Później ósmy na Mistrzostwach Świata Juniorów, potem Mistrzostwa Europy Juniorów. Więc de facto miałem takie szkolenie jak inni moi koledzy, którzy byli na podobnym poziomie w innych konkurencach lekkoatetycznych, więc tutaj nie doszukiwałbym się jakiegoś super szkolenia i wielkiego parasala ochronnego, tak jak żeś powiedział. No i tak jak powiedziałeś, w 2012 roku, może nie, może powinienem zacząć od tego, że w 2011 już jako senior po dwóch nieudanych maratonach z rzędu, moje drogi z trenerem, szefem bloku wytrzymości, trenerem Zbigniewem Robieckim się rozeszły. Podziękowaliśmy sobie za współpracę, de facto ja podziękowałem po 10 latach.

Ale Marcin, musisz przyznać rację, że jak się patrzy na to z boku, ja nie mówię, że tak jest, bo ja nie znam ciebie osobiście, nie znam pana Zbigniewa Rolbieckiego, tyle tylko, że jako dziennikarz i tylko ze strony zawodowej. Natomiast jest taka konotacja, że twoje wyniki nagle nie poszły na łeb na szyję w dół sportowe czy poziom sportowy, a w pewnym momencie, kiedy skończyliście współpracę z panem Zbigniewem, no to nagle zostałeś odcięty, tak jak sam mówisz, od szkolenia. Można sobie w głowie taką historię wymyślić, że jednak te personalne jakieś tam kwestie odegrały tę rolę. No to nie jest pytanie do mnie, tylko to jest pytanie do pana Rolbieskiego. Macie z nim kontakt. Ja pytam, jak ty czujesz?

Jako ambitnego biegacza, takiego nawet bym powiedział chorobliwie ambitnego, który wszędzie szukał rywalizacji, który zawsze chciał udowadniać swoją pozycję. Nie było jakby lekkich tam, wiesz, treningów, tylko zawsze chciałeś pokazać, że twoje jest na wierzchu. Wiesz, dla mnie jeżeli chodzi o sport, to nie jest jednoznaczne, bo to nie świadczy źle. Najbardziej taki oczywiście z odpowiednią proporcją. Mi się przypomina książka Życie o Michaelu Jordanie, gdzie tam wszyscy naokoło opowiadali, że to był toksyczny facet i w ogóle nie dało się z nim, że treningi były gorsze niż mecze dla tej drużyny, która musiała z nim obcować, bo on wszędzie tej rywalizacji szukał, każdego zaczepiał. z każdym chciał wejść od razu w pojedynek i trochę analogii oczywiście z pełną proporcją mogę powiedzieć do tych opowieści, które słyszałem o tobie i mnie ciekawi czy twoim zdaniem ta cecha charakteru właśnie jest też trochę powiedzmy wypadkowo współpracy z trenerem rolbieckim, czy ty to miałeś od zawsze i pytanie czy gdybyś tego nie miał to byś był tu gdzie jesteś, czy już dawno byś albo miał gorsze wyniki albo w ogóle skończył tą zabawę