Sam jak palec - Marcin Chabowski

Jako ambitnego biegacza, takiego nawet bym powiedział chorobliwie ambitnego, który wszędzie szukał rywalizacji, który zawsze chciał udowadniać swoją pozycję. Nie było jakby lekkich tam, wiesz, treningów, tylko zawsze chciałeś pokazać, że twoje jest na wierzchu. Wiesz, dla mnie jeżeli chodzi o sport, to nie jest jednoznaczne, bo to nie świadczy źle. Najbardziej taki oczywiście z odpowiednią proporcją. Mi się przypomina książka Życie o Michaelu Jordanie, gdzie tam wszyscy naokoło opowiadali, że to był toksyczny facet i w ogóle nie dało się z nim, że treningi były gorsze niż mecze dla tej drużyny, która musiała z nim obcować, bo on wszędzie tej rywalizacji szukał, każdego zaczepiał. z każdym chciał wejść od razu w pojedynek i trochę analogii oczywiście z pełną proporcją mogę powiedzieć do tych opowieści, które słyszałem o tobie i mnie ciekawi czy twoim zdaniem ta cecha charakteru właśnie jest też trochę powiedzmy wypadkowo współpracy z trenerem rolbieckim, czy ty to miałeś od zawsze i pytanie czy gdybyś tego nie miał to byś był tu gdzie jesteś, czy już dawno byś albo miał gorsze wyniki albo w ogóle skończył tą zabawę

Na wstępie powiem, że z tego się wyrasta. Z biegiem czasu to trochę słabnie. Ale cieszę się, że przytoczyłeś historię Michaela Jordana, ponieważ jest to mój jedyny idol sportowy, taki z dzieciństwa. Ja kiedyś grałem w koszykówkę, w klubie nawet sportowym, kilka dobrych lat i byłem dobry, uważam, jak na dzieciaka. Nawet zdobyliśmy mistrzostwo polskich kadetów z UKS 8 i tutaj... wszystkich kolegów z byłej drużyny pozdrawiam, jeżeli by słuchali kiedyś tego podcastu. No i jest w tym trochę prawdy, na pewno zgodzę się, że od dziecka miałem w sobie takie silne poczucie rywalizacji i udowodnienia sobie i innym, że ja jestem najlepszy, jestem gość, którego trudno złamać, trudno pokonać i tak było od zawsze, nawet jak nie byłem biegaczem, czy