Filmy zimowe cz. 33

Jednak tutaj czytamy, że dopiero w 1926 roku John Grierson, który w swojej recenzji w lutym 1926 roku po raz pierwszy użył terminu dokumentary. podkreślając wyjątkową poetycką wrażliwość twórcy filmu i jego uwielbienie dla natury. Ale uwaga, to nie odnosiło się do Nanooka, tylko do drugiego filmu Flaherty'ego, mianowicie Moana, która miała być takim sequelem Nanooka, ale przeniesionym w tereny bardziej przyjazne, dokładnie na wyspy Samoa.

Tej słonecznej wyspy, gdzie Flaherty pokazywał połów żółwia, przędzenie włókna, potem tkanie, farbowanie, w końcu przygotowanie uczty i taniec rytualny. Jeszcze skupił się na obyczaju tatuażu. To właśnie do tego drugiego filmu zostało po raz pierwszy użyte słowo dokumentary. Ale znowu jak ja tu czytam, to ja nie wiem, czy to zachwycił Johna Griersona, który w swojej recenzji z 1926 roku po raz pierwszy użył terminu dokumentary. To czy w ogóle on jako jedyny i pierwszy krytyk użył? czy w swojej recenzji użyłby on pierwszy raz. No bez sensu. Raczej zakładam, tu jest niejasno napisane, że pierwszy raz w historii kina i krytyki filmowej właściwie użył tego sformułowania w stosunku do Moany, a więc filmu późniejszego.

I Moana zdecydowanie będzie przeze mnie również obejrzana i zarecenzowana w filmach wakacyjnych, gdyż jest to całkowite przeciwieństwo do Nanooka. Jest to film, ta Moana... która ponoć w ogóle nie miała żadnego konfliktu. Produkcenci na początku specjalnie, żeby zachęcić, nie wiem, że tam coś będzie ciekawego, to ponoć jakieś dziewczyny z gitarą na początku wrzucili, żeby cokolwiek było, nad czym można by zawiesić oko, według tej encyklopedii, którą tutaj czytamy. Ale wróćmy do zimnych, nieprzychylnych nam rejonów. ... Dwa lata był wkręcony ten film, słuchajcie. Dwa lata, więc facet chyba się przyłożył.