Filmy zimowe cz. 33

Tabu. Film, którego premiery Murnau nie doczekał i na który wpływ Murnaua całkowicie przyćmił Flaherty'ego. ale zostańmy przy Flacher Team, bo dzisiejsza audycja to będzie takie double feature. Z jednej strony dokument i poważna tematyka, choć czasami sceny będą również komediowe, a na deser coś całkowicie kiczowatego, papkowatego, czyli drugi sezon Fortitude. Muzyka Długo przygotowywałem się do tej projekcji. W ogóle ten film, słyszałem o nim już na studiach jakieś 10 lat temu.

Jednak tutaj czytamy, że dopiero w 1926 roku John Grierson, który w swojej recenzji w lutym 1926 roku po raz pierwszy użył terminu dokumentary. podkreślając wyjątkową poetycką wrażliwość twórcy filmu i jego uwielbienie dla natury. Ale uwaga, to nie odnosiło się do Nanooka, tylko do drugiego filmu Flaherty'ego, mianowicie Moana, która miała być takim sequelem Nanooka, ale przeniesionym w tereny bardziej przyjazne, dokładnie na wyspy Samoa.

Wtedy taśma spłonęła, kiedy kręcił Żelazo i Mieć, ale mimo to postanowił, że będzie filmowcem. Kiedy McKenzie przestał sponsorować jego wyprawy, nowojorska firma futrzarska, braci Réveillon, zgodziła się na finansowanie kolejnej wyprawy. Pod warunkiem, że w czołówce nakręconego tego filmu ukaże się napis REVIEW CAREER PRESENTÉ. Filma dostrzegła w tym przedsięwzięciu sposobność do prowadzenia wojny handlowej z konkurencją. Nieprzypadkowo bazę wyprawy wyznaczono na przylądku Duferin na północno-wschodnim krańcu Zatoki Hudsona, bowiem bracia Revillon posiadali tam punkt skupu futer. Właśnie na tym przylądku powstało pierwsze dzieło Flaherty'ego.

To też natknąłem się właśnie na takie opinie, że on się zaprzyjaźnił z tym Nanukiem, że było mu to bardzo, że tak powiem, żal opuszczać tam te rejony. No i to się pokrywa z tym, że Flaherty'ego interesował indywidualnych bohatery w bezpośredniej walce z przeciwnościami natury. I o ile z tym się zgadzam i tak mówię, że jest ten film skonstruowany, to oni piszą, że to nie społeczność interesuje. No pytanie... jak duże tamte plemiona były. Tutaj widzimy dwie, trzy rodziny, właściwie nawet jedną rodzinę może i jakichś znajomych, a wszystko to przedstawione jest w superhumorystyczny sposób.