Filmy zimowe cz. 29

A Indianiec wtedy na nią patrzył ze zrozumieniem i wszyscy na siebie patrzą ze zrozumieniem. Ja nie mogę. Przez pół filmu mamy do czynienia naprawdę z próbą jakiegoś realizmu. A tutaj kobieta z FBI wchodzi do pokoju i widzi jakąś starszą kobietę zachrwawioną, która się tnie żyletkami i ona z automatu nie skacze jej na pomoc? Odebrać te żyletki i pomóc jej jakoś opatrunkiem? A tamci sobie gadają wcześniej 5 minut, a tam kobita się tnie? No, powiem wam, że jest takich momentów sporo i co ciekawe, scenarzystą jest facet, który napisał Sicario, wyreżyserowanego przez Denisa Villeneva. To Sicario było bardzo chwalone i nawet dzisiaj jest jeszcze chwalone.

I teraz tak, mnie Sicario się podobało, ale właśnie wtedy ja już czułem te niedostatki scenariusza. I wydaje mi się, że to była tylko i wyłącznie ręka reżysera Denisa Villeneva, który Sicario wyreżyserował w taki sposób, że niedostatki scenariusza dało się jakoś przeżyć. Bo Denis to jest świetny. A tutaj... Przepraszam, aż mi się odbiło. Zapomniałem, kto był tym reżyserem. On zrobił jakieś tam filmy. To jest bardzo ciekawa informacja. Jakiś tam film zrobił. No co? No... Nie jest to wyreżyserowane tak, żeby chwytało za gardło. Od razu przypomina mi się w kontekście Wind River film nie Top of the Lake, tylko To the Bones, coś takiego.

Marisa Leo, Melisa Leo, też zapomniałem, ale w filmach zimowych na początku gdzieś to omawiałem. To the Bones albo Do szpiku kości, polski tytuł bodajże był taki. Podobnie taki zimny dramat, jednak bardziej postawiony właśnie na relacje, a w Wine River powiem wam, że psuje troszkę chęć zrobienia z tego wszystkiego takiego właśnie sicario, takiego drugiego sicario, tylko że bez karteli narkotykowych. tylko mało miasteczkowa społeczność i tam też się pojawiają dwa obozy policji. Jedni są jacyś policjanci, drudzy są jacyś strażnicy graniczni, a jeszcze są jacyś chyba celnicy.