Herbata po japońsku

Z czasem w tych klasztorach buddyjskich jakoś tak w połowie XIV wieku zaczęły się wykształcać takie reguły herbaty, reguły picia herbaty, reguły przyrządzania jej, nazywane sarei. Na przestrzeni wieków były kształtowane i troszkę zmieniane, Udoskonalany właśnie w ten bardziej japoński sposób przez trzech wielkich mistrzów drogi herbaty. Pierwszym z nim był Murata Syuko, też znany jako Dziuko. Drugim był Takeno Joe i trzeci, chyba najbardziej znany nam wszystkim, Tenno Rikyu. Po kolei, jeden za drugim, uczyli się od siebie nawzajem. Chcieli zmienić herbatę na taką bardziej japońską, bo ona przyszła początkowo z Chin, więc była bardzo taka Można powiedzieć okazała, a tutaj oni próbowali zmienić ją na bardziej wabi, pojęcie wabi, czyli właśnie coś, co jest bardziej takie, jakby taka prostota płynąca z natury, że jesteśmy w stanie, nie wiem, dostrzec właśnie tą łyżeczkę bambusową, prawda, widząc po prostu sam bambus, widzimy bambus, to co w Japonii, to czego jest najwięcej, bambusa.

Bierzemy, ścinamy go, robimy z niego jakieś utensylium, które się przyda, więc nie potrzebujemy drogich rzeczy, nie wiadomo skąd wziętych, I nie wiadomo jak właśnie takich drogich okazałych. Wystarczy, że mamy coś koło siebie, z czego możemy coś zrobić. Coś, co będzie dla nas użyteczne. I oni właśnie to wprowadzili do naszej herbaty. Tak właśnie Rikyu jest uważany jako taki założyciel tego rodu Sen właśnie. Sen no Rikyu, prawda? Od jego nazwiska Sen. Tutaj mamy szkoły Urasenke właśnie, Omotesenke. I w tych nazwach już samych słyszymy Sen. Omotesenke to jest ta główna, najbardziej główna szkoła drogi herbaty w Japonii, która tutaj jest kształtowana, na przykład do dziś. Urasenke to jest ura, czyli z tyłu.