Mentionsy

Wówczas jednym z pracowników New York Central, który zaczynał odgrywać pierwsze skrzypce był główny inżynier William Wilgus.

Wobec tego Wilgus zaproponował wprowadzenie trakcji elektrycznej, co usunęłoby ryzyko kolejnego wypadku w tunelu, a także umożliwiłoby budowę dwupoziomowego układu torów.

Wilgus wziął na siebie cały pomysł przebudowy Grand Central, który później został okrzyknięty nazwą Terminal City.

Wilgus zaproponował kilkupunktowy plan przebudowy Grand Central, który obejmował przejście z trakcji parowej na elektryczną, dwupoziomową podziemną stację, oddzielenie ruchu podmiejskiego dalekobieżnego, przestronną poczekalnię obejmującą całą stację, bezpośredni dostęp z ulicy do peronów i hali głównej oraz bezpośrednie połączenie stacji kolei podmiejskich z liniami metra.

Projekt Wilgusa wprowadził porządek do tego chaosu, rozdzielając poszczególne czynności.

Wilgus opracował pomysłowy sposób obsługi bagażu.

Po wschodniej stronie górnego poziomu Grand Central Wilgus zarezerwował kilka torów i peronów do obsługi poczty i przesyłek.

W pierwszym raporcie z 1904 roku Wilgus oszacował całkowity koszt wszystkich planowanych prac na przeszło 40 milionów dolarów.

Wilgus opracował plan zarządzania pracami ziemnymi i budową, dzieląc stary budynek dworca, halę peronową i zaplecze techniczne na szereg odcinków, a następnie prowadząc pracę po jednym odcinku naraz.

Podczas gdy prace ziemne i budowa podziemnego układu torów posyłały się naprzód, Wilgus skierował swoją uwagę na kolejne ambitne zadanie, czyli elektryfikację.

Wilgus powołał Komisję Trakcji Elektrycznej, która była oddzielona od Komitetu Budowy.

W skład komisji weszli sam Wilgus oraz George Gibbs, inny inżynier New York Central, a także dwóch zewnętrznych konsultantów, Byron Arnold i Frank Sprog, którzy mieli już pewne doświadczenia z elektryfikacją kolei w Ameryce.

Choć Wilgus i Komisja Trakcji Elektrycznej byli pod presją zmian, pozostali przekonani, że oszczędności operacyjne zrekompensują wysokie nakłady początkowe, gdy tylko nowe urządzenia elektryczne zastąpią parowe w regionie metropolitarnym Nowego Jorku.

Jeszcze bardziej dewastujące dla interesu Wilgusa i Komisji Trakcji Elektrycznej było to, że w New Journal ukazał się artykuł wiążący wypadek bezpośrednio z konstrukcją nowych lokomotyw.

Koncepcja Wilgusa zakładowała maksymalne wykorzystanie rampy zamiast schodów, aby usprawnić przepływ dużej liczby ludzi przez stację.

Ponieważ Wielka Hala znajdowała się poniżej poziomu ulicy, tory dalekobieżne i podmiejskie jeszcze niżej, Wilgus argumentował, że rampy i grawitacja ściągną pasażerów z ulicy do hali, a stępną do poczekalni i na perony.

Tak jak wiele innych kluczowych elementów planu, które Wilgus przedstawił w 1903 roku, rampy okazały się kluczowe dla sukcesu Grand Central.