Mentionsy

Dzień dobry Aniu, dzień dobry Cezary.

Witam Was, witam Cię Kasiu, witam Cię Aniu, witam naszych słuchaczy.

Bardziej sprawdzenie, jak ja przeżywam tych moich rodziców i też, co mi to zrobiło w takim konstruowaniu siebie jako osoby, że miałam tego typu doświadczenia.

Tak, ale właśnie ta wolność, bo to chcę tak mocno podkreślić, że bardzo trafnie to Aniu pokazałaś, że w tym pierwszym roku jak zaczynają tę terapię, to jest tylko napięcie związane z taką powinnością i przemusem i bardzo mało widać, słychać, że to jest jakiś wybór.

Słysząc siebie, widząc siebie, budując ze sobą relacje w grupie, w procesie społecznym grupy, w takim urealnianiu sobie, że jesteśmy różni, że różnie możemy siebie, no jak tego doświadczać, jak nie dosłownie, prawda?

Jak bardziej to włączymy w te mechanizmy takiego przetrwania, jak powiedziałeś, no to bardzo cenne będzie to, że dam sobie przetrwanie, jeżeli nie ma innego wyjścia, ale bardzo cenne też będzie, że dam sobie w tym przetrwaniu takie poidełka, że już jest gdzieś, gdzie nie muszę przetrwać, tylko mogę być.

I mogę skorzystać ze swoich zasobów, bo ta umiejętność w zamrażaniu, jeżeli ja już mam z tym kontakt i to jest moja świadomość tego, że ja to właśnie robię, czemu nie?

No bo ile można trzymać się w jakiejś strategii, pilnować, być na tym przetrwaniu, że ja potrzebuję trochę być też tak ze sobą, tak jak ja chcę.

Bo to co jest często tym wieczorem wigilijnym takim doświadczonym przez naszych pacjentów, klientów, to jest to, że tam jest na wstrzymaniu.

To jest bardzo osobiste, ale to ja bym w tym pakowaniu prezentowym podała dobrą kawę, jakieś, nie wiem, coś do tej kawy, co kto lubi, wygodne jakieś usiądnięcie, jakąś przyjemną muzykę.

I takie zwierzęce też, jak tam wolicie, ale w takim przesłaniu, żeby właśnie w takim opakowaniu prezentowym znalazło się to, na co naprawdę macie ochotę, kiedy chwilę sobie tak byście po prostu przytrzymali to, że nie trzeba się gdzieś wyrobić, zdążyć, być, załatwiać.

To wsparstwo powiedziałaś Aniu, nie?