Mentionsy

I w Paryżu już na dobre rozgościł się nasz drogi Pablo Picasso.

Nie Pablo Picasso, nie Degas czy inni artyści, którzy się tam znajdowali.

A to, czemu nie inspirował się Picasso, to też się zaraz dowiemy.

I tu dam od razu dygresję, no bo zobaczcie, słuchamy podcastów i uczymy się wspólnie o wielu faktach i od razu mi przychodzi na myśl Picasso, który mieszkał dokładnie w tym samym miejscu na początku, gdzie Modigliani i wiecie, no Picasso był uznawany za takiego gbura, który bardzo brzydko i niechlujnie się ubierał, który...

Picasso miał więcej kobiet niż ja mam problemów w swoim życiu.

Jest to Keith Haring, Picasso, to są te klimaty, gdzie właśnie...

I ci artyści używali takich mocnych kolorów i abstrakcji, próbowali wprowadzać rewolucję, szczególnie Picasso, on się tym bardzo chełpił i mówił o tej rewolucji w sztuce, a Modi właśnie skupiał się na najbardziej wypróbowanej metodzie, czyli na portrecie.

Ale to było wtedy bardzo mocne, no bo ja pamiętam, że Pablo Picasso też bardzo dużo afrykańskich motywów wprowadzał do swoich obrazów.

I słuchajcie, zanim przejdę do tragicznej miłości i pasji pomiędzy Modim i jego największą muzą, to muszę Wam jeszcze powiedzieć o jego dramach z Pablo Picasso.

Z racji, że tu na tej niewinnej sztuce jednak jesteśmy fanami Picasso, przynajmniej ja, no to myślę, że jest to bardzo ciekawy wątek.

I już wspominałam o tym, że Picasso nie szanował Amedeo.

Bo Picasso uważał, że Modigliani go naśladuje i przytoczył okres błękitny i kubizm.

I mówił, że on, czyli Picasso...

Widzicie, no Picasso nie należał do tych skromnych.

I chodzi o to, że w momencie, kiedy Picasso jeszcze nie był tym wielkim i bogatym Picasso, bo to było jakieś tam 10 lat później od tego momentu, o którym Wam powiem, ale już wtedy stworzyła się taka grupa...

fanów Picasso, którzy byli z nim, którzy go uwielbiali, wręcz wielbili i Picasso bardzo był wkurzony, że Modigliani do nich nie należy, bo albo jesteś za Picasso i traktujesz go jak Boga, albo won.

Także nie dziwne, że chłopcy się cały czas kłócili i pewnego razu Picasso zaczepił Modiglianiego w kawiarence i właśnie Lunia była tego świadkiem i ona to opisuje.

Bo kiedy Picasso zaczepił jakimś tam tekstem od Ilianiego, no to Amedeo się bardzo zirytował tymi wszystkimi zaczepkami Picasso, ale Pablo dalej kontynuował i powiedział tak, przestań Amedeo, nie wściekaj się, powiedział.

Picasso na to.

Także Picasso lubił upokarzać Modiglianiego i może to wyrwane z kontekstu nie jest tak mocne, ale to było wielokrotnie powielane przez Picasso, który razem z Degasem wręcz się śmiał, że Modigliani nie dorównuje im do pięt, że jest nudnym artystą, który cały czas tworzy to samo, który nie chce robić rewolucji i nie chce iść do przodu tak jak oni wszyscy.

Także no, Picasso to była taka influencerka tamtych czasów, musimy to przyznać.

Nawet pamiętam taką historię, bo doszło do bójki pomiędzy Modim a Picasso, chociaż to nie było stricte związane właśnie z nimi, bo była taka opcja, że kiedyś Modigliani miał pewną kochankę, która potem była muzą i kochanką innego artysty.

I był oczywiście taki moment właśnie, kiedy on już zaczął być Jean, że był Pablo Picasso, który osiągnął niewiarygodny sukces, a oni się znali w momencie, kiedy oboje byli biednymi artystami, którzy zaczynali swoją drogę w Paryżu.

Także to było straszne, wiecie, Picasso zarabiał miliony, a Modi nie miał co włożyć do ust.

No ale nie da się ukryć, że było bardzo dużo ciekawostek i ciekawych wątków, o których ja po prostu chciałam się dowiedzieć i przedstawienie tego klimatu Paryża, no ale to jak w wielu książkach, czytając książki o Picasso, były dużo bardziej interesujące pod względem fabuły i jakby języka.