Mentionsy

Także muszę Wam powiedzieć, jak Modyliani się zachowywał, bo to tworzyło całość razem z jego wyglądem, ponieważ Mody miał bardzo wytworne ruchy, miał zalotne spojrzenie i właśnie w taki mocno zalotny sposób patrzył na kobiety, wręcz przeszywająco i tak przenikliwie na nie patrzył.

Także wyobrażam sobie, dlaczego Lunia tak mocno zadłużyła się i zafascynowała w Modylianim od pierwszego wejrzenia.

Ale widzicie, teraz dzięki niewinnemu podcastowi, stojąc sobie gdzieś na wystawie Modylianiego, będziecie mogli zabłysnąć i powiedzieć, droga psiapsi, czy ty widzisz te nawiązania do bizantyjskich ikon albo do cywilizacji storii egipskiej?

I oni pomagali właśnie Lunie, dali jej jakby pracę, to była też ich przyjaciółka z Polski i ona pomagała Modylianiemu w różnych rzeczach, robiła sprawunki, pomagała mu mieszać farby, jakby wiecie, była taką współczesną opcją asystentki.

I ona nawet w tej książce powiedziała w takim fragmencie o tym, że Modyliani nie używał takich sformułowań jak farba żółta, dla niego coś takiego nie istniało.

Ale powiem Wam, że też się dowiedziałam, że, bo jakby musimy rozgraniczyć Modylianiego, który żył w biedzie na początku i potem też żył w biedzie, ale już jakby był pod skrzydłami właśnie Zborowskiego, który próbował sprzedawać jego dzieła, co oczywiście nie wychodziło, ale chodzi o to, że Mody, kiedy mieszkał na Montmantre,

I ta właścicielka w ogóle tej kawiarni, ona wyrzuciła Modylianiego, bo ona w ogóle nie chciała, żeby on tam przychodził.

Mówiąc o kobietach Modylianiego...

Muszę Wam powiedzieć, że to co ważne było wielu ludzi, którzy nigdy do końca życia nie zwątpili w talent Modylianiego, jak Zborowski, jak właśnie Lunia, czy jak jego największa muza właśnie Jeanne.

I najgorsze dla niej, dla jego miłości życia było to pijaństwo Modylianiego.

Co ciekawe, oni nigdy się nie pobrali, mimo tego, że istnieje list albo pismo, nie wiem dokładnie, w którym Modyliani obiecuje właśnie na piśmie, że ożeni się z Jeanne, bo dla niej to było okropne, że ma nieślubne dziecko, wiecie.

I jest też taki film Mika Davisa o Modylianim, gdzie jest tam scena, która go rozpoczyna i zaczyna się od słów.

Umierający Modyliani od ośmiu dni żywił się sardynkami.

I wyobraźcie sobie, co jest creepy w tej historii, że on znalazł jakiegoś człowieka, który na wózku przewiózł jej ciało do pracowni, właśnie Modylianiego.

Właśnie wspominała to Hanka Zborowska, żona Zborowskiego, który sprzedawał obrazy Modylianiego.

Jeszcze na koniec chciałabym Wam opowiedzieć kilka randomowych ciekawostek o Modylianim, które zapadły mi w pamięć.

To, co mnie zaciekawiło, to fakt, że Modyliani bardzo często płacił za posiłki, na przykład rysunkami.

I też przyznam, że bardzo często przewijałam, bo interesowała mnie bardziej wizja Modylianiego niż rozmyślenia Luni, która tak naprawdę non stop mieliła to samo.

Wszyscy wiemy, jaki Modyliani był wspaniały, ale ja bym chciała posłuchać o czymś

Co jest fajne, dlatego że Zborowski całe życie wierzył w Modylianiego i chyba nie było drugiej takiej osoby, która by była tak mocno zafascynowana i tak mocno pomagała Modylianiemu właśnie w tym.