Mentionsy

Syn Touya, wnuk Chinggis-Chana i zarazem czwarty z Wielkich Chanów kontynuował ekspansję i podbój ziem chińskiej dynastii Song, której istnienie uwierało mongolskich zdobywców niczym cierń.

Monke był wnukiem Chinggis-Chana i Borte, synem Touya i Sor Cactani Beki.

Co prawda tajna historia Mongoów starała się upiększyć zgon Touya, przypisując mu wspaniałomyślne ofiarowanie życia podczas tajemniczego rytuału mającego uratować zagrożonego zgonem brata Ugedeja.

Tak jak dyzenteria i towarzysząca jej krwawa biegunka wydaje się być najrozsądniejszym wyjaśnieniem śmierci jego syna, tak i w przypadku Touya łatwiej sobie wyobrazić, że pewnego razu, kompletnie pijany, po prostu przewrócił się wychodząc z jakiegoś geru i już nigdy nie wstał.

Inną wielką panią mongolskiej śmietanki towarzyskiej była Sorka Khtani Beki, małżonka Touya.

W 1259 roku głównymi kandydatami do objęcia tronu Wielkiego Chana byli jedynie potomkowie Touya, co powinno zapewnić większą harmonię podczas nadchodzącego Kurułtaju.

Z przekazów Rashida Aldina wiemy, że tuż po narodzinach syna Touya jego dziadek miał z zaskoczeniem stwierdzić, że chłopiec odbiega wyglądem od braci i innych członków rodu.

Drugi syn Touya uważał się za pełnoprawnego Mongoła, wnuka Chinggis Khana, ale już w młodym wieku zaczął wykazywać niezdrowe z punktu widzenia mongolskich konserwatystów zainteresowanie kulturą podbitych Chin i osiadłym życiem.

Podejrzenia otaczające młodego syna Touya nawarstwiały się jednak, wprowadzając go na linię kolizyjną z panującym wówczas bratem Monke.

W przeciwieństwie do swojego dziada czy stryjów, syn Touya nie uciekał się do masakrowania całych miast i populacji, nawet w ramach zemsty za los, jaki spotkał jego wysłanników.

Stronnictwo najmłodszego z czterech synów Touya i Sorkuaktani można określić mianem mongolskich jastrzębi.