Mentionsy

11 sierpnia Wielki Chan Mongke wyzionoł ducha pod murami Tiao Yu Cheng, nie zdobywszy miasta.

Zgon Mongkego wyznaczał zenit potęgi Imperium Mongolskiego, które po raz ostatni w swoich dziejach było jeszcze, przynajmniej formalnie, zjednoczone pod buńczukiem jednego człowieka.

Sprawy prędko jednak wymknęły się spod kontroli głównych decydentów, jakimi byli trzej bracia zmarłego, Mongkego.

W 1224 roku dziewięcioletni wówczas Kubilaj razem ze starszym bratem Mongke został przyprowadzony przed oblicze swojego dziadka po udanym polowaniu.

Wszystko to budziło spore wątpliwości w oczach jego braci, którzy, jak starszy Mongke czy młodszy Arik Boke, zdecydowanie bliżsi byli tradycji stepowych wojowników.

Mongke postanowił w końcu sprawdzić młodszego brata w wielkim przedsięwzięciu militarnym, jakim była kolejna z serii wypraw przeciwko nieugiętym Chińczykom z dynastii Song.

Podbój Da Li miał na celu oflankowanie od zachodu ziem dynastii Song, przeciwko której już maszerowały pozostałe armie pod wodzą Mongkego i innych członków dynastii.

Zadowolony z poczynań młodszego brata w Dali, Mongke zlecił mu teraz misję o zupełnie odmiennym charakterze.

Wiadomość o śmierci Mongkego w sierpniu 1259 roku zastała Kubilaja na południowym brzegu rzeki Yangtze, którą jego wojska, pomimo niesprzyjającej pogody, zdołały niedawno sforsować, zdobywając cenny przyczółek na ziemiach dynastii Song.

W tym samym czasie, gdy wieści o zgonie Mongke golotem błyskawicy wędrowały razem z kurierami Państwowej Poczty w kierunku władców Ilhanatu, Złotej Ordy, ziem dawnego Ułusu, Chagataja i do samej Mongolii, Kubilaj postanowił dalej walczyć nad Yangtze.

Jedność Imperium Chingiz-Chana w teorii zakończyła się w sierpniu 1259 roku wraz ze śmiercią Mongkego.

Jeżeli Mongkego faktycznie zabiła dyzenteria, jak chcieliby niektórzy badacze, to można powiedzieć, że mongolskie marzenia o ustanowieniu rządu światowego pod auspicjami Wielkiego Błękitnego Nieba ze stolicą w Karakorum utonęły w krwistej biegunce.

Mongołowie przeprowadzili cztery inwazje na tych ziemiach, pierwszą jeszcze za panowania Mongkego, kiedy to w 1258 roku Uriang Kadai napadł i zdobył stolicę Dai Viet w dzisiejszym Hanoi.

Szczątki Chinggis-chana, Ugedeja, Gujuka, Mongkego i Kubilaja ciągle zaznają nieprzerwanego spokoju od ośmiu stuleci, gdzieś w dzikich ostępach góry Burkan Kaudun.