Mentionsy

Było tak, wyzwalające w takim sensie bardzo pragmatycznym, bo taki Vargas Llosa, ale potem też García Márquez i potem jeszcze wielu innych, mogli tu żyć z pisania i to dobrze żyć.

Znaczy rzeczywiście ten epizod, do którego pani nawiązuje, czyli owa słynna scena w Meksyku pod kinem, kiedy Vargas Llosa po dłuższej przerwie spotyka się z García Márquezem.

Mężczyźni tego pokolenia i tej formacji intelektualno-emocjonalnej co Vargas Llosa i García Márquez nie biją się o politykę, tylko tam ewidentnie musiało chodzić o kobiety i tak też było.

Prawdę mówiąc, to dla mnie było zaskoczeniem, że taki klasyk jak Vargas Llosa, a wcześniej García Márquez, a wcześniej Fuentes, oni wciąż jeszcze żyli w XXI wieku, chociaż należą już do tej

Nie García Márquez, którego rzeczywiście rajz magiczny jednak przebrzmiał, nie Carlos Fuentes, który był takim szalenie eksperymentującym pisarzem w takim folklorowskim bardzo głęboko duchu, tylko Vargas Llosa, który łączył bardzo błyskotliwą, inteligentną literaturę świetnie skonstruowaną z opowiadaniem świetnych historii i także na przykład z gatunkami, a to kryminał, a to erotyka, a to thriller, to się wszystko