Studio Ghibli - Szopy w natarciu | Szept serca

Ty chyba tam miałeś bardzo grube teorie na temat tego, dlaczego to się wydarzyło i co. Ale Szopy w natarciu, czyli kolejna produkcja Twórcy ze studia Ghibli, którego ja cholernie szanuję, czyli Isao Takahaty. Do tej pory to jest mój ulubiony twórca. Ja nie powiedziałbym, że ulubiony, ponieważ jest zdecydowanie więcej filmów Miyazakiego, które kocham, no ale jednak Isao Takahata zrobił mój ukochany film ze studia Ghibli i chyba twój też. Ale do nich jeszcze nie doszliśmy. Jeszcze nie. Do tych filmów ulubionych twojego Miyazakiego. Dobra, już jesteśmy po Totoro, a ja... To Toro jednak z każdym kolejnym miesiącem i z każdym kolejnym rokiem, to Toro coraz bardziej zdobywa moje serce i coraz wyżej wskakuje w moim ranking.

Okej, nawet nie wiesz jaki mamy ranking. Mówię o swoim prywatnym rankingu, o moim prywatnym sercu i mało kto zna ten ranking. Nawet ja go nie znam tak do końca. W każdym razie Piotrze, jeżeli chcesz, zostawiam ci wstęp do Szopy w natarciu, gdyż od razu wam mogę zdradzić, że to jest ten film, który mojego serca nie podbił i tutaj Isaro Takahata mnie odrobinkę od siebie odsunął. Jeszcze tylko szybko powiem, ja bardzo Takahatę lubiłem. Bardziej od Miyazakiego do tego momentu, dlatego że Miyazaki był dla mnie tym ze studia Ghibli, który zajmował się całym tym mistycyzmem, tą kulturą Japonii, a Takahata był bardzo przyziemny i pokazywał nam Ludzką stronę Studio Ghibli.

Nie, to już znacznie później. To znacznie później się pojawiło, bo to się pojawiło, jak się pojawili ci trzej mistrzowie z innej osady. Ale na początku to jest dosyć takie... Po prostu widzimy te worki, które im tam dędają między nogami, ale to nie jest jeszcze aż tak mocno eksponowane w tak silny sposób na początku. Dopiero później, czasem... Mamy tego coraz więcej, tak. Początek tego filmu, który jest bardzo w stylu Takahaty w sensie... To się zaczyna jak National Geographic, że widzimy właśnie takie bardzo realistyczne w animacji przedstawienie, jak te szopy, przepraszam, tanuki chodzą po tych zielonych terenach, po jakichś tam opuszczonych domostwach i zbierają jedzenie. I słyszymy narrację z Ofu. I pierwsza rzecz, jaka nam się nasuwa, że to jest po prostu narracja człowieka, natomiast jak się wsłuchamy w tą narrację, to się okazuje, że

Z tym folklorem nie mam aż takiego problemu. Mam problem z czasem trwania, że faktycznie tutaj się z tobą zgodzę, że on jest, on mógłby śmiało być pół godziny nawet do 45 minut. Spokojnie. I to samo by dotarło, ale jednocześnie jest jakaś wartość w tym, że jak z każdym takim Eposem wojennym, no że to trwa i że przechodzisz przez to i przebywasz w tym konflikcie i że ten rozmiar ma tutaj trochę znaczenie, aczkolwiek rozumiem ten argument o powtarzalności. No ja mimo wszystko gdzieś tam to nam nie działa. Nie działa tak dobrze jak w przypadku pozostałych filmów Takahaty. No i na pewno nie jest to moje ulubione batalistyczne czy też wojenne kino ze Studio Ghibli.

I jakby oni są bardzo ważną częścią życia głównej bohaterki i udało się to przedstawić w taki właśnie nienachalny sposób, mądry sposób i prawdziwy sposób. Ten dom jest prawdziwy. Pomimo tego, iż Został narysowany od zera, ale on tętni realnością dla mnie. To jest niesamowicie dokumentalny niemalże portret życia głównej bohaterki, bardzo w stylu takahaty. Całe to życie szkolne, bardzo fajnie przedstawione, ta cudowna scena, gdzie cała klasa po prostu Idzie podsłuchiwać i patrzeć jak chłopak przyszedł do szyi z oku. Będziecie razem chodzili. To po prostu miałem takie rumieńce na twarzy, jakie miałem podczas seansu Powrotu do Marzeń.

Publiczność. Przestraszyli się przede wszystkim dlatego, że reżyserem tego filmu ani nie był Miyazaki, ani nie był Takahata, więc ludzie bali się tego, czy przyjdą na nie wiadomo kogo Yoshimifu Kondo. Okej, dobra. To może jest prawda. No i faktycznie Miyazaki bardzo włączył się w kampanię marketingową i bardzo ten film promował. Te fantazyjne elementy bardzo są mi niepotrzebne, ta postać tego kota, barona i tak dalej, która zresztą doczekała się swojego filmu kontynuacji, która nie jest tak dobra jak Szept serca, tutaj muszę cię rozczarować, ale no jednak Ja totalnie nie potrzebuję tych sekwencji, ponieważ dla mnie to wszystko, co się dzieje w świecie rzeczywistym i ile magii są w stanie z tego wyciągnąć, ten niesamowity antykwariat i ten moment, w którym ona wchodzi w bramę i widzi, jak wygląda zaplecze i że to jest po prostu na tym niesamowitym wzgórzu, gdzie ma taki widok na Tokio i masz takie