Studio Ghibli - Szopy w natarciu | Szept serca

Tak, ta jazda na rowerze pierwsza, no to jest bardzo przerażające. Jest to niesamowita sekwencja. I ja miałem takie... To zresztą jest chyba powtórzone potem w Spirited Away, z tego co pamiętam, nie? Też takie potwory bez twarzy. Jest Bóg bez twarzy, który się pojawia, ale to nigdy nie jest tak... Tak creepy przedstawione, natomiast to jest sekwencja, która trwa, która po prostu narasta coraz mocniej, coraz mocniej i masz takie Jezus Maria. I jednocześnie jest to gdzieś tam zabawne pod spodem, że gdzieś tam jest utrzymany ten humor, ale mimo wszystko jest to najbardziej creepy scena. Ze wszystkich dotychczasowych filmów ze studia Ghibli i mnie, ja zupełnie zapomniałem o tej scenie teraz jak sobie powtarzałem do tego odcinka i byłem pod wielkim wrażeniem i nawet miałem takie, kurde, chciałbym żeby gdzieś tam to studio kiedyś zrobiło taki horror.

I od razu wtedy myślałem, o Boże, jaki to jest kontrast, ale jednocześnie to nie jest tematem. Jest jakieś piękno w tym ich domu, jest jakieś szczęście w tym. To jest pokazane w tak cudowny, nienachalny sposób, z taką wielką miłością do tych wszystkich miejsc, które są przedstawione w tym filmie. Ja w ogóle zastanawiałem się, czy widziałem jakikolwiek film, który portretował by rodziców w taki sposób, bo Studio Ghibli nam pokazywało już rodziców, różnych rodziców, pokazywało nam strasznych rodziców, pokazywało nam... No Totoro. W Totoro nie byli tacy straszni. Nie, mówię, że Totoro pokazuje rodziców w równie przychylny sposób. Tak, ale chyba nie aż tak, dlatego że ci rodzice robią rzecz, której ja bym się nigdy nie spodziewał, jeszcze w tej kulturze japońskiej, która jest dosyć...

O mój Boże, jak ja bardzo chciałbym mieszkać w takim miejscu. I jest jeszcze jeden moment w tym filmie i to już jest druga taka sytuacja. Jest scena wschodu słońca, gdzie widzimy wschód słońca. Sam finał. I to już jest kolejna taka sytuacja w Powrocie do Marzeń, bo analogiczna scena, gdzie widzieliśmy jak słońce wychodzi z zachmur na polu ryżowym. Tutaj widzimy jak słońce wstaje i widzimy miasto, które powoli... Które jest całe zachmurzone. Tak, jest całe w morzu mgły i nagle to ciepłe światło zaczyna się przebijać. Kurde, jakie to są, po prostu wzruszają mnie te momenty, po prostu tego typu proste momenty, w których widzimy rzeczy, które widzieliśmy setki razy w kinie i miliard razy w realu.