Kathy Acker - Imperium postradanych zmysłów (1988)

Są połączone w jednym zdaniu dwa rodzaje. Mówi, że ja byłam szczęśliwy. Takie złożenia Katiaker stosuje, jeżeli się teraz połączy to z dużą abstrakcyjnością tego, co tutaj się dzieje. Z niedookreśleniem w czasie. z radykalną techniką kolażu i montażu, takiego pocięcia tego. Tutaj trzeba cały czas uważać, a i tak miałem wrażenie, że ta powieść wymyka mi się z rąk. I wydawało mi się, że jak już poczytałem sobie na przykład Pynczona, no to już zasadniczo dotknąłem tego, co jest takie najcięższe do rozumienia, do trzymania powieści w ręce.

Tymczasem Kathy Acker idzie znacznie dalej niż Thomas Pynchon. Czytając Imperium Postradanych Zmysłów, prawie że tęskniłem do klarowności przekazu Pynchona. No bo u Pynchona wiadomo, kto mówi. Możemy mieć wątpliwości, kto kim jest, możemy mieć wątpliwości, czy to, co czytamy, to jest sen, jawa, czy sen w jawie, a może jawa we śnie. No ale wiadomo, kto jest narratorem. Tutaj to nie jest wiadome. Ten tekst stawia ogromny opór, bo nie wiadomo, czy na przykład tatuś, który gwałci swoją córkę, to czy tatuś pisany wielką literą to jest tylko ksywka, jakiś pseudonim, gdzieś tam pada w tekście w końcu takie nawiązanie,

No i jeszcze dwa słowa na temat przekładu, bo to niesamowita rzecz jest, naprawdę. Mam wrażenie, że tłumaczenie Katiaker to prawie jak tłumaczenie Pynczona. Że te sensy są tak pływające, że ten język jest tak z jednej strony ocierający się w wulgarność, dosadny, pełen seksualizmów, pełen odniesień także do kultury. pełen zabaw, gier językowych, że to jest bardzo trudne. I pod ogromnym wrażeniem jestem tego, co Patrick Leftwich z tym tłumaczeniem zrobił. Bo ja mam taką pewność, że tej książki nie dałbym rady przeczytać po angielsku.