Kathy Acker - Imperium postradanych zmysłów (1988)

Literatura ze środka Europy. Podcast okołoksiążkowy. Dzień dobry. Kłaniam się Państwu. Marcin Piotrowski. Zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka podcastu Literatura ze środka Europy. Przedstawiam Państwu powieść Katie Acker Imperium postradanych zmysłów. Książka ukazała się w oryginale w roku 1988, a polski przekład w roku 2025 przygotował pan Patryk Leftwicz.

Jeżeli zajrzą Państwo sobie do internetu i poszukają zdjęć czy jakichś informacji o Kathy Acker, no to zobaczą Państwo ogoloną prawie na zero dziewczynę, czasami z bardzo krótkimi włosami, do tego tatuaże. To, co teraz już nie szokuje, nie dziwi. No to wtedy, w latach 70., 80., to nie wpisywało się w postrzeganie kobiety, które wtedy funkcjonowało. Katia Kerr, mam wrażenie, wyprzedziła swoje czasy. Jej radykalny feminizm, radykalne spojrzenie queerowe, ale naprawdę bardzo, bardzo głębokie, rozwinę ten wątek w dalszej części, było czymś wyjątkowo świeżym, było czymś przełamującym, było czymś...

Tutaj świat zawala się chyba raczej jako zbiór pewnych wartości. jako załamanie się jakiejś formy ładu instytucjonalnego, chociaż to jest też takie, jak mówię to, to sam wątpię, czy to o to chodzi, bo my nie wiemy, co się wydarzyło. My widzimy taki świat, który jest trochę zdegenerowany. Widzimy świat głównie w dwóch miejscach. W Nowym Jorku i w Paryżu. No i Paryż jest miejscem o tyle interesującym, że właśnie w Paryżu zainstalowała się algierska policja, no bo Francja tak jakby przegrała wojnę z Algierią. Istotne jest to, że tam następuje jakieś przejęcie. Powiedziałbym, że patrząc na to z perspektywy już XXI wieku, to to, co Katia Kerr opisała, to to są historie, które oglądaliśmy patrząc na przykład na zajmowanie miast przez talibów.

Kiedy ostatnio czytałem jedzenie Iwana Medysziego, to miałem wrażenie, że tamta książka była już dzika, że tamta książka była mocna. Ale muszę powiedzieć Państwu, że to, co Katia Kerr zrobiła w roku 1988 z Imperium Postradanych Zmysłów, to jest coś, co jest jeszcze dalej. Znakomite, dziwne, odjechane, gwałtowne pisanie. Ja takie uwielbiam. To jest literatura, która przewraca stolik, literatura, która myślę, że może być bolesna dla bardzo wielu osób, no bo ona niby nie kpi bezpośrednio, tylko zbywa to milczeniem.