Jonathan Swift - Podróże Gulliwera (1726)

Oni poproszą go, żeby odpłynął, bo boją się, że jako jachus, ale jako jachus, który jest błyskotliwy, jest mądry, mówi, że on tych ich jachusów, będących rodzajem zwierząt, Podróże Gulliwera 1726 I to jest najbardziej gorzka część tej książki, kiedy wraca i nie jest w stanie patrzeć na ludzi. Przejął narrację ludzi koni. Cały świat, cała cywilizacja mu śmierdzi.

Tak kończy, to jest fragment oczywiście zakończenia Podróży Gulliwera, Jonathan Swift. Kończy metafikcyjnie. Kończy komentarzem do literatury. Kończy autoironią. Kończy przedstawieniem siebie jako człowieka piszącego prawdę. Natomiast smaku tej książce dodaje fakt, że jachusi pojawiają się już na samym początku. Jeżeli będą państwo czytać tę książkę uważnie, to bodajże w liście Gulliwera do wydawcy pojawia się już wątek jachusów. Jako krytyka ludzi, jako pogarda dla ludzi, jako element mizantropii głębokiej. I kiedy przeczyta się całą książkę, to dopiero dostrzeże się, że to rzeczywiście się spina, że to jest ta klamra, że to, co tak moralnie zniszczyło Gulliwera, zniszczyło w takim sensie, że odcięło go od świata, sprawiło, że zaczął pogardzać ludźmi.