Jonathan Swift - Podróże Gulliwera (1726)

I to było zabawne, oczywiście. Tylko jeżeli spojrzeć na to nieco głębiej, to to w ogóle nie jest zabawne, bo Swiftowi udało się niestety w tej książce opisać rzeczy, które znamy chociażby bardzo dobrze z tego, co wydarzało się w Związku Radzieckim po roku 1917, bo te różnego typu eksperymenty, które on tam pokazuje, To nie bardzo się różnią od takich różnych wyczynów komunistycznych w Związku Radzieckim czy w Chinach. No te dwa akurat najwięcej mają na sumieniu tego typu rzeczy. Natomiast można byłoby powiedzieć, że niestety, może nie co do szczegółu, ale co do pewnego założenia, no to Swift te rzeczy antycypuje.

Antycypuję, no bo zna ludzi. No i jest wreszcie opowieść czwarta. Opowieść czwarta, która jest wyjątkowo gorzka, a która kończy się goryczą prawie że chininy. No bo opowieść czwarta, czyli pobyt Gulliwera na wyspie Ludzikoni, na wyspie ludu, który nazywa się Hołychnami, no i pobyt na wyspie ludu, który nazywa siebie Hołychnami, Ludzie konie, którzy żyją w wyidealizowanej społeczności, w takim świecie, o którym chyba marzył Rousseau, bardziej rozwinięty w jego XVIII.