Don DeLillo - Spadając (2007)

Trzeba się pilnować, trzeba zwracać uwagę, trzeba samemu trochę te rzeczy na tej osi czasowej ustawiać. To nie jest w żaden sposób anonsowane. Czasami coś się pojawia, ale tak naprawdę autor trochę na nas liczy. Na nas jako na czytelników. No i to jest książka, w której czegoś nie ma z twórczości Dona DeLillo, a z drugiej strony jest bardzo DeLillowska. Z pewnością nie ma takich pasaży eseistycznych, które ja osobiście uwielbiałem, które były czy w Librze, czy w MAO-2, czy w Białym Szumie, czy w Podziemiach. Wszędzie były takie momenty, kiedy główni bohaterowie mają jakąś refleksję albo mają ją wewnątrz, albo ją wygłaszają do kogoś i to była refleksja na temat sztuki, literatury, terroru, świata, gospodarki, no wszystkiego.