Wojciech Kowalczyk: Borek, Stanowski i sprzedane mecze. „Wtedy wszyscy”

Ja marzyłem o byciu piłkarzem w Legii Warszawa. Wtedy to się spełniło. To, co poszło dalej, to przechodziło moje ogromne wyobraźnie, bo chciałem być piłkarzem. Chodziłem na trybuny Legii Warszawa na żyletę, no to chciałem być piłkarzem Legii Warszawa. Pierwszy rok swojej tak zwanej przygody, kariery piłkarskiej. Ja już miałem gole w półfinale europejskich pucharów, w ćwierćfinale europejskich pucharów, medal olimpijski. Ja już nie wiedziałem, gdzie się mogłem zatrzymać.

Ale... Potem w twojej karierze, bo chciałbym przejść przez tą karierę w Legii, bo ona wydaje mi się, że jest naprawdę nieopowiedziana, szczególnie dla tych młodych ludzi, którzy dzisiaj są w internecie i znają ciebie jako eksperta. No bo potem jest taki moment, no jeden z najważniejszych w twojej karierze, zacytuję to dokładnie tak jak w książce, zaczęło się w Genuji. Tam urodziłem się dla piłki. Opowiedz dla tych, którzy mogą zupełnie tego nie pamiętać, albo nawet wtedy się nie urodzili. Dlaczego wtedy urodziłeś się dla piłki w Genuji? No bo niby powinno to nastąpić, że urodziłem się dwa tygodnie wcześniej przy Łazienkowskiej, a graliśmy pierwszy mecz z Sampdorią. Ale urodziłem się tam, bo dałem awans do półfinału Europejskich Pucharów z Sampdorią na wyjeździe. I tak naprawdę ja tu przy Łazienkowskiej to wszedłem z ławki.

Miś Włoch za chwilę był, nie? I przegląd sportowy na pierwszej stronie. Jedziemy, znaczy i tytuł od redaktora. Jedziemy Miejmy nadzieję, że nie przegramy 5-0. No dobrze, no wróciliśmy, nie przegraliśmy 5-0, no to wpisali, no ale wiadomo dlaczego, no bo ja tam strzeliłem dwa gole, pewnie ktoś z VAR-em też jednego by nie uznali, ale Ale czekaj, bo musimy też mówić językiem dla młodych ludzi. To tak naprawdę był awans, to tak jakby dzisiaj jakikolwiek polski klub awansował do półfinału Ligi Mistrzów. Powiem ci tak, słuchaj, może bym tak aż nie szedł głęboko... No to co to by było? Co byś przełożył na ten półfinał? Czym to by było w dzisiejszej piłce? Półfinał Europejskich Pucharów na pewno, może nie Liga Mistrzów, a chociaż...

Zobacz. Przecież to... Czekaj, a kiedykolwiek jechałeś samochodem? No, na Cyprze jeździłem 3 lata. Weź zobacz, ten. Był w automacie. Zobacz, kiedy wydane. Nie Andrzej, to jest data urodzenia. A, to jest 4A. No dobra. No ale weź przeczytaj datę. Trzydziesty pierwszy, dwunasty, dziewięćdziesiąty pierwszy rok. Widziałem, że w Sylwestra dają nawet prawo jazdy można było. Niesamowita historia. No ale to pogadajmy dalej o tej Legii, bo Legia, która pokonała Sampdorię w sezonie 91-92 broniła się przed spadkiem. Jak godzi się w ogóle takie dwie skrajne postawy? No bo w jednej stronie gracie w europejskich pucharach, a potem bronicie się przed spadkiem. A to dlatego, że w tym klubie zarządzali wojskowi nie do końca wiedząc co robią.

My żeśmy po tych europejskich pucharach to tak. Jeszcze parę kolejek zagrał Dariusz Kubicki. Puszczono Leszka Pisza do Motoru Lublin. Bo nie chciano mu dać tyle ile on chciał w kontrakcie. Leszkowi jak się nie daje to już kompromitacja. Do tego Czachowski też odszedł. Było paru zawodników ważnych i zostaliśmy tak zwani my, którzy chcieliśmy grać dla Legii i chcieliśmy grać za Legię. A sezon był jaki był. Niestety jeden z zawodników, o którym wspomniałem z Płocka był młodzi.

Znaczy dwa miesiące z gipsem, a później rehabilitacja. No i później tak zwane wracanie do treningów, do treningów, do treningów i do treningów. Bo to chyba jest taki moment, w którym kończy się ta złota passa Wojtka Kowalczyka. Od momentu... Znaczy, wiesz co, powiem ci, że nie wiem, czy akurat... Ale takiego wiecznego rozwoju, może w ten sposób. Takiego czegoś, że jesteś ciągle wyżej, wyżej, wyżej, wyżej. Słuchaj, wróciłem po kontuzji i trener postanowił, bo mieliśmy atakować Europejskie Puchary i trener Lorenza Seraferer postanowił tam zagrać na trójkę ofensywnych piłkarzy. Ja bodajże strzeliłem pięć czy sześć goli. W tych trzech ostatnich miesiącach rozgrywek i dogoniliśmy tam europejskie puchary czy coś tam. Coś tam takiego było.