Sebastian Fabijański. Jak stał się pośmiewiskiem?

Ostatni czas nauczył cię pokory? Poniosłem konsekwencje. konsekwencje swoich wyborów. Duży show biznes troszkę przestał mnie dotyczyć. Ja sobie oczywiście na to zapracowałem. Jesteś zdolny i przystojny? Przylgnęła do ciebie łatka jakiegoś pośmiewiska? Ja aktualnie to jestem nikim. Dzisiaj patrzę na to z ciarami żenady. Próbowałem się definiować jakby statusem jakimś, wiesz, dlatego, bo jeżdżę Porsche i mam zegarek na łapie za 300 koła. Był moment, że sprzedawałeś te rzeczy, bo nie miałeś pieniędzy? Tak. Gdyby nie moja mama, nie miałbym pieniędzy nawet na jej mieszkanie. Każdy z nas upada. Różnica między mną a państwem jest taka, że o moich upadkach wiecie, a ja o waszych nie.

Kim on jest? Ja nie wiem, kim on jest, stary, jakby, w ogóle, ja nie wiem, ja nie wiem, o co chodziło, nie, w sensie, naprawdę, to Porsche... Po co mi to Porsche było, stary? Straciłem na tym 350 tysięcy. No, taki czas. Po co mi były te, wiesz, te loga i tak dalej, to wszystko, wiesz, ja próbowałem się definiować jakby statusem jakimś, wiesz, jakby udowadniać sobie, że jestem kimś ważnym, kimś dużym, rozumiesz, dlatego, bo jeżdżę Porsche i mam zegarek na łapie za 300 koła. Miałeś zegarek za 300 tysięcy? Tak. A był moment, że sprzedawałeś te rzeczy, bo nie miałeś pieniędzy? Tak. Kiedy to było? Znaczy nie, że nie miałem pieniędzy, tylko wiedziałem o tym, że przychodzi, przyjdą chyba trudne czasy.