Sebastian Fabijański. Jak stał się pośmiewiskiem?

Tak? W jakimś sensie to jest jakiś cykl, który się odbywa. Ja sobie oczywiście na to zapracowałem i jestem ostatni od tego, żeby obwiniać świat za to, że nie wiem, o Boże, dlaczego wyście mnie tak potraktowali, dlaczego to... Tak, no wydaje mi się, że konsekwencje to jest dobre słowo. Wydaje mi się, że jeden to po prostu było tak, że nie można było uwierzyć w twoją rolę przez to, że w mediach byłeś tak jaskrawy, że każdy widziałby tego gościa, rzucamy, z Freak Fightów, z czegokolwiek i jakbyś miał grać księdza, to ludzie by tam widzieli Freak Fightera, w dużym skrócie.

W ogóle miałem wrażenie, że to źródełko się nigdy nie wyschnie. Że ja zawsze będę te pieniądze miał, że... Więc... No tak, no i pewnie ci się budzisz i masz takie... I co teraz? Halo mama. I co, dzwonisz do mamy i mówisz, mamo, muszę pożyczyć od ciebie kasę? No. No tak, no. Moja mama oczywiście w panikę. Boże, co się dzieje, co się dzieje, no i... Słuchaj, no... Super sprawa.

Wsłuchaj się w potrzeby swojej skóry z Marką Bielenda. Partnerem pielęgnacyjnym podcastu. Poruszyłeś też w naszej ostatniej rozmowie, tak, rzuciłeś ten wątek, ale nie rozmawialiśmy o tym aż nadto za dużo. O tym, że nawróciłeś się, że poszedłeś do kościoła. Jak twoja wiara ewoluowała na przestrzeni tych wszystkich lat? Jak to się zmieniło? Co się dzisiaj dzieje? Czy regularnie się modlisz? Jak wygląda cały ten proces u ciebie? Chodzę do kościoła. Raz w tygodniu? Tak. Staram się. Cały czas do tego samego? Tak, tak. Ja miałem w pewnym momencie wtedy, kiedy leciałem na oślep, miałem bardzo duży rozbrat z kościołem, znaczy z kościołem, nie, nie łączyłbym tego, z wiarą, w ogóle z Bogiem.

A co rozumiem przez słowo Bóg w tym przypadku? Jakiś kręgosłup. Bo tak overallowo uważam, że gdyby ludzie, cały świat, Gdybyśmy wszyscy żyli zgodnie z 10 przykazaniami, świat byłby naprawdę super miejscem. Więc myśląc o tym w tych kategoriach, byłem pozbawiony tych granic. Nie miałem poczucia, że one istnieją. przez swoje poczucie niezniszczalności właśnie itd. Czyli, że sam dla siebie byłem Bogiem.

Zrobiłem sobie bożka z materii, zrobiłem sobie bożka z sukcesu, zatracając jednocześnie cały ten kręgosłup moralny, który wynika z tych mitycznych wręcz dziesięciu przykazań. Więc wtedy, na tamtym etapie, Byłem totalnie daleko od tego. W ogóle miałem takie poczucie, że kto mi będzie mówił, jak ja mam żyć? Kto mi będzie mówił, wiesz, jakby... Tak to się stało, że tam trafiłeś. Do Kościoła? Mhm. No słuchaj, jak trwoga, to do Boga, nie?

No tak, no wiesz, jakby to jest uniżenie. Tak, jakby... Oczywiście, no... Sam proceder pod tytułem spowiedź można byłoby uznać za dyskusyjny. Tak, że musisz przyjść do faceta, który mianuje się powiernikiem Boga, którego nie znasz i być może nawet nie widzisz twarzy, w zależności od tego, jaki jest konfesjonał. i mu wywalać flaki na stół, takie, które ci aż trudno przez gardło przechodzą.