Sebastian Fabijański. Jak stał się pośmiewiskiem?

I nawet jeżeli masz rację, bo to jest drugorzędne, czy mam rację, ale nawet jeżeli ją masz, to to nie jest istotne w tym momencie, tak? Ja patrzę na człowieka i ja sobie myślę, Jezus, dlaczego on taki, dlaczego on tak krzyczy, rozumiesz? Tak samo jak w mojej muzyce na początku, sobie myślę, dlaczego on tak krzyczy, dlaczego on tak, wiesz, o co mu chodzi w ogóle, nie? Czy co, nie wiem, ktoś go pobił? No nie. Ktoś mu zrobił jakąś krzywdę? Zasadniczo nie. Znaczy w dzieciństwie może tak. Ale wiesz, jakby po co tak drzeć mordę, nie? W sensie jakby to dzisiaj już, jak patrzę na to, to sobie myślę... Tak jak powiedziałem chyba na live, jak zrobiłem krótkiego live'a z moim psem, bo chciałem jakby przedstawić ludziom bąbla.