TAJEMNICA DOLINY SZEPTÓW - REHMEYER'S HOLLOW

W domu Kerych rzadko panował spokój. Butelki tłukły się częściej niż talerze, a chłopiec szybko nauczył się znikać, zanim spadnie na niego pierwszy cios. Kiedy w wieku trzynastu lat udało mu się sfałszować wiek, wstąpił do armii, licząc, że mundur przyniesie mu szacunek, którego nigdy wcześniej nie zaznał w domu. Ale prawda szybko wyszła na jaw. Zaledwie kilka miesięcy później został odesłany z powrotem do Jorku i znów musiał wrócić do tej samej rzeczywistości, od której próbował uciec. Wówczas znalazł pracę w fabryce cygar, tej samej, w której pracował 32-letni Blejmajer. Tam ich drogi się skrzyżowały.

Potem Blejmajer uderzył go krzesłem, które połamało się na głowie Rejmajera. Blejmajer powiedział, dawaj mi swoje pieniądze. Rejmajer mu je dał, a Blejmajer położył je do kieszeni kurtki. Kerry poszedł i wziął linę z kanapy, a ja ją od niego zabrałem i związałem Reymayerowi ręce. Powiedziałem Bleymayerowi, by teraz obciął mu włosy. Trzy razy kazałem mu to zrobić. Ale Bleymayer powiedział wówczas, że założymy linę na szyję Reymayera. Uniósł mu głowę i kazał nam przełożyć linę pod jego szyją. Kerry i Blejmajer przymocowali linę, po czym Blejmajer nakazał Keremu, by ten udusił Rejmajera.

Prokurator Amos Herman powtórzył znany już schemat. Motyw rabunkowy, wspólne planowanie zbrodni i brak skruchy. Dowodem była tutaj relacja Hessa, który twierdził, że Kerry, tutaj znów cytat, zacisnął linę na szyi Reymayera tak mocno, że przestał słyszeć jego oddech. Musiał więc wiedzieć, co robi. Obrona Kerego była zaledwie formalnością. Jego prawnik, również wyznaczony z urzędu, ograniczył się tylko do kilku pytań o to, czy chłopiec rozumiał konsekwencje swoich czynów. Nie powołano żadnych świadków i nie przedstawiono żadnych dowodów, które mogłyby w jakikolwiek sposób złagodzić winę Kerego.