TAJEMNICA DOLINY SZEPTÓW - REHMEYER'S HOLLOW

Proces Wilberta Hessa rozpoczął się na początku stycznia 1929 roku. On jako jedyny miał porządnego obrońcę, za którego zapłaciła jego rodzina. I to nie byle jakiego. Harvey'a Grossa, zwanego w Jorku Bulldogiem. I myślę, że już jego pseudonim mówi sam za siebie. Była to persona znana ze swojego uporu i konsekwencji w działaniu. Gross był twardy, dosiadczony i wyjątkowo przebiegły. Zrozumiał, że nie ma sensu negować udziału Hessa w zbrodni, ale można zakwestionować interpretację jego roli. Gross przekonał Hessa, by ten podczas procesu nie zaprzeczał faktom, lecz przedstawił siebie jako przerażonego chłopca manipulowanego przez starszego, opętanego Blejmajera.

W trakcie przesłuchania Hess mówił spokojnie, momentami nawet ze łzami w oczach. Nie chciałem tego robić. John mówił, że jeśli nie pomożemy, Czarnes zabije. Bałem się mu sprzeciwić. Gross zadbał o to, by każde jego zdanie wybrzmiało z pełną mocą. Prokurator próbował oskarżyć Hessa o rabunek, ale Gross zdołał przekierować uwagę ławy przysięgłych. Wskazał, że zabrane z domu Reymayera trzy dolary, bo jak ustalono, to właśnie tyle najprawdopodobniej zginęło, nie mogły być powodem morderstwa, które tak wstrząsnęło światem. Następnie obrona wezwała świadków. Kilkunastu sąsiadów i pracodawców, którzy mówili o Hesie jako o dobrym chłopcu i pracowitym synu.

Niektórzy nawet płakali w trakcie zeznań. W końcowym wystąpieniu Gross wygłosił emocjonalną, 80-minutową przemowę, cytowaną następnego dnia przez wszystkie lokalne gazety. Nie każcie chłopcu płacić za grzechy, które narodziły się w strachu i przesądzie. Jork nie musi wysysać z niego krwi, by ocalić swoje dobre imię. Sala sądowa zamilkła. Ława przysięgłych oprawdowała nieco ponad dwie godziny. Werdykt? Winny morderstwa drugiego stopnia. Wyrok? Od 10 do 20 lat więzienia. Publiczność wstała i zaczęła bić brawo. Dziennikarze nazwali to zwycięstwem rozsądku nad wstydem.