"GORDON TO MOJA WŁASNA, ŻYWA LALKA", CZYLI NAJMŁODSZE MATKI ŚWIATA

Być może jakaś zmiana nowotworowa. I też nie można mu tutaj z góry zarzucić braku kompetencji, no bo umówmy się, ale nikt normalny nie podejrzewa, że 5-letnia dziewczynka może spodziewać się dziecka. Ale z każdym kolejnym badaniem stawało się jasne, że to żaden nowotwór. Lina była w siódmym miesiącu ciąży. Lekarzem, który przejął sprawę, był dr Gerardo Lozada. Medyk zdawał sobie sprawę, że musi się zmierzyć z przypadkiem, który przeczy wszelkim prawom logiki i wymaga szczególnej ostrożności. Stwierdził, że zanim podejmie jakieś czynności, to trzeba wpierw ustalić dwie najważniejsze kwestie.

Zwłaszcza od doktora Lozada, który zaangażował się w tę sprawę wyjątkowo emocjonalnie i niejednokrotnie bronił swoje pacjentki, by ta nie stała się pożywką dla głodnych sensacji mediów. Jednak dla tak małego dziecka, które nie za bardzo rozumiało, co się z nią w ogóle dzieje, matka to była jednak matka. Wezwano również zaprzyjaźnionego księdza, który kilka lat wcześniej udzielał Linie chrztu. Duchowny wyspowiadał dziewczynkę oraz udzielił jej sakramentu komunii, co też tutaj pokazuje, jak trudny był to przypadek i jak mimo całego optymizmu, to gdzieś tam z tyłu głowy trzymano się myśli, że Lina może jednak tej akcji parodowej nie przeżyć.

W pierwszych miesiącach po porodzie wokół Liny nadal panowało ogromne zainteresowanie. Doszło nawet do prób porwania jej oraz jej dziecka ze szpitala, choć na ile w tym prawdy, na ile dziennikarskie sensacji, to trudno orzec. Pojawiali się też ludzie, którzy chcieli wykorzystać dziewczynkę i jej syna oferując zagraniczne występy w popularnych wówczas cyrkach osobliwości. Ojciec Liny od razu zwęszył w ten sposób na podreperowanie rodzinnego budżetu. No, tatuś roku. Na szczęście napotkał nas przeciwy władz Peru, które nie wydały pozwolenia na wyjazd dziecka poza granice państwa. Głównie za sprawą Gerardo Lozada, który wraz ze swoją małżonką roztoczył nad swoją pacjentką parasol ochronny.

Dyrektor szkoły dla chłopców w Tikrapo opisywał go jako bystrego, normalnego i aktywnego chłopca. Dobrze się uczył, a jego hobby była gra na trąbce. W 1955 roku Lina miała już 22 lata. Pracowała w administracji prywatnego szpitala dr Lozada w Limie. Dziennikarz, który próbował z nią porozmawiać, przedstawił ją jako osobę nerwową, nieufną i wyraźnie zmęczoną powracaniem do sprawy sprzed lat. Nie chciała udzielać żadnych wywiadów. Prosiłaby je nie nękać i dać normalnie żyć. Z tego, co dziennikarz zdołał z niej wyciągnąć, udało się dowiedzieć, że początkowo dziewczynka mieszkała u ojca, jednak z czasem dr Lozada ściągnął ją do limy.

Ale nie po to, żeby zrobić z niej żywy eksponat medyczny. Tak jak wspomniałam wcześniej, mężczyzna zaangażował się w sprawę prywatnie i można powiedzieć, że pełnił funkcję obrońcy dziewczynki. Chciał po prostu umożliwić Linie normalne życia. Opłacił jej edukację i pozwolił zamieszkać w swoim domu. Do stolicy Peru trafił również jej syn, tak samo z inicjatywy lekarza. Kiedy dziennikarz odnalazł go w drodze do szkoły, chłopiec był ostrożny i raczej niechętny do rozmowy. Zapytany o to, czy chciałby w przyszłości zostać lekarzem jak dr Lozada, Odpowiedział, że być może, ale ma jeszcze przecież dużo czasu na wybór zawodu.