240. "Mam problem z kobietami": nienasycony Torso Killer

Najpierw zatrudniono go w dziale pocztowym w siedzibie spółki na Manhattanie. Po odbyciu kursów informatycznych Wyspecjalizował się na operatora komputerów Mainframe. Był dobrym, cenionym pracownikiem, lubianym przez kolegów. W październiku 1966 roku Cottingham został programistą w Blue Cross Blue Shield Association. Pracował tam przez kolejne lata, na zmianie od 15 do 23, aż do zatrzymania przez policję w 1980 roku. W tym samym biurze pracował Rodney Alcala, w tamtym czasie ukrywający się pod pseudonimem John Berger. Podobno się nie znali, przynajmniej tak obaj twierdzili.

4 września 1973 r. aresztowano go w Nowym Jorku za rabunek i napaść seksualną na podstawie oskarżenia pracownicy seksualnej i jej stręczyciela. Sprawę umorzono. Kolejny raz Zatrzymano go 12 marca 1974 r., także w Nowym Jorku, za rabunek i porwanie pracownicy seksualnej. Tu także sprawę umorzono. Tak jak w poprzedniej sytuacji, powódka nie pojawiła się w sądzie. Ciągle sprzyjały mu okoliczności, nawet się nie dziwię, że jego pewność siebie nie została zachwiana. 22-letnia kelnerka Karen Shield spotkała Richarda 22 marca 1978 roku.

Richard zbierał pornograficzne grafiki, Trzymał taśmę klejącą, książki o seksie sadomaso. Miał skrytkę wypełnioną trofeami z jego morderstw, w tym klucz do mieszkania Mary N. Carr oraz naszyjnik należący do Jean Rainer, o których jeszcze opowiem. Te przedmioty wraz z jego odciskiem palca na kajdankach, założonych jednej z ofiar, zostały przedstawione przez prokuratorów podczas procesu jako niezaprzeczalne dowody winy Cottinghama. Pierwszy proces odbył się w 1981 roku. Poza Leslie Ann O'Dell stawiły się na niego trzy inne ocalałe ofiary porwań i gwałtu – Karen Shield, Susan Geiger i Pamela Weisenfeld.

Nigdy nie dowiedział się, kto zabił jego córkę. 33-letnia Sheila Hyman zginęła nietypowo jak na Cottinghama. Zabił ją w jej własnym domu. Sheila i Leon Hymanowie mieszkali w dwupoziomowym domu w spokojnej, zamożnej dzielnicy w North Woodmere w stanie Nowy Jork. Ciało kobiety znalazł jej mąż w piątek 20 lipca 1973 roku. W czasie, gdy doszło do tragedii, mężczyzna był na zakupach. Wrócił około 13.30. Nie było go dwie i pół godziny. Kupował zabawki dla ich trzech synów, którzy przebywali na obozie letnim.

Nie było wtedy również gosposi, która miała wolne piątki. Również Sheila brała latem wolne piątki w biurze Golden Lee Book Company. Po powrocie do domu mąż miał zabrać się z żoną na zakupy antyków. Ciało kobiety, ubrane w różową piżamę, leżało w łazience twarzą do góry. Pomieszczenie było całe pokryte krwią. Policja na początku nie była w stanie ocenić, czy doszło do wypadku, czy stało się coś innego. Trzy drogie pierścionki z diamentami nie zostały zdjęte z palców pani Hyman, a z jej torebki, znalezionej w sypialni przylegającej do łazienki, nie wyjęto blisko 200 dolarów w gotówce.

Dlatego mąż zakładał straszny wypadek. Poza tym w domu nie było śladów walki. Nikt z sąsiadów niczego nie widział ani nie słyszał. Wszystkie drzwi były zamknięte, nie było śladów włamania. Dopiero gdy lekarz pozwolił przenieść ciało, odkryto wiele ran na głowie zadanych nożem. Sheila została uderzona ponad piętnaście razy. Najpierw zabrano jej męża na komisariat, gdzie maglowano go przez dwanaście godzin. Jak zwykle w takich sprawach był pierwszym podejrzanym, w tym wypadku niewinnym. Leon Hyman zmarł nie poznając prawdy o zabójcy swojej żony.