Sprawa Tiffany Valiante

Badanie pociągu wykazało, że uderzenie nastąpiło od lewej strony, blisko toru. Wtedy w pociągu znajdowali się dwaj maszyniści. Starszy maszynista Wayne Daniels i szkolący się Marvin Olivers. Pociąg tej nocy prowadził Olivers, który miał około roku doświadczenia. Obaj podpisali raport, w którym potwierdzili, że Tiffany rzuciła się pod nadjeżdżający pociąg. Daniels, starszy, zeznał śledczym, że kazał Oliversowi użyć klaksonu i dzwonka, a sam włączył hamulec awaryjny. Jednak według raportu sześć dni później, pod przysięgą, Daniels przedstawił zupełnie inną wersję wydarzeń.

Zaznał, że w momencie uderzenia rozmawiał z konduktorem i nic nie widział, bo stał odwrócony plecami. Wspomniał jednak, że Oliver zużył klaksonu, włączył hamulec awaryjny i powiedział, że jakaś dziewczyna wyskoczyła przed pociąg. Ale jak się okazuje, nieścisłości w zeznaniach Oliversa było więcej. Początkowo miał powiedzieć, że nie widział Tiffany, aż do momentu, kiedy weszła na tory. Dziesięć dni później, pod przysięgą, zmienił jednak tę wersję i stwierdził wówczas, że widział Tiffany kucającą przy torach z odległości około 800-400 metrów, po czym zaobserwował, jak wstaje i rzuca się pod pociąg.

W innym wywiadzie, Olivers twierdził, że Tiffany wyskoczyła z lasu i wbiegła na tory tuż przed zderzeniem. Olivers był więc jedynym świadkiem, a jego relacje z tamtej nocy są nieco sprzeczne. Mimo to, policja New Jersey nadal uznawała jego zeznania za wiarygodne. Podobne wątpliwości miała Louise Hausman, emerytowana coroner, która przez 20 lat pracowała jako starsza śledcza i uczestniczyła w tysiącach dochodzeń. Jej niepokój wzbudziły zeznania Danielsa i Oliversa pod przysięgą. Zauważyła, że ich relacjom nadano dużą wagę, mimo że okazały się być nieprawdziwe.

Pociąg, pod którym zginęła Tiffany, był wyposażony w rejestrator zdarzeń, który zapisuje takie parametry jak prędkość, użycie hamulców czy sygnał dźwiękowy. Z zebranych przez śledczych danych wynikało, że w ciągu zaledwie 4 sekund Oliver zużył klaksonu, potrącił Tiffany i uruchomił hamulec awaryjny. Pociąg jechał 130 km na godzinę. Louise Hausman wątpi, czy w tak krótkim czasie maszynista mógł rzeczywiście zauważyć, jak Tiffany rzuca się pod pociąg. Jej zdaniem, Olivers jak każdy w takiej sytuacji był po prostu w szoku, co utrudniało mu dokładne odtworzenie zdarzeń. Jego zeznania były niespójne i pełne domysłów.