Sprawa Tiffany Valiante

W innym wywiadzie, Olivers twierdził, że Tiffany wyskoczyła z lasu i wbiegła na tory tuż przed zderzeniem. Olivers był więc jedynym świadkiem, a jego relacje z tamtej nocy są nieco sprzeczne. Mimo to, policja New Jersey nadal uznawała jego zeznania za wiarygodne. Podobne wątpliwości miała Louise Hausman, emerytowana coroner, która przez 20 lat pracowała jako starsza śledcza i uczestniczyła w tysiącach dochodzeń. Jej niepokój wzbudziły zeznania Danielsa i Oliversa pod przysięgą. Zauważyła, że ich relacjom nadano dużą wagę, mimo że okazały się być nieprawdziwe.

Pociąg, pod którym zginęła Tiffany, był wyposażony w rejestrator zdarzeń, który zapisuje takie parametry jak prędkość, użycie hamulców czy sygnał dźwiękowy. Z zebranych przez śledczych danych wynikało, że w ciągu zaledwie 4 sekund Oliver zużył klaksonu, potrącił Tiffany i uruchomił hamulec awaryjny. Pociąg jechał 130 km na godzinę. Louise Hausman wątpi, czy w tak krótkim czasie maszynista mógł rzeczywiście zauważyć, jak Tiffany rzuca się pod pociąg. Jej zdaniem, Olivers jak każdy w takiej sytuacji był po prostu w szoku, co utrudniało mu dokładne odtworzenie zdarzeń. Jego zeznania były niespójne i pełne domysłów.

Tiffany nawet mogła już nie żyć, zanim została potrącona. Zdaniem Louise, samobójstwo przez rzucanie się pod pociąg jest wątpliwe jeszcze z jednego powodu. Tiffany była trzeźwa, a hałas nadjeżdżającego pociągu zwykle wywołuje u trzeźwych osób odruch ucieczki. Gdyby Tiffany chciała popełnić samobójstwo, mogłaby to zrobić na przykład rzucając się pod samochód na pobliskiej ruchliwej czteropasmowej drodze. Oczywiście są to tylko spekulacje, bo osoby w depresji, które decydują się na tak ostateczny krok, jakim jest samobójstwo, nie myślą logicznie i nie możemy z góry zakładać, że dokonują przemyślanych działań.