Ukraińcy są inni
Aleksandra Poźniak jest Ukrainką mieszkającą w Polsce. Najpierw studiowała w Lublinie, potem przeprowadziła się do Warszawy. Kiedy wybuchła wojna od razu zdecydowała, że będzie pomagać Ukraińcom, którzy próbują przedostać się do Polski. Można ją spotkać m.in. na Dworcu Zachodnim, gdzie zajmuje się praktycznie wszystkim. Od kierowania na przystanki kolejowe i autobusowe, przez koordynowanie zbiórek żywnościowych po pomoc medyczną. Spędza tam całe dnie, czasami nawet nocuje. Walczy w Polsce, ale na Ukrainie jest jej rodzina. Z Weroniką Puszkar rozmawiała o tym jak wygląda życie w kraju pochłoniętym wojną.
Tutaj studiowała. Na Ukrainie nadal są jej rodzice. Mama jest policjantką, więc nie mogła opuścić kraju, a tata, mimo że jest starszy i nie musiał iść walczyć, nie chciał zostawić żony. Czuje się potrzebny w inny sposób. Oni więc walczą jak potrafią tam, na miejscu. A Ola walczy w Polsce. Walczy o Ukraińców, którym udało się uciec przed wojną. Ja nazywam się Weronika Puszkar i w tym podcaście właśnie z Aleksandrą Poźniak porozmawiamy o tym, jak wygląda wojenna rzeczywistość. Te rozmowy nagrywałyśmy 8 kwietnia. Słuchasz podcastu radiowej Czwórki. Olu, jak wspominasz ten pierwszy dzień wojny, kiedy Rosja zaatakowała Twój kraj?
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Aleksandra opowiada o zmarłym przyjacielu, który uratował 50 osób podczas wojny.
Opis początków wojny na Ukrainie i reakcji Aleksandry i jej rodziny.
Opis przygotowań Aleksandry i jej rodziny do wojny, w tym schronienie w piwnicy.
Opis sytuacji z żywnością i pieniędzmi podczas wojny.
Opis pomocy społecznej i wolontariuszy podczas wojny.
Opis korzystania z komunikacji i technologii podczas wojny.
Opis pomocy między sąsiadami i wspólnej aktywności podczas wojny.
Opis strachu i traumy spowodowane wybuchami i wykorzystaniem kobiet przez rosyjskich żołnierzy.
Opis wyjazdu rodziny Aleksandry z Ukrainy i ryzyko drogi.
Opis partyzanckich działań Ukraińców przeciwko rosyjskim żołnierzom.
Kobiety ukraińskie zwracają się do trucizn i czołgów w celu walki z Rosjanami. Autor opisuje sytuację w Kijowie, gdzie starsza pani rzuciła pomidorami na rosyjskiego drona i w Kijowie, gdzie kobieta zabiła osiem rosyjskich żołnierzy za pomocą trucizny w kanapkach. Autor also mentions the absurdity of the situation, where Russian soldiers believe they will be welcomed with food and gifts.
Autor omawia, jak rosyjska telewizja przedstawia sytuację na Ukrainie, tworząc fałszywe opowieści o nacizmie ukraińskim i zagrożeniu dla rosyjskojęzycznych. Autor podkreśla, że ta opowieść jest nieprawdziwa i ma na celu zyskanie wsparcia i kontroli nad Ukraińcami.
Aleksandra Poźniak, Ukrainka zamieszkała w Polsce, opowiada o swoim doświadczeniu podczas wojny i o tym, jak ona i jej rodzina reagują na sytuację. Autor podkreśla, że nie ma pewności, że Rosja nie wróci, ale jest pewna, że Ukraina wygra wojnę.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.