Droga jest ważniejsza niż cel. Jak nauczyć się celebrować chwilę i odpuszczać? Robert Rutkowski

O czym uczy Sokrates, przed którym jestem na kolanach, przed jego daimonionem, który mnie wielokrotnie z opresji naprawdę wyprowadził. O tym daimonionie to naprawdę możemy długo tutaj rozmawiać, bo to jest narzędzie, którego ja uczę też moich prezesów w gabinecie. Słuchajcie tego głosu, ale wy mu nie ufacie. A dlaczego wy mu nie ufacie? Bo macie ego. A czymże jest ego? fałszywą tożsamością. I możemy tak wchodzić coraz głębiej, coraz głębiej. Ale wróćmy do tego, nie wiem. Jak do mnie przychodzi pacjent i zaczyna płakać, bo ja tak zbystrzałem, jak powiedziałeś o tym płaczu. Jeżeli ty potrafisz płakać i mówisz publicznie, że ty płaczesz, to wiesz, kim ty jesteś? Wojownikiem. Prawdziwym wojownikiem. Dawanie sobie prawa na to, żeby okazać słabość, jest wielką siłą. Słabość przed sobą.

Tam, gdzie jest rozmowa, o czym mówi Sokrates. Wtedy się pojawia ten hormon, który daje nam ukojenie, uspokojenie. Oczywiście wiadomo, że w gabinecie terapeutycznym nie ma fizyczności, nie ma przytulania. Może być tylko męski uścisk dłoni, ewentualnie takie szybkie przytulenie. Natomiast ludzie przychodzą z pragnieniem, obojętnie ile mają na koncie, ile mają firm, przedsiębiorstw, ile mają doświadczeń biznesowych. Każdy człowiek ma dwie ręce, dwie nogi, jedną głowę i potrzebę bliskości. Akceptacji. Akceptacji bezwarunkowej. I ja tę akceptację daję... Nieoceniania, wysłuchania. To masz na grupach, bo ja też przecież na grupy śmigałem i śmigam, czasami nadal prowadzę te grupy, rozumiesz, też tam w różnych, gdzie mnie zapraszają. Wiesz, ja kocham pracę z ludźmi. Ja powiem ci szczerze, ja mógłbym się zatrzymać tylko i wyłącznie na wątku biznesowym, takim, wiesz, wykładowym, powerspeechowym, które są świetnie płatne.

Nieświadomie. Jest sens rozmowy z drugim człowiekiem. To, co Sokrates zalecał. Rozmawiajmy już... Wiesz czego? Ja uczę też mojego synka ośmioletniego sztuki zadawania pytań. Tak trochę po sokratejsku, trochę po starogrecku. Bo pytanie, ktoś kto zadaje pytanie jest odważny. Bo się nie wstydzi nie wiedzieć. A przecież jakże ludzką rzeczą jest nie wiedzieć. A to niestety zabija w tych dzieciach, powiem to z wielkim bólem, polska szkoła. U nas nie istnieje rozmowa w szkole. Masz słuchać. I będziesz oceniany. I co to dziecko po 15 latach słyszenia komunikatów z ust nauczycieli i swoich rodziców, zakazów, nakazów, rozkazów, represji, czuje?

Ten sposób myślenia tworzy naszą rzeczywistość, nasze czyny i to, gdzie żyjemy. O tym pisze Sokrates właśnie. I pół tysiąca lat temu. To jest właśnie to. I super ważnym jest dobranie sobie ludzi, którymi się otaczamy. Takie świadome wybieranie tych wewnętrznych kręgów. I moje pytanie, wychodząc już z twojej windy, sokratejskiej powiedzmy, on miał jaskinię, Byłem w niej w zeszłym roku. Tak? Naprawdę. Jakimi ludźmi się otaczasz? Jak budujesz, jak świadomie budujesz swoje wewnętrzne kręgi, jest moim pytaniem. Ja doświadczam teraz też takiej sytuacji, że jestem zawiedziony, bo nie wyczułem. Bo poznałem, wszedłem w tę relację w sytuacji, kiedy byłem w lekkim afekcie.