Droga jest ważniejsza niż cel. Jak nauczyć się celebrować chwilę i odpuszczać? Robert Rutkowski

Jak do tej pory wyglądało projektowanie twojego życia? Pełen spontan. Ja dopiero zacząłem je projektować od niedawna. Ale ty jesteś trochę nawet starszy niż ja. Od niedawna to od kiedy? Tak naprawdę ja zacząłem projektować swoje życie, jak się urodził Rafał, który ma w tej chwili 8 lat, jest moim synem z mojego drugiego małżeństwa. Dziecko, czy nam się to podoba, czy nie, wymaga planowania. Natomiast jak już pojawia się istota w postaci małego człowieka, to już tak naprawdę pewnego rodzaju dojrzałość emocjonalna jest raczej przydatna. A mówiąc dojrzałość, to myślę o odpowiedzialności. Nie ma dojrzałości bez odpowiedzialności.

Jak pada hasło energia słoneczna, to mam przed oczami taką sytuację, jak Rafał bawi się w naszym salonie, a wiadomo, że jak się ma ośmioletka, to nie masz salonu już. Bo tam są same jego zabawki. I ja szczerze mówiąc z Aśką, żeśmy na to przystali, bo on tam naprawdę jest z nami. Razem wspólnie jesteśmy. Nie wyganiamy go, bo tutaj ma być porządek, to jest przestrzeń rodziców, a ty spadaj tam do swojego pokoju. No nie, klocki są i niech tam będzie ich jak najwięcej. Ale on jest bystrzak, on ma dobry słuch. Nie widać salonu naszej kuchni. Ja mam czasami potrzebę, żeby do Aśki podejść i się przytulić. I przez chwilę nic nie mówimy do siebie. Przytulamy się do siebie. Po prostu tak w ciągu dnia. Cudowna chwila dawki i przyjęcia dawki oksytocyjnej.

Czyli afekt mi troszkę odciął instynkt samozachowawczy. Afektem była ta książka. Perturbacje, praca taka, wiesz, bardzo badawcza. Ja byłem pochłonięty tą książką. To, że moja rodzina dała mi dyspensę i wspierała mnie bardzo mocno. Rafał towarzyszył też bardzo mocno. Wiedział, rozumiał, że czasami muszę zniknąć. Ja mu wszystko tłumaczyłem, co robię. On to wszystko naprawdę rozumiał. Ja nie zapomnę i nigdy mu tego jakby nie zapomnę i będę mu zawsze do końca życia wdzięczny, mojego życia. że on potrafił wejść, tata, czy już skończyłeś rozdział, czy mogę z tobą porozmawiać? Słuchaj, to jest coś nieprawdopodobnego. Ja przerwałem często pracę, mówię, już synku skończyłem, nawet jak nie skończyłem. I ta wdzięczność do mojej rodziny, że ona to zaakceptowała.